Top Verhaal.nl bied iedere dag een nieuw topverhaal uit de compleet afgeschreven verhalen van het online verhalen forum OnlineVerhalen.nl

Zwarte Tranen

1.

Elk verhaal begint ergens. Waar dat ergens was bij haar, kon Raquel niet zeggen. Ze zat er al tot over haar oren in voordat ze besefte dat er überhaupt iets begonnen wás.
Later durfde ze met enige zekerheid te zeggen dat alles begon op acht mei 2009, zo rond een uur of twaalf. Dat was namelijk het moment dat haar beste vriendin, Chantal, zich zó verveelde dat ze een tijdschrift kocht bij de oude Herr Beckert van het sigaretten-en-snoepgoedwinkeltje aan de overkant.
Tokio Hotel: Op zoek naar een tweede stem, stond er in enorme zwarte letters op de voorkant, gepaard met een enorme foto van de band. Zowel Raquel als Chantal was een fan in hart en nieren, dus de twee zochten meteen de juiste pagina op en Chantal begon hardop voor te lezen.
‘De beroemde Duitse rockband Tokio Hotel is op zoek naar een aanvulling op de vier jongens! Het liefst een meisje voor de hoge noten die niet binnen het bereik van zanger Bill liggen. Honderden fans reageerden verrast, maar met enthousiasme. “We hopen dat meer jongens zullen inzien hoe goed Tokio Hotel eigenlijk is,” aldus Korena Rosenfelt.’
‘En honderden fans huilden hun ogen uit hun kop,’ mompelde Raquel. ‘Wat een nieuws!’
Chantal, die alleen dat laatste hoorde, knikte geestdriftig. ‘Het zou zó geweldig zijn als iemand die wij kenden het zo ver zou schoppen!’
Haar vriendin lachte even. ‘Ja, natuurlijk, maar de kans dat zoiets gebeurt is nul komma nul. Staat er nog meer in?’
Zonder op antwoord te wachten trok ze het tijdschrift uit Chantals handen en las hardop verder.
‘De grote vraag is natuurlijk: wie wordt de gelukkige? Niemand weet daar nog het antwoord op, zelfs Tokio Hotel niet.
“Er zullen audities worden gehouden,” vertelt producent David Jost. Zijn collega Patrick Benzner vult aan: “Meisjes uit het hele land komen naar Hamburg om hun geluk te beproeven. Ik weet zeker dat we de perfecte match zullen vinden.”
Overtuigde woorden van Herr Benzner, maar...”
Verder kwam Raquel niet: Chantal begon te gillen. Dat was niet zo’n slim plan, want ze zaten in een overvolle schoolkantine tussen honderden tafeltjes. Vrijwel al die hoofden draaiden hun kant op. Chantal merkte niets, maar gooide haar blonde haren naar achteren en keek Raquel uitgelaten aan. ‘Audities! Oh mijn god, daar moet ik zó bij zijn! Ik bedoel, ik kan best goed zingen – niet dat ik wil opscheppen – maar ik heb best goede kansen eigenlijk en ik ken ook alle teksten!’
Raquel schoot in de lach en veegde een donkere krul achter haar oor. ‘Veel plezier dan, Chan!’
Haar vriendin zakte haar vriendin een beetje in en keek haar met teleurgestelde blauwe ogen aan. ‘Ga je niet mee dan?’
Raquel schudde haar hoofd en tikte op het artikel. ‘Het is op drieëntwintig mei, mijn broertjes verjaardag. Als ik die nog een keer mis, dan vermoordt hij me.’
‘Oh...’ Chantal keek haar meelevend aan. ‘Dat is echt... Nou ja, niets aan te doen. Ik zal je elk uur bellen.’
Raquel grinnikte. ‘Doe maar niet, dan wordt mam natuurlijk laaiend. Ik wil wel weten hoe het ging, natuurlijk!’
‘Ja, ik bel je meteen als ik geweest ben!’ beloofde Chantal. Haar vergeet-me-nietjesogen schitterden plagerig toen ze er aan toe voegde: ‘Mm, als jij niet meegaat heb ik wel Bill voor mezelf natuurlijk...’
Raquel stak lachend haar tong uit naar Chantal, maar achter dat vrolijke masker schoot er een verontrustende gedachte door haar hoofd: dat meent Chantal echt... Ze wil helemaal niet dat ik meega.
Dat kon toch niet waar zijn? Raquel probeerde de gedachte van zich af te schudden, maar hij liet haar de rest van de dag niet meer los.

Drieëntwintig mei was een zaterdag en dat kwam goed uit, want Chantal en Raquel zaten midden in hun eindexamens. De blondine was net achttien geworden, haar donkerharige vriendin moest nog twee maanden wachten.
Ze woonden allebei ook nog thuis; vandaar dat Chantal toestemming moest hebben om naar de auditie te gaan, want haar ouders vonden dat ze onder hun dak ook hun regels aan moest houden. Raquel vroeg zich af waar dat over ging; Chantal was enig kind en dat leek voor haar ouders een goede reden om haar schromelijk te verwennen.
Om zes uur ’s ochtends werd Chantal wakker en schoot meteen overeind in bed, haar ogen wijd open. Wat deed ze nog onder de dekens? Vandaag was haar dag, haar grote dag, waar ze al twee weken naar uitkeek! Het was onmogelijk om weer in slaap te vallen.
Ze sprong uit bed en holde naar de douche. Vervolgens föhnde ze haar steile haren tot ze perfect droog waren en probeerde te bedenken wat voor uitstraling ze wilde vandaag.
Schattig? Twee staartjes. Nee, te kinderlijk.
Sportief? Een paardenstaart. Nee, Bill hield niet van sport.
Sexy? Opgestoken. Nee, dat wekte een verkeerde indruk.
Los dan maar. Nonchalant. Ook goed.
‘Make-up,’ mompelde ze tegen haar spiegelbeeld.
Mascara – niet te dik.
Oogschaduw – niet te donker.
Oogpotlood – niet te vinden.
Woest keerde Chantal haar toilettas om boven de wastafel en viste haar oogpotlood uit de bende. Zorgvuldig zette ze de lijntjes onder haar ogen, deed wat lipgloss op en begon haar spullen weer in te pakken.
‘Kleren,’ commandeerde ze zichzelf. ‘Die had ik misschien beter eerst kunnen doen. Nou ja, laat ook maar.’
Ze deed de kastdeur open en sprong net op tijd achteruit. Kledinglawine! Met moeite zocht ze een spijkerrokje en een shirt uit, gooide haar sokkenla leeg om de juiste tint panty – donker – te pakken en kreeg het zelfs voor elkaar om alles op de goede manier aan te krijgen. Ze wurmde oorbellen door de juiste gaatjes en klaar was Chantal. Uiterlijk dan. Van binnen stond ze op instorten.

Om half negen kwam haar moeder, Tanja, beneden en zag haar dochter op de keukentafel zitten.
‘Goedemorgen, lieverd!’ wuifde ze opgewekt en haalde een hand door haar vroeger asblonde haar. ‘Hoe gaat het?’
‘Prima,’ antwoordde Chantal zonder haar ogen van haar nagels af te wenden. Om eerlijk te zijn voelde het alsof iemand een ballon had opgeblazen in haar darmen, maar dat zei ze liever niet. Haar moeder was een schat, maar ze kon soms zo lang doorzagen over dingen.
Ze hoorde het gepiep van de magnetron en keek geërgerd op. Tanja stond in een pluizige roze kamerjas een kom havermout op te warmen. Ja zeg, ze moesten zo weg! Tanja had beloofd te rijden en Chantal was van plan om haar aan die belofte te houden.
‘Mam!’ riep Chantal dus maar en flapte er het eerste uit wat ze kon bedenken: ‘Je moet je benen scheren.’
Verwonderd keek haar moeder op. ‘O ja? Dat zal ik zo dan even doen, liefje. Je hebt gelijk, dan ben ik gisteren vergeten.’
Ho, wacht! Dat was ook niet de bedoeling. ‘Nee, mam, laat maar!’ haastte Chantal zich te zeggen. ‘Schiet nou maar gewoon op, we moeten zo gaan!’
‘We hebben nog ruim vier uur voor je daar moet zijn,’ antwoordde Tanja nuchter, terwijl ze haar kom uit de magnetron haalde. ‘Zo ver is Hamburg nou ook weer niet.’
Tot haar dochters grote frustratie ging ze rustig aan tafel zitten, trok de krant naar zich toe en verdiepte zich in het liefdesleven van Angela Merkel.

2.

De auditie vond plaats in het gebouw van Universal, de platenmaatschappij van Tokio Hotel.
Tanja zette haar dochter af voor de deur; moeilijk was het niet te vinden, want Chantal was duidelijk niet de enige. Een gestage stroom meisjes van Chantals leeftijd begaf zich naar de draaideur.
‘Goed, hier is het,’ verkondigde Tanja overbodig. ‘Vooruit maar, jongedame, maak je oude moeder trots!’
Dat was een typische alsjeblieft niet-opmerking. Chantal rolde met haar ogen en sprong uit de auto. ‘Ja hoor mam, tot vanmiddag.’
‘Krijg ik nog een zoen?’ riep Tanja haar achterna.
‘Nee, dan gaat m’n lipgloss eraf.’ Chantal gooide de autodeur dicht, wuifde haar moeder de straat uit en voegde zich bij de rij meisjes.
Haar hart bonkte in haar keel. Dit was het dan! Haar kans om Tokio Hotel van dichtbij te zien! Haar vingers klemden zich krampachtig om het hengsel van haar zwarte tasje. Daarin zat haar aanmeldingsformulier. Als ze dat kwijt zou raken, dan zou ze zichzelf iets aandoen.
Ze werd naar binnen geduwd door de meisjes om haar heen en kwam in een grote ontvangsthal. Achter de welkomstbalie zaten drie overduidelijk verveelde vrouwen met Tokio Hotelshirts aan. Chantal liep nerveus naar de middelste, die een jaar of veertig was en haar haren onnatuurlijk blond had geverfd.
‘Formulier alsjeblieft,’ zei ze ongeïnteresseerd en hield haar hand op, zonder Chantal zelfs maar even aan te kijken.
Chantal had het gevoel dat haar benen veranderd waren in doodgekookte broccoli. Al haar zelfvertrouwen, tegenover Raquel en tegenover haar ouders, leek compleet verdwenen.
Met trillende handen gaf ze het formulier aan de vrouw, die volgens haar naamplaatje Brigitta heette. Brigitta las de naam bovenaan het papier en vergeleek de foto met het levende exemplaar. Toen knikte ze, gaf Chantal haar formulier en een nummertje en gebaarde naar een deur aan de linkerkant, zonder verder nog iets te zeggen.
‘Bedankt,’ mompelde Chantal en liep naar de deur, achter een tenger meisje met twee korte roodbruine staartjes aan.
Achter de deur was een enorme zaal; het deed Chantal een beetje denken aan een enorm café. Er was in elk geval een bar met een niet onknappe, blonde barman en een heleboel formica tafeltjes met bijpassende stoelen.
Het was er bomvol. Chantal snakte naar adem en voelde haar laatste restje zelfvertrouwen langzaam verdwijnen. Al die meisjes... Blondines, brunettes, exotische roodharigen, donkere dames met sokken in hun bh en Aziatische types die eruit zagen als gedresseerde Siamese katten. Laten we hopen dat ze ook zingen als katten, dacht Chantal.
Het meisje met de staartjes ging aan een leeg tafeltje zitten. Vlug liep Chantal naar haar toe en vroeg: ‘Mag ik hierbij komen zitten?’
‘Ja hoor,’ antwoordde het meisje vriendelijk en gebaarde naar de vrije stoelen. ‘Ik ben Hannah trouwens, Hannah Fischer.’
‘Chantal Jones,’ stelde Chantal zichzelf voor en ging tegenover Hannah zitten, haar tasje tegen zich aan klemmend.
‘Die naam klinkt niet erg Duits,’ merkte die met een verlegen glimlachje op.
‘Dat klopt, mijn ouders zijn Engels. Ik woon al zeventien jaar in Berlijn, maar mijn naam verandert niet, hè.’
‘Ben je zeventien? Ik wel. Mijn verjaardag is in juni.’
‘Nee, ik ben achttien. De mijne was in april.’
‘Leuk. Feest gevierd?’
Chantal begon te vertellen over haar verjaardag. Hannah luisterde goed, stelde zelfs vragen en vertelde tussendoor ook nog een hoop over zichzelf. Geen van beiden was echt geïnteresseerd; het was gewoon een welkome afleiding.
Plotseling kwamen er twee meisjes op hen af en ploften zomaar op de andere twee stoelen. Chantal en Hannah keken verbaasd op. Wat moesten die twee nou? Stelletje onbeleefde tuttenbellen.
‘Hallo?’ zei Hannah verbaasd. ‘Wie zijn jullie?’
‘Míjn naam is Vera,’ antwoordde het meisje naast Chantal met trots in haar stem. ‘En dat is mijn tweelingzusje Danielle.’
De meisjes waren identiek aan elkaar; allebei kastanjebruine haren in modieuze, schouderlange laagjes en modderig bruine ogen. Danielle had een iets smaller gezicht, verder leken ze precies op elkaar. Zelfs hun kleren – minirokje, Tokio Hotelshirt – waren identiek.
‘Wij zijn hier voor Tom,’ zei Danielle, alsof dat alles verklaarde. ‘Hij is het leukst. Wie zijn jullie en wie vinden jullie het leukst?’
‘Bill,’ antwoordde de blonde meteen. ‘En mijn naam is Chantal.’
Hannah stelde zich verlegen voor en zei met een voorzichtig lachje: ‘Ik vind Tom ook het leukst.’
Vera en Danielle keken elkaar met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Oh jeetje, we hebben concurrentie!’ spotte Vera en lachte luid. ‘Droom vooral verder, meid. Tom is van ons.’
Gekwetst staarde Hannah naar het tafelblad, terwijl haar wangen beschaamd rood kleurden. Chantal kreeg medelijden met haar en stond kwaad op.
‘Ik wist dat Tom op Barbies viel!’ snauwde ze, zoals gewoonlijk het eerste wat er in haar opkwam eruit flappend. ‘Kom op, Hannah! Jij bent twintig Vera’s waard.’
Zei ze dat echt? Zij, Chantal, die normaal gesproken geen lovend woord over had voor vreemdelingen? Waarom nam ze het dan in godsnaam op voor een verlegen kind als Hannah? Omdat Hannah voor Tom valt, zei een pesterig stemmetje in haar achterhoofd. Geen concurrentie.
Hannah schonk haar een dankbare glimlach, die het stemmetje het zwijgen oplegde; voorzichtig glimlachte Chantal terug. Samen liepen de meisjes naar de bar, waar Chantal twee cola’s bestelde.
‘Bedankt,’ zei Hannah zacht. ‘Ze hebben wel een beetje gelijk, hoor. Tom valt niet voor iemand zoals ik.’
Daar moest Chantal niets van hebben. Ongeduldig haalde ze een spiegeltje uit haar tasje en duwde die onder Hannah’s neus. ‘Wat zie je daar?’
‘Eh... neusgaten?’
‘Nee, doos! Daar zie je Hannah Fischer, een hippe bijna-achttienjarige met een zangstem! Als Tom niet als een blok voor je valt, dan is hij nog dommer dan Gustav eruit ziet.’
Dat maakte Hannah aan het lachen en het bruinharige meisje omhelsde Chantal. ‘Je bent geweldig! Zoiets heeft nog nooit iemand tegen me gezegd!’
Dat geloof ik graag, dacht Chantal, die om heel eerlijk te zijn zelf niet geloofde wat ze gezegd had. Hannah was misschien best knap en schattig verlegen, maar Toms type? Niet echt.
Op dat moment werd er een nummer omgeroepen: ‘Twee vijf nul!’
Hannah en Chantal wierpen tegelijkertijd een blik op hun nummertje. Chantal had twee vijf twee.
‘Ho!’ riep Hannah. ‘Dat ben ik! Oh mijn god, wat moet ik doen?’ Paniekerig keek ze om zich heen.
‘Zingen!’ antwoordde Chantal en gaf haar een duwtje. ‘Vooruit! Heb zelfvertrouwen en alles komt goed. Je kunt het! Succes!’
‘Dankjewel!’ riep Hannah over haar schouder, wuifde en verdween in de menigte.
Chantal schudde haar hoofd en nam een slokje cola. Zenuwpees. Nou ja, dat was ze zelf ook, maar zij liet het niet zo zien. Hannah wel. Zenuwpees.
Een eindje verderop begon een fotomodelachtig meisje met een dikke bos donkere krullen te zingen. Heilig, dacht Chantal. Mooi nummer. Mooie stem ook.
De zenuwen vielen als een blok op haar maag. Mooie stem. Dit ging ze nooit redden. Ze kon het net zo goed opgeven, want winnen zou ze toch niet. Er waren zoveel meisjes die zoveel mooier konden zingen dan zij!
Nee! In gedachten gilde ze tegen zichzelf. Niet opgeven! Zij gaf nooit op. Oké, toegegeven, ze kon niet winnen, maar ze zou wél een goede indruk op de jongens maken. Dit was haar enige kans! En Chantal was geen Chantal als ze haar kansen niet met beide handen aangreep.

3.

Na wat leek een hele tijd kwam Hannah weer terug. Ze holde op Chantal af, nam een slok uit diens glas en fluisterde opgewonden: ‘Dat was het allerleukste wat ik óóit heb meegemaakt!’
Chantal hoefde niets te vragen, Hannah begon uit zichzelf al te vertellen. ‘Je moet door een klapdeur en dan in een kamer daarachter, daar zitten ze. Het zijn twee producenten – ik weet niet welke, volgens mij Patrick Benzner en David Jost – die je eerst vragen hoe je heet en waarom je de second vocals wil worden.’
‘Vragen ze dat?’ vroeg Chantal, lichtelijk geschrokken. Ze kon toch moeilijk zeggen dat ze Bill zo leuk vond.
‘Ja! Ik wist echt niet wat ik daarop moest zeggen, die vraag kwam onverwacht. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik van zingen houd en van hun muziek en dat ik een klein broertje heb dat me thuis op de zenuwen werkt, dus dat reizen geen probleem is. Daar moesten ze om lachen. Tom ook.’ Hannah keek er dolgelukkig bij.
‘De hele band zit erbij?’ Chantal wilde het honderd procent zeker weten.
‘Ja, natuurlijk. Zij moeten toch ook weten of ze ons wel willen. Volgens mij verveelden ze zich echt dood, vooral Bill leek niet zo blij. Maar ja, die moet natuurlijk ook zijn, eh, baan delen.’
‘Hm.’ Chantal wilde die informatie eigenlijk verwerken, maar dwong zichzelf om geïnteresseerd te doen en naar Hannah’s enthousiaste verhaal te luisteren. Het kwam erop neer dat het best goed ging en Hannah was tevreden.
‘Mooi zo,’ zei Chantal vaag. Ze ontdekte nummer twee vijf één, die terugkwam van haar auditie, en voelde de zenuwen weer in haar buik kriebelen. En ja: ‘Nummer twee vijf twee!’
‘Succes!’ riep Hannah nog, terwijl Chantal zich door de menigte richting de klapdeuren worstelde. Haar zenuwen bereikten een hoogtepunt. Kon ze nog wel zingen met zo’n droge keel?
Door de klapdeuren en dan een kamer erachter, hield ze zichzelf voor. Chantal concentreerde zich op haar ademhaling, maar kon niet verhinderen dat er een half ongewenste gedachte door haar hoofd schoot: ik wilde dat Raquel hier was.
Nee, nee, nee! Raquel was een schat, maar hierin ook een concurrente. Ook al zei ze altijd dat ze Bill niet zo leuk vond als Chantal, het was maar goed dat Raquel hier níet was.
Diep ademhalen, sprak Chantal zichzelf toe. Je moet er gewoon voor gáán. NU! Bijna wild stootte ze de deur open. Haar wangen waren knalrood, haar paardenstaart zat flodderig, maar nu mocht ze daar niet aan denken. Zingen moest ze, zingen!
‘Goedemiddag,’ zei een verveelde stem.
Chantal keek op en zag twee mannen van middelbare leeftijd achter een tafel vol papieren zitten. De linker leunde achterover in zijn stoel, droeg nonchalante vrijetijdskleding en had bruin haar dat dun begon te worden. Zijn collega zat strak in pak, had grijzend donker haar en zag er - naast verveeld – nogal streng uit.
‘Hallo,’ murmelde Chantal. Haar ogen flitsten onmiddellijk naar het groepje in de hoek. Wat? Geen Bill!
Tom, Georg en Gustav zaten met z’n drieën op twee banken rond een vierkant houten tafeltje. Heel veel blikjes cola, zag Chantal meteen. Hannah had gelijk: ze verveelden zich stierlijk. Maar dat deed er niet toe. Waar was Bill?
‘Ga zitten,’ zei de man die als eerst gesproken had, die met het bruine haar. Hij gebaarde naar de stoel aan Chantals kant van het bureau.
Ze ging aarzelend zitten en op hetzelfde moment vloog de deur achter haar open. Verrast keek ze om; onmiddellijk beet ze op haar lip om niet naar adem te snakken. Bill! Haar hart schoot omhoog naar haar keel. Hij zag er zo leuk uit vandaag, met z’n haar omlaag en een zwart-wit gestreept T-shirt.
De zanger glimlachte afwezig naar haar en plofte naast zijn broer. Nog meer blikjes cola balanceerden op zijn handpalmen. Hij gooide er één naar Georgs hoofd, mompelde iets en grijnsde. De andere jongens lachten ook en pikten blikjes cola tussen zijn vingers vandaan. Aan Chantal besteedden ze geen aandacht. Dat hielp niet veel op het zenuwengebied.
‘Goed dan,’ begon de bruinharige producent weer. Het klonk als een zucht. ‘Sorry hoor, maar we hebben al zoveel jongedames gehad, we worden er een beetje moe van.’
Eigen schuld, dacht Chantal. Audities hè, je had op je vingers kunnen aftellen dat het zo zou gaan. Dat zei ze maar niet hardop. Ze knikte slechts.
‘Goed. Hoe heet je?’
‘Chantal Jones.’
‘Dat klinkt niet erg Duits,’ flapte Georg eruit, terwijl de producent een aantekening maakte op zijn kladblok.
‘Is het ook niet,’ zei Chantal, nu rechtstreeks tegen de bassist met het roodbruine haar. ‘Iedereen zegt dat. Het komt doordat mijn ouders Engels zijn. We wonen al zeventien jaar in Duitsland.’
‘Ben je zeventien?’ De donkerharige producent ditmaal.
‘Nee, achttien. Mijn verjaardag was in april.’ Dat had ze ook al een miljoen keer gezegd.
‘Hm. Waarom wil je meedoen?’
‘Waarom niet?’ Het was eruit voor ze er erg in had. Stomme impulsieve muts, schold ze tegen zichzelf.
De jongens leken het echter wel grappig te vinden; ze grinnikten en Bill zei opgewekt: ‘Die reden hebben we nog niet gehad.’
‘Eens kijken of je ook kan zingen. Welk liedje wil je doen?’ De donkerharige producent, waarschijnlijk David Jost, was niet in de stemming voor grapjes.
Chantal keek hem verdwaasd aan. Was dit een normale auditie? Nu moest ze zelf een liedje kiezen. Geweldig. Had Hannah dat niet even kunnen zeggen? Misschien hád ze het ook wel gezegd, maar zij had natuurlijk niet opgelet.
‘Eh...’ Soms was spontaan zijn juist wel handig. Nu flapte ze er gewoon het eerste uit wat er in haar opkwam. ‘Beichte?’
De jongens gingen rechtop zitten. ‘Originele reden en origineel liedje,’ mompelde Tom. ‘Iedereen doet Spring Nicht of Durch den Monsun.’
Ik ben zo origineel, dacht Chantal sarcastisch. Ze schraapte haar keel en begon te zingen. Eerst zachtjes, maar steeds harder naarmate ze bij het refrein kwam en haar zelfvertrouwen nam met het woord toe.

“Es beginnt jeden Morgen
Es klingelt um Sieben
Der Wecker und ich
Bleiben erst mal schon liegen
Ich bin immer zu spät
Und im Sport zweite Wahl
Darum schreib ich „fuck you“
Auf jeder Siegerpokal

Ich will dich nur für eine Nacht…”

Bij die woorden keek ze uitdagend in Bills ogen. Hij hield niet van one night stands, maar dat gaf niet. Ze vond het ook niet erg om zijn vriendin te worden. Wie zou dat wél erg vinden? Hij was beroemd en zag er – vond zij – goed uit: wat wil een meisje nog meer?
Ze zong het halve liedje; na het refrein keek ze de producenten vragend aan. De bruinharige, Patrick Benzner, knikte en maakte weer een paar aantekeningen op zijn kladblok. Chantal kon niet lezen wat hij schreef en schoof onrustig heen en weer op haar stoel. Ze wilde zijn reactie weten, ze wilde zo graag uitgekozen worden...
‘Je mag gaan,’ deelde de ander haar mede, iets vriendelijker dan eerst. Hij glimlachte en voegde erbij: ‘Je ontvangt deze week nog bericht over je resultaten. Goed gedaan.’
‘Dank u wel,’ antwoordde Chantal en verliet de kamer. Meteen greep ze naar haar mobiel. Raquel! Ze had beloofd haar vriendin te bellen zodra de auditie voorbij was, dus dat zou ze nu maar even doen.

4.

‘En?’ vroeg Raquel vijf dagen later. ‘Al bericht?’
Chantal schudde haar hoofd en zette de koektrommel naast de theepot. Ze zaten bij Chantal thuis aan de keukentafel; Raquel had net haar nagels gelakt en schroefde haar flesje dicht. Chantal begon thee in te schenken.
‘Nog niets,’ verzuchtte ze. ‘Ik begin nu wel een beetje aan mezelf te twijfelen, hoor. Hij zei “goed gedaan”, maar...’
Op hetzelfde moment ging de deurbel.
De meisjes keken elkaar verbaasd aan. Wie belde er nou weer aan? Het was donderdag rond een uur of twee ’s middags. Lekker tijdstip. Chantal ging naar de deur, morrelde met de grendel en deed de deur open.
‘Hé, Hannah!’ riep ze verrast. ‘Wat leuk om je te zien, hoe is ’t? Kom binnen! Wil je thee?’
Hannah? Wie is Hannah? dacht Raquel bij zichzelf. Chantal kwam weer binnen, breed glimlachend, achter haar een tenger meisje met vlotte korte staartjes en een rond, schattig gezicht. Ze droeg een spijkerrokje en een kort donkerblauw vestje over een lichter blauw topje. Om haar schouder hing een lentegroene tas.
‘Oh, hoi,’ zei ze verlegen, toen ze Raquel zag zitten. ‘Ik ben Hannah. Ik was ook bij de auditie.’
Raquel glimlachte. ‘Mijn naam is Raquel,’ antwoordde ze, onbedoeld met haar zangerige accent. ‘Ik pak wel nog een kopje.’
Ze sprong op en haalde een knalgeel kopje uit de kast, dat ze voor Hannah neerzette. Een tijdlang zaten ze rustig met elkaar te praten, thee drinkend en koekjes etend, totdat Hannah met een mysterieus gezicht haar kopje op tafel neerzette.
‘Ik heb nieuws,’ zei ze dramatisch en haalde een brief uit haar tas. ‘Van Universal! Je raadt het nooit, maar... ik ben door.’
Even bleef het doodstil. Raquel en Chantal staarden naar Hannah alsof er plotseling bloemkool uit haar oren groeide. Toen begonnen ze alledrie tegelijk te gillen. Chantal viel Hannah om de hals, Raquel barstte in lachen uit en Hannah grijnsde trots, overduidelijk genietend van hun reactie.
In haar achterhoofd voelde Chantal jaloezie opkomen; Hannah was al door en zij had nog niet eens bericht. Nu had ze al helemaal geen kans meer.
De brievenbus klapperde. Hannah, die net uitvoerig over haar brief wilde vertellen, bleef met haar mond open zitten. Chantal sprong snel op en ging de post halen. Niet veel bijzonders; een ansichtkaart van tante Monica uit Parijs, een brief voor Tanja en... een brief met het logo van Universal.
Heel even voelde ze een doffe blijdschap, omdat de brief dan eindelijk gekomen was, maar dat werd snel vervangen door irritatie. Waarom moest nou zowel Raquel als Hannah bij deze nederlaag zijn? Het was niet eerlijk.
Ze slofte terug naar de woonkamer, gooide de andere twee brieven op het kastje naast de sofa en zei: ‘Ook van Universal. Voorspelling: dank je voor je deelname, maar je ligt eruit.’
Raquel en Hannah zwegen. Daar was Chantal hen dankbaar voor, want dat troostende gezwam moest ze niet hebben. Ze plofte naast Raquel en opende de brief. Vlug liet ze haar ogen over de inhoud glijden, voordat ze met trillende stem voor begon te lezen.

Beste juffrouw Jones,

Met genoegen delen wij u mede dat u één van de drie deelnemers bent die door zijn gegaan naar de volgende en laatste ronde. Gefeliciteerd!
Samen met de twee andere jongedames wordt u over vijf dagen verwacht bij Universal, voor verdere kennismaking met de jongens zelf. Dit is om na te gaan of uw karakter goed bij hen past; vandaar ook dat wij u uitnodigen één goede vriendin mee te nemen, die de jongens – mocht u gekozen worden – daarna natuurlijk vaak zullen zien.

Met vriendelijke groet,

Patrick Benzner
David Jost
Peter Hoffman
Dave Roth

Opnieuw doodse, doodse stilte. Ergens op de achtergrond tikte een klok. Een auto raasde voorbij. Chantal hoorde het niet. Ze staarde naar Raquel. Vervolgens gingen haar ogen naar Hannah. Die staarde net zo verbaasd terug. Het volgende moment slaakte Chantal een keiharde kreet: ‘WÁT? Dat is niet waar!’
‘Knuffel!’ riep Hannah enthousiast en de drie doken over tafel om elkaar te omhelzen. Kopjes thee rinkelden, maar gelukkig ging alles goed.
Lachend veegde Raquel haar warrige krullen uit haar gezicht. ‘En wie nemen jullie mee?’
‘Jou natuurlijk!’ gilden ze tegelijkertijd.
‘Wie anders?’ voegde Hannah erbij. ‘Mijn beste vriendin zit in Amerika.’
‘Cool!’ zei Raquel opgewekt. ‘Dan gaan we met z’n drieën.’
Pas later bedacht Chantal dat het misschien niet zo handig was om Raquel mee te nemen. Wie brengt er nou weer concurrentie mee? Op hetzelfde moment vroeg Raquel zich af of ze wel wilde gaan. Ze had de blik in Chantals ogen gezien; dit kon toch onmogelijk leuk zijn, nu of op de lange termijn. Toch wist ze dat ze in elk geval Hannah niet teleur kon stellen. Bovendien... Zíj was ook een megafan van Tokio Hotel en welke fan laat een ontmoeting met haar idolen nou liggen?

Vijf dagen later stapten Raquel, Hannah en Chantal uit de Toyota van Hannah’s vader. Op de stoep voor het gebouw van Universal stonden nog twee meisjes, een porseleinkleurige roodharige en een al net zo bleke blondine. Ze praatten zachtjes met elkaar, maar keken op toen de andere drie op hen af kwamen.
‘Hoi,’ zei Chantal opgewekt. ‘Ook voor de jongens?’
‘Natuurlijk,’ antwoordde het roodharige meisje koeltjes. ‘Mijn naam is Eline, trouwens. Dit is mijn beste vriendin, Charlotte.’
Chantal stelde haar groepje voor. Eline knikte en zei toen, enigszins uit de hoogte: ‘Je mocht maar één vriendin meenemen, hè.’
‘Heb ik ook gedaan.’ Chantal gebaarde vaag naar Hannah. ‘Zij is de derde genomineerde.’
Eline trok haar wenkbrauwen op en wisselde een spottende blik met haar vriendin, maar ze zei niets. Raquel snoof zachtjes. Dit zou vast een leuke dag worden, dacht ze sarcastisch. Gezellig met twee trutjes die hen recht in hun gezicht belachelijk maakten. Aan Chantals gezicht te zien dacht zij er precies zo over.
Op dat moment reed er een zwart busje de straat binnen en kwam vlak voor de meisjes tot stilstand. Ze sprongen geschrokken achteruit, maar een welbekende stem riep hen terug: ‘Goedemorgen en willkommen im Tokio Hotel. Allemaal instappen!’ Op hetzelfde moment schoof de deur open en de spreker kwam naar buiten.
Dat was Bill, natuurlijk, met zijn haar zoals gewoonlijk recht overeind. Zijn gezicht werd getooid door een typische brede grijns. Hij droeg een zwart jack op een simpele spijkerbroek en had zo te zien alleen mascara en oogpotlood op. Raquel kon het niet helpen: ze begon te glimlachen.
De andere meisjes drongen naar voren om hem te begroeten en het busje in te stappen. Chantal stond vooraan en wierp Bill een overduidelijk charmant bedoeld glimlachje toe. Raquel beet op haar wang. Ze wist dat Chantal de zanger leuk vond, maar dit was een beetje overdreven. Als hij niet nu nog niet doorhad waar ze op uit was...
Hannah stootte haar even aan toen ze langsliep. ‘Kom je? Of heb je het te druk met dromen?’
‘Geen tijd voor dromen!’ lachte Bill, die plotseling naast hen stond. ‘We hebben zóveel te doen.’ Hij gaf Raquel een knipoog en ze bloosde verlegen. Hannah giechelde, waardoor Raquels wangen nog een tintje roder werden. Vlug stapte ze het busje in en zocht Chantal op, die zich nergens van bewust was en slechts met belangstellende ogen om zich heen keek. Hannah kwam bij hen staan, maar zei niets. Bill sloot de deur en het busje trok op.
‘Beetje krapjes hier,’ merkte Eline onmiddellijk op. Ze zaten met z’n negenen achter in een bestelbusje. Inderdaad een beetje krap. Aan de muur tegenover de deur was een tafel bevestigd, met zes stoelen er omheen. Daar zaten de meisjes plus Gustav. Links van de schuifdeur waren nog twee stoelen, waar Tom en Georg vlug op neer ploften.
Bill grijnsde en ging op tafel zitten, tussen Chantal en Raquel in. Ze hielden tegelijkertijd een moment hun adem in. Hannah grinnikte, maar zag toen de nijdige blik van Chantal naar Raquel en fronste even. Miste ze soms iets? Blijkbaar, maar ze ging niet vragen wat het was. Dat leek haar niet zo’n goed idee.
‘Voor met z’n vieren is het ruim,’ zei Tom tegen Eline en voegde er met een grijns aan toe: ‘Niet ruim genoeg, helaas. Je ruikt Georg nog steeds.’
Georg gaf een klap tegen zijn zwarte pet en Bill lachte. ‘Handig om te zeggen als je naast hem zit, broertje!’
Tom haalde zijn schouders op en zette zijn pet recht. Zijn bruine ogen schitterden ondeugend. Raquel wierp een vlugge blik op Hannah, die duidelijk moeite had haar ogen van de gitarist af te houden.
Op hetzelfde moment viel er iets op zijn plaats in Raquels hoofd. Ze zat in een busje met Tokio Hotel. Was dit een droom? In elk geval was het onmogelijk! Ze zat in een busje met Tokio Hotel. Ze zat in een busje met...
Een opgewonden piepgeluid ontsnapte aan haar lippen. Iedereen keek meteen haar kant op, Bill met een half lachje op zijn gezicht. Raquel werd opnieuw knalrood en mompelde iets vaags. Ze zag Chantals lippen bewegen, maar wat er gezegd werd hoorde ze niet. Iets grappigs blijkbaar, want iedereen leek te lachen. Zij zat daar als verdoofd. In een busje met Tokio Hotel. Dit was een droom.
‘Knijp me,’ fluisterde ze tegen Hannah. Die keek verbaasd om en deed haar mond open om iets te zeggen, toen ook bij haar het kwartje viel. Meteen begon ze breed te glimlachen.
‘Onmogelijk, hè!’ antwoordde ze op fluistertoon. ‘Ik vind het ook raar... Ik bedoel, er was echt een kans van nul komma nul dat we hier serieus terecht zouden komen en kijk ons nu eens!’
‘Ik droom,’ zuchtte Raquel.
‘Geen tijd voor, dat had ik toch al gezegd?’ Bills plagerige stem kwam compleet onverwacht en Raquel keek blozend op. Recht in zijn hazelnootkleurige ogen.
Ze had het gevoel dat ze van haar sokken werd geblazen. Nog nooit eerder, in geen achttien jaar, had ze ogen gezien die zó konden schitteren als de zijne. Cliché, maar toch: het leek alsof er stukjes gevallen ster in zijn ogen twinkelden.
‘We zijn er!’ riep de chauffeur op dat moment en Raquel wendde vlug haar gezicht af, in een poging niet te laten merken hoe snel haar hart plotseling sloeg. Ze zag Chantal opnieuw kwaad kijken, wat alles er niet bepaald beter op maakte.
Plotseling wenste ze dat ze niet mee was gegaan. Het was natuurlijk over-de-top-geweldig om haar favoriete band te zien, maar was dat werkelijk al die woedende blikken van Chantal waard? Jarenlange vriendschap op het spel zetten voor de band? Zelfs al zou Chantal gekozen worden, dan zou zij, Raquel, de jongens vast niet zó vaak zien. Was het dan al die woede waard?
Eén blik op de zanger was echter genoeg. Ja. Ja, dat was het helemaal waard.

5.

Het busje stopte voor een ijzeren hek met bewakingscamera’s. Raquel was hier nog nooit eerder geweest, nogal logisch, maar ze herkende het meteen. Het appartement van Tokio Hotel.
Haar mond viel open. Dit. Was. Niet. Mogelijk. Absoluut niet mogelijk. Werktuiglijk schoten haar ogen naar Chantal, die net zo verbaasd keek als zij. Hun ogen ontmoetten elkaar. Jaloezie of vijandelijkheid waren even helemaal verdwenen. Hoe kon dat ook anders? Ze stonden op het punt het appartement van Tokio Hotel binnen te gaan!
Dus ook de studio, want die lag aan het appartement, bedacht Raquel toen. Misschien zouden ze alleen de studio zien. Dat was trouwens nog steeds onmogelijk. Het hele idee dat ze hier wáren was onmogelijk!
Niemand zei iets toen ze uitstapten. Raquel zag hoe de tweelingbroers een geamuseerd lachje wisselden, maar ook de jongens hielden hun mond. Hannah staarde slechts naar het gebouw, evenals Charlotte en Eline. Ook zij hadden het herkend.
‘Willkommen im Studio,’ grinnikte Bill, die nooit lang zijn mond kon houden. ‘Ik zei toch dat ze verbaasd zouden staan!’
‘Vind je het heel gek!’ flapte Raquel eruit en werd knalrood toen iedereen in de lach schoot. Chantal kwam net een beetje over haar verbazing heen en wierp onmiddellijk een kwade blik naar haar vriendin. Van MIJ, vormden haar lippen. Raquel keek snel weg, haar ogen verbergend achter haar volle krullen.
‘We gaan nu de studio in,’ kondigde de zanger aan, terwijl de blonde Gustav een pas uit de achterzak van zijn spijkerbroek haalde. ‘Er is een schoonmaakploeg langs geweest, maar je moet nog steeds oppassen dat je je nek niet breekt. Er liggen altijd losse plectrums en snoertjes en drumsticks. Ik weet niet wat zij met hun spullen uitvoeren, maar er ligt altijd wel wat.’
‘Tss, hij is er zo vól van dat hij alleen een microfoon nodig heeft,’ merkte Tom op, met een knipoogje naar Hannah. Het volgende moment sprong hij lachend opzij, omdat zijn broer de klep van zijn pet omlaag sloeg.
‘Hé, tweeling! Houd voor een keer eens op met elkaar plagen, we hebben gasten!’ Dat kwam van de blonde drummer, die ongeduldig bij de deur stond te wachten. Charlotte en Eline voegden zich snel bij hem, evenals Georg, de bassist. Raquel, Hannah en Chantal volgden hen naar binnen en de tweeling sloot de rij.
Ze stonden in een lange gang met vanillekleurige muren en een parketvloer. Aan weerszijden van de gang ontdekte Raquel een aantal deuren, allemaal gesloten. Ze vroeg zich af wat er zou gaan gebeuren. Hadden de jongens überhaupt zelf wel een idee? Ze zagen eruit alsof ze alles improviseerden.
‘Hierheen!’ riep Bill toen. Raquel keek op en zag dat de anderen al een eindje verderop stonden. Vlug haalde ze hen in, opnieuw blozend toen Bill haar een glimlach toewierp. Waarom lachte hij zoveel naar haar? Goed, hij lachte nu tegen iedereen, maar zijn ogen flitsten steeds weer terug naar haar. Ze durfde niet te denken wat ze wilde denken en dacht er maar helemaal niet meer over na.
‘Kantoortje, toilet, keuken,’ gebaarde Bill, terwijl ze langs de deuren liepen. ‘Allemaal niet belangrijk. Het échte interessante komt hier pas.’
Hij opende een deur aan het eind van de gang en de anderen stapten over de drempel. Ze bevonden zich nu in een vrij grote kamer, met dezelfde vanillekleurige muren en parketvloer als in de gang. In de hoek stond een drumstel, daarachter was nog een deur en verder stonden er nog een hoop gitaren. En een enorme vleugel. Charlotte wees er zwijgend naar.
Bill grinnikte. ‘Ja, die is een beetje nutteloos. Nou ja, Gustav speelt soort van piano. Maar hier worden meestal de drums opgenomen.’
‘Dus dit is eigenlijk Gustavs kamer,’ merkte Chantal op. Haar blauwe ogen schitterden.
‘Ja, als we genoeg van hem krijgen sluiten we hem hier op,’ antwoordde Georg zogenaamd serieus. Charlotte giechelde en keek hem zwijmelend aan, maar dat merkte hij niet.
‘Dat zou ik juist niet doen,’ sprak Chantal de bassist tegen. ‘Hier vermaakt hij zich dan toch, dat is niet de bedoeling als je hem opsluit. Ik zou hem in dat kantoortje vastzetten of zo.’
‘Hm, eigenlijk wel een goed idee,’ zei Tom opgewekt en Gustav wierp hem een geërgerde blik toe.
‘Wat zijn we weer aardig vandaag!’
Bill giechelde – er was echt geen ander woord voor. Raquel wendde snel haar blik af en keek naar de glanzend zwarte vleugel. Het was een mooi instrument, dat kon een kind zien. Thuis hadden ze een gewone piano, een afdankertje van haar grootmoeder uit Spanje. Die was niet eens zuiver, de stemmer was in geen jaren langs geweest. Toch speelde ze er elke dag op, want ze had natuurlijk niets anders en als ze niet oefende, zou haar lerares er niet blij mee zijn. Hoe zou het zijn om elke dag op zo’n vleugel te spelen?
De zanger zag haar kijken en vroeg: ‘Speel je?’
Ze knikte. ‘Al een jaar of twaalf. Bijna dertien, inmiddels.’
‘Wow. En jullie?’ richtte hij zich tot de andere meisjes, die tussen de gitaren stonden en om zich heen keken.
‘Contrabas,’ antwoordde Eline onmiddellijk. ‘En Charlie cello, hè?’ Ze gaf haar vriendin een por en Charlotte knikte vlug. Hannah mompelde iets over gitaar, maar Tom was de enige die dat hoorde. Hij lachte naar haar en ze werd onmiddellijk knalrood.
‘Uh... Ik heb een paar jaar piano gespeeld, maar daar ben ik al tijden vanaf,’ nam Chantal het woord. Ze keek alleen naar Bill, die tegen de muur leunde. ‘Ik ben niet zo’n instrumentenpersoon.’
‘Ha, ik ben in elk geval niet de enige die niets speelt,’ zei de zanger opgewekt. ‘Volgende kamer!’

De dag vloog voorbij en vóór Raquel doorhad wat er allemaal gebeurde, stonden ze afscheid te nemen in de hal. Ze hadden vrijwel de hele dag met de jongens in het appartement doorgebracht, pratend en cola drinkend. Zo waren ze er achter gekomen dat Eline en Charlie, zoals ze haar vriendin steeds noemde, allebei een hamster hadden die ze naar de tweeling hadden vernoemd. Of dat Gustav een zus had, Franziska, die studeerde voor schoonheidsspecialiste. Of dat Raquel naast piano ook nog harp speelde. Na Bills reactie daarop waren ze allemaal in lachen uitgebarsten. Raquel zag het nog voor zich: Bill die een verontwaardigd gezicht trok en riep: ‘Wat? Twéé instrumenten? Mag ik er eens eentje lenen?’
Raquel giechelde weer. Op dat moment haalde Bills stem haar uit haar dromen: ‘Wat sta jij te lachen?’
‘Niks,’ antwoordde ze vlug. ‘Binnenpretje.’
Hij trok op een heel Bill-achtige manier één wenkbrauw op en ze moest lachen. Op dat moment riep Chantal: ‘Hé, Raquel! Kom je?’
‘Hm,’ antwoordde Raquel vaag. Ze had het liefst ‘nee’ gezegd; ze wilde best nog wat langer blijven, ook al wist ze dat dat niet kon. Chantal keek haar dwingend aan en ze liep met tegenzin naar haar vriendin toe. Bill volgde, maar voegde zich bij zijn broer in plaats van bij de meisjes.
Charlotte en Eline stonden eerst met Georg en Gustav te praten – dat wil zeggen, Eline praatte en Charlotte staarde met koeienogen naar de bassist – maar ook zij kwamen nu naar de anderen toe. De chauffeur van het busje stond bij de deur te wachten.
Bill was zoals gewoonlijk de eerste die iets wist te zeggen. ‘Over een paar dagen kunnen jullie de resultaten verwachten,’ meldde hij vrolijk. Raquel voelde een nerveus getintel in haar maag, zelfs al was zij niet eens kandidate. Stel nou dat Chantal of Hannah... Er was grote kans dat één van haar vriendinnen gekozen werd, bedacht ze toen. Betekende dan dat zíj ook... Ze durfde het nauwelijks te denken; straks werd Eline gekozen en dan was al die hoop voor niets.
‘Jongens, ze moeten er vandoor!’ riep de chauffeur vanaf de deur. Raquel slikte een paar keer. Het was nu echt voorbij. Ze zag Hannah teleurgesteld kijken, Chantal iets wegslikken, Eline en Charlotte een zucht slaken. Zelfs de jongens leken enigszins terneergeslagen.
Ditmaal was het Chantal die als eerste een actie ondernam. ‘Nou,’ zei ze, ‘tot ziens dan maar. Of zo.’
Ze lachten allemaal en vóór Raquel het wist, kreeg ze een knuffel van de zanger. Hij rook lekker, merkte ze onwillekeurig. Heel even verborg ze haar gezicht in zijn hals, sloot haar ogen om van het moment te genieten, en toen was het alweer voorbij. Toen knuffelde hij Chantal. Alle meisjes kwamen aan de beurt. Raquel zag de andere jongens een geamuseerde blik wisselen.
‘Wie is hier nou een teddybeer,’ mompelde Gustav net iets te luid. Bill schoot in de lach en iedereen herinnerde zich één van Chantals opmerkingen: “Ik vind Gustav altijd een beetje op een teddybeer lijken. Een gespierde teddybeer, dat wel.”
‘Ik vind Bill meer een wasbeer dan een teddybeer,’ flapte Raquel eruit. Nu lagen de jongens helemaal dubbel.
‘Een wasbeer?’
‘Ja, met die zwart omrande ogen en zo... Laat maar.’ Zij hield het ook niet meer en begon te giechelen. Zelfs de chauffeur stond zachtjes te grinniken bij de deur.
Toen kruisten Raquels donkere ogen de hemelsblauwe van Chantal en schrok van wat ze zag. Hevige jaloezie vooral, hoewel Chantal een poging deed dat te verbergen onder een laagje glimlach, maar ook woede en zelfs een vleugje... Nee, dat kon niet waar zijn. Ze had het vast verkeerd gezien, hield Raquel zichzelf voor en draaide zich van Chantal af. Toch kon ze het niet van zich afzetten.
Haat.

6.

Raquel zat aan de keukentafel en las een boek. Of liever gezegd, deed een poging tot het lezen van een boek. Haar ogen bleven constant op dezelfde pagina hangen. Ze had echt geen idee wat er stond. Haar gedachten bleven maar malen.
Het was nu drie dagen geleden dat ze Tokio Hotel hadden ontmoet. Raquel was nog steeds maar half over de euforie heen; af en toe riep ze nog verbijsterd: ‘Ik heb ze in het echt gezien!’ Haar moeder werd er gek van.
Het was ook drie dagen geleden dat ze die meest verontrustende emotie had gezien in de ogen van haar beste vriendin. Hoe was het mogelijk dat Chantal zo snel, na één ontmoeting al, zo’n hekel had aan haar, aan Raquel? Ze wist wel dat Chantal meer dan dol was op de zanger, maar dit suggereerde dat er nog veel meer achter zat.
Raquel slaakte een zucht en klapte haar boek dicht. Dit had geen zin. Zo kwam ze nooit verder. Ze gooide het boek naar de andere hoek van de bank, miste grandioos en slaakte een zucht toen het ding op de grond plofte. Natuurlijk moest op dat moment haar moeder binnenkomen en een geïrriteerde opmerking maken.
‘Zeg, doe eens normaal met dat boek!’
‘Ja ja, hij gleed uit m’n handen,’ mompelde Raquel en rolde, onzichtbaar voor haar moeder, met haar ogen. Zuchtend stond ze op om het boek op te rapen. Haar moeder keek haar geërgerd aan, maar zei verder niets en verdween weer.
Raquel legde het boek op tafel en op hetzelfde moment ging de telefoon. Meteen schoot haar hart omhoog naar haar keel. Chantal? Hannah? Was er nieuws? Ze wilde het weten, ze was net zo zenuwachtig als zij.
‘Ik neem hem wel!’ riep ze naar boven, toen ze haar moeder naar de telefoon hoorde stommelen. Snel trok ze de telefoon naar zich toe, drukte op “opnemen” en zei haastig: ‘Met Raquel!’
‘Zussie!’ klonk een overbekend stemmetje door de telefoon. Heel even schoot er teleurstelling door Raquels hoofd; geen Chantal, geen Hannah, geen nieuws. Toen verscheen er echter een brede grijns op haar gezicht.
‘Jonathan! Hoe gaat het?’
‘Goed maar ik heb je oorbel gevonden die je kwijt was, die zilveren mooie dus papa zei dat ik moest bellen, hoe gaat het met jou?’ Aan de andere kant van de lijn werd er diep ingeademd na die lange zin.
Raquel schoot in de lach. Haar broertje was weer eens hyperactief. Jonathan was bijna tien jaar jonger dan zij, maar ze waren dol op elkaar. Het was lastig om elkaar te zien, want hij woonde bij hun vader in Oranienburg en zij bij hun moeder in Berlijn. Nu was Oranienburg niet heel ver van Berlijn, ongeveer twintig kilometer, maar dat was toch aardig ver fietsen en gebracht worden was een beetje onmogelijk; vooral omdat Raquels moeder sinds de scheiding vrijwel nooit meer over haar ex-echtgenoot sprak. Met tegenzin liet ze haar dochter altijd naar de verjaardagen gaan, maar zelf ging ze nooit. De enige dagen waarop ze haar zoontje nog zag, waren de dagen dat haar ex-man naar het buitenland moest voor zijn werk. Dan kwam Jonathan altijd bij zijn grote zus logeren.
‘Met mij gaat het ook goed,’ vertelde Raquel haar broertje. ‘Waar heb je die oorbel gevonden? We hebben toch goed gezocht?’
‘Jawel maar hij lag onder de bank. Kom je hem halen?’ Die vraag werd net ietsjes te onschuldig gesteld en Raquel wist al waarom haar broertje belde. Sinds zijn verjaardag had ze hem niet meer gezien, want zij was druk bezig met haar examens en hij mocht niet in zijn eentje naar Berlijn. Hij was ook pas negen. Die oorbel was gewoon een goed excuus voor haar om de bus te nemen, ook al was het een vreselijk onhandige verbinding.
Ze wierp een blik op de klok vóór ze antwoordde. ‘Ja, dat kan wel, ik heb tijd nu. Ik zeg het tegen mam en ben er over anderhalf uur, goed?’
‘Ja goed. Papa vraagt of je blijft eten?’ Jonathan klonk hoopvol en Raquel kon zich heel goed voorstellen dat hij nu met puppyoogjes naar de telefoon staarde.
‘Dat lijkt me geweldig!’ antwoordde ze eerlijk. ‘Tot zo dan, liefje.’
‘Dag zussie!’ lachte hij en hing op.
Raquel bleef even met een tevreden gezicht naar de telefoon staren; toen legde ze hem weg. Heel even flitsten haar gedachten terug naar vijf jaar geleden, toen hij nog een kleuter was en zij net op de middelbare school zat. Toen hun ouders nog bij elkaar waren. Dat was misschien wel de gelukkigste tijd van haar leven. Een gezinnetje, precies zoals het moest zijn. Door een stomme fout van haar vader was dat nu allemaal voorbij.
‘Wie was dat?’ riep haar moeder van boven. ‘Chantal?’
‘Nee, Jonathan.’ Raquel liep de trap op, zodat ze niet meer hoefde te schreeuwen, en ging verder: ‘Hij heeft de oorbel gevonden die ik kwijt was. Ik ga er nu heen en blijf eten. Goed?’
Haar moeder trok een zuinig gezicht, maar wist dat ze Raquel niet echt tegen kon houden. Haar dochter had een busabonnement en wist heel goed hoe ze het huis uit moest sluipen als iets haar verboden werd. Vroeger kreeg ze nog wel eens huisarrest, maar dan ging ze kalmpjes door het raam naar buiten, via de regenpijp. Meer dan eens had ze vanaf Chantal opgebeld om te melden dat ze een nachtje bleef logeren en de volgende dag wel terug zou komen.
‘Goed?’ herhaalde Raquel toen haar moeder niet reageerde. Ze had nu geen zin om op antwoord te wachten. Als ze de juiste bus miste, zou Jonathan voor niets het huis slopen van verveling.
‘Ja, goed,’ gaf haar moeder toe. ‘Wel op tijd terug. Vóór tienen.’
‘Tuurlijk.’ Raquel stormde al naar beneden.

Jonathan stond voor het raam op de uitkijk. Ongeduldig staarde hij naar buiten, in een poging Raquel sneller te laten lopen – ook al was ze nog niet in zicht. Of toch? Ja, dat was zijn zus, dat zwarte figuurtje! Hij sprong op, holde naar de voordeur en stoof de straat op.
Raquel schoot in de lach toen ze haar broertje op zijn Spidermansokken naar buiten zag komen. Gekke Jonathan ook, dacht ze vertederd. Het volgende moment botste hij in volle vaart tegen haar op en sloeg zijn armpjes om haar hals. Bijna vielen ze samen van de stoep, maar Raquel bewaarde nog net haar evenwicht en beantwoordde zijn enthousiaste knuffel met warmte.
Samen liepen ze terug naar het huis. Jonathan babbelde honderduit over alles wat ze gemist had. Af en toe keek hij vanonder zijn donkerbruine haren naar haar op en dan glimlachte hij zo lief dat ze hem bijna weer knuffelde. Als hij haar zo aankeek, dan smolt ze. Dan wist ze weer waarom ze zoveel om hem gaf. Kleine, gekke Jonathan, die onvoorwaardelijk van haar hield. Voor hem zou ze altijd de grote zus zijn waar hij op kon bouwen.
Hun vader stond op de drempel; Jonathan had in zijn enthousiasme de deur open laten staan. Hij glimlachte en opeens bedacht Raquel dat Jonathan ontzettend op hem leek. Datzelfde springerige haar, dezelfde grijsbruine ogen, dat glimlachje... Zij leek meer op hun moeder, dacht ze.
‘Raquel,’ werden haar gedachten onderbroken. Ze keek haar vader glimlachend aan en gaf ook hem een knuffel.
‘Hoi pap.’
‘Je oorbel ligt op tafel,’ zei hij, draaide zich om en verdween weer in huis. Even betrok haar gezicht. Ook leuk om jou te zien, dacht ze sarcastisch. Toen voelde ze Jonathan aan haar mouw trekken.
‘Kom nou, kom nou! Ik heb een nieuwe auto en ik moet naar de wc en je moet mijn dekbed zien!’
Lachend om zijn enthousiasme liet Raquel zich meetrekken en vergat haar vader onmiddellijk. Het was moeilijk om weerstand te bieden aan Jonathans vrolijkheid.

Raquel en Jonathan zaten in de woonkamer op de bank en keken televisie. Dat wil zeggen, Jonathan volgde de gebeurtenissen op het scherm geïnteresseerd en Raquel droomde voor zich uit. Af en toe drukte Jonathan zich tegen haar aan, alsof hij wilde controleren of ze er nog wel was. Dan woelde ze even door zijn bruine haar of glimlachte naar hem. Zijn ogen straalden als ze dat deed en ze wist dat hij blij was met haar aanwezigheid.
Na het eten vertrok Jonathan naar boven om de tomatensaus uit zijn haar te wassen, terwijl Raquel en haar vader voor de afwas zorgden. Een tijdje stonden ze zwijgend naast elkaar bij het aanrecht, Raquel met een theedoek en haar vader tot aan z’n ellebogen in het sop. Het enige wat ze nog hoorden was de douche boven en de borden die in de wasbak tegen elkaar tikten.
‘Hoe gaat het nu?’ verbrak Raquel de stilte. Ze zette een kopje in de kast en wierp een vragende blik op haar vader.
‘Wat? Hoe bedoel je?’ Hij keek haar afwezig aan en duwde een druipend bord in haar handen.
Met een zucht haalde ze de theedoek er overheen en verduidelijkte: ‘Gewoon, met alles. Met je werk. Met Jonathan.’
‘Prima, prima,’ antwoordde hij verstrooid. ‘Je broertje heeft een nieuw klasgenootje waar hij goed mee op kan schieten.’
‘Victor,’ zei Raquel en knikte, half lachend. ‘Dat heeft hij me verteld, ja. En Victor heeft een tweelingzusje dat erg bij Jonathan in de smaak valt, hoor ik.’
Er kwam zelfs een lachje over haar vaders lippen. ‘Ja, hij is inderdaad dol op Sofie. Maar ja, het zijn echt nog kinderen, hè.’
Het bleef weer een tijdje stil. Toen vroeg haar vader op overdreven nonchalante toon: ‘En hoe gaat het met jou? Nog leuke mensen ontmoet?’
Raquel liet bijna het bord uit haar handen glippen. ‘Pardon? Vraag je me nu echt of ik nog single ben?’
Hij lachte schaapachtig. ‘Ik ben gewoon benieuwd... Jonathan is echt nog een kind, maar jij...’
‘Geeft niet, hoor,’ zei ze lachend. ‘Ik ben inderdaad nog single. Maar ik heb wél leuke mensen ontmoet.’
Ze vertelde haar vader over de ontmoeting met Tokio Hotel, ook al verzweeg ze het gedoe met Chantal en Bill. Haar vader was iemand die zich heel erg over iets kon opwinden, zelfs al had dat ‘iets’ niet rechtstreeks iets met hem te maken. Ze wilde liever niet dat hij zich zorgen ging maken. Hij had het al moeilijk genoeg op zijn werk, waar hij zich allesbehalve op zijn gemak voelde.
‘Ze klinken als aardige jongens,’ merkte haar vader op. ‘Niet zo arrogant als je van popsterren zou denken.’
‘Rocksterren,’ verbeterde Raquel automatisch en lachte. ‘Ze zíjn ook aardig! En heel erg hyperactief.’ Ze grinnikte weer bij de herinnering.
‘Nou, nou. Dus Chantal wordt ook een rockster,’ ging haar vader verder. ‘Je zal ze dan wel vaker zien, denk je niet?’
‘Ik hoop het...’ zuchtte Raquel. ‘Maar ja, we weten niet zeker of Chantal wel gekozen is, hè. Straks is het die Eline.’
Een antwoord kreeg ze niet meer, want Jonathan stormde naar binnen. Hij sprong op haar af en schudde zijn kletsnatte haren uit in haar richting.
‘Ben ik zo schoon?’
‘Wah! Wat doe jij nou? Klein monstertje!’ Raquel greep de afwasborstel en zwaaide die in zijn richting. Lachend sprong het monstertje achteruit, de zeepspetters ontwijkend.
‘Dat wordt kieteldood voor jou!’ riep Raquel lachend en haar broertje stoof gillend van pret de keuken uit. Met een onschuldige blik richting haar vader ging Raquel er achteraan, de afwasborstel nog in haar hand, om Jonathan te straffen. Haar vader sloeg zijn ogen ten hemel en begon zuchtend de laatste borden af te drogen.

7.

Met een diepe zucht zette Raquel een streep onder aan haar blaadje. Ze onderdrukte een gaap, raapte haar papieren bij elkaar en sloop naar voren om ze in te leveren. De surveillant, haar aardrijkskundeleraar, wees zonder opkijken naar de stapel examenblaadjes op zijn bureau. Raquel legde het hare er bovenop en glipte tussen de rijen tafeltjes door, de gymzaal uit.
Eindelijk! Aardrijkskunde, haar laatste examen, was voorbij! Als alles goed ging, was ze nu helemaal klaar en zou ze haar gymnasiumdiploma halen. Over anderhalve week was ze jarig, dat was haar volgende doel. En daarna? Ze wist het nog niet. Eerst lekker luieren in de zomervakantie en vervolgens gaan studeren, maar wat precies? Er waren zoveel leuke dingen te bedenken.
Nou ja, dacht ze, terwijl ze haar jas uit haar kluisje trok. Dat zien we dan wel weer. Nu ben ik vrij! Met een brede grijns en haar handen in haar jaszakken liep ze naar buiten, naar de bushalte.
Chantal had geen aardrijkskunde, zij was gisteren voor haar laatste examen op school geweest. Natuurkunde, een vak wat dan weer niet in Raquels pakket zat. Hannah had hen verteld dat zij allang klaar was en de drie meisjes hadden vandaag afgesproken, bij Chantal thuis dit keer.
Vandaar ook dat Raquel niet de bus naar huis nam, maar de andere kant op. Chantal woonde in een andere wijk. Terwijl ze haar busabonnement liet zien aan de dikke chauffeur, dacht ze aan de afgelopen examens. Ze had nog nooit zo hard voor iets geleerd en hoopte dat ze zo geen herexamens hoefde te maken. Het zou leuk zijn om een keer een helemaal lege vakantie te hebben.
Wat zou ze doen dit jaar? Twee weken met haar moeder en twee weken met haar vader en broertje, zoals alle voorgaande jaren? Of een keer met Chantal en Hannah samen, dat zou ook best leuk zijn, bedacht ze zich. En waarheen dan? Engeland weer? Italië? Ze zou wel kijken. Nu nog even niet.
Tokio Hotel had nog niets van zich laten horen. Via Hannah wisten ze dat ook Eline nog geen bericht had gekregen, omdat de nicht van Elines vriendin Charlotte bij Hannah in de straat woonde. Dat soort nieuwtjes ging altijd snel en Hannah had het vol hoop aan Chantal en Raquel verteld.
De bus stopte bij de juiste halte en Raquel ontwaakte uit haar gedachten. Snel sprong ze naar buiten, snoof de warme lucht in en begon te lopen. Nog twee straten en ze stond bij Chantal op de stoep.
Ze liep de juiste straat in, genietend van het steeds warmer wordende weer. Op dat moment zag ze Chantal en Hannah over het tuinhekje leunen, overduidelijk wachtend op haar.
‘Hé!’ riep ze en zwaaide toen haar vriendinnen opkeken. ‘Wat staan jullie daar?’
Als antwoord zwaaiden Chantal en Hannah tegelijkertijd met een brief. Raquels mond viel open. Het zou toch niet...?
‘Van Universal!’ gilde Chantal door de straat. Aan de overkant liep een vrouw met een hondje, die verstoord opkeek en toen maar besloot haar commentaar voor zich te houden; een heel verstandig besluit, want als Chantal zenuwachtig was kon ze nog wel eens fel uit de hoek komen.
Raquel zette het op een lopen en holde naar hen toe. ‘Vooruit, maak open dan!’ spoorde ze hen aan. ‘Ik wil het weten, toe nou!’
‘Eerst naar binnen,’ zei Hannah met nerveuze stem. ‘Ik ga alvast maar liggen, want ik weet zeker dat ik, wat het antwoord ook is, flauw zal vallen.’
Zo voelde Raquel zich ook wel een beetje. Nu het eindelijk zover was, nu het bericht er was, kwam de spanning weer helemaal terug. De afgelopen paar dagen had ze zich voornamelijk op haar examens geconcentreerd, net als Chantal, en was Tokio Hotel een beetje naar de achtergrond geduwd. Maar nu...
‘Ik ga hyperventileren, ik voel het,’ piepte Hannah en ging languit op het kleed voor de televisie liggen. Raquel stapte over haar heen en plofte op de rode sofa, terwijl Chantal plaatsnam in de fauteuil naast het televisiescherm.
‘Wie maakt hem eerst open?’ vroeg Raquel toen. Hannah en Chantal keken elkaar twijfelend aan.
‘Ga jij maar,’ zei Hannah toen en gaf een duwtje tegen Chantals knie. ‘Ik wil het niet weten.’
Daar leek Chantal helemaal geen problemen mee te hebben. Gretig scheurde ze de envelop open en keerde hem om. Een opgevouwen blad papier viel op haar schoot. Ze keek haar vriendinnen nerveus aan. Raquel zat op het puntje van de bank en staarde onafgebroken naar het papier. Hannah zag een beetje groen.
Toen vouwde Chantal het blad open en liet haar ogen over de regels glijden.

Beste Chantal,

Gefeliciteerd! Vanaf nu mag jij je officieel de second vocals van Tokio Hotel noemen.

Verder kwam ze niet. Haar ogen werden enorm groot en ze staarde naar het papier met haar mond open. Raquel en Hannah begonnen tegelijkertijd met praten, maar Chantal schudde slechts haar hoofd. Als verlamd begon ze opnieuw te lezen, ditmaal hardop.

Beste Chantal,

Gefeliciteerd! Vanaf nu mag jij je officieel de second vocals van Tokio Hotel noemen. Of liever gezegd, ben jij de officiële second vocals van Tokio Hotel. We hebben liever niet dat je het van de daken schreeuwt, want dan is de hele verrassing eraf.
We hebben lang rond de tafel gezeten, maar nu is de beslissing dan eindelijk gevallen. Van de drie kandidates vonden wij jou het beste en de jongens hebben te kennen gegeven dat ze je graag mogen. Gefeliciteerd dus!
Over een week komen we langs om alles nog eens met jou en je ouders door te spreken. We zijn ons ervan bewust dat je al achttien bent, maar ervaring heeft ons geleerd dat ouders graag alles willen weten.

Tot dan!
David Jost
Patrick Benzner
Peter Hoffman
Dave Roth

Het bleef even doodstil in de kamer. Chantal staarde nog steeds naar het papier, haar vriendinnen bleven met open mond zitten. Alleen de klok tikte rustig door op de achtergrond.
Uiteindelijk was het toch Chantal die de stilte verbrak. ‘Oh – my – god,’ fluisterde ze, haast onhoorbaar. ‘Dit is toch niet mogelijk!’
De stilte brak en nu gilde ze het uit. ‘Oh mijn god!’
Raquel sprong over Hannah heen en vloog Chantal om de hals. Samen dansten ze de kamer door, terwijl Hannah de brief – die uit Chantals handen was gevallen – voor zichzelf las. Ja, het stond er inderdaad.
Met een ritselend geluid scheurde Hannah haar eigen brief open. De andere twee stopten meteen met hun overwinningsdans en lieten zich naast Hannah op het kleed zakken. Raquels mond vertrok een beetje; arme Hannah, die was nu vast vreselijk teleurgesteld.
‘Wat staat er?’ vroeg ze zachtjes. Hannah gaf haar zwijgend de brief en Raquel begon op fluistertoon voor te lezen.

Beste Hannah,

Het spijt ons dat we je dit mede moeten delen, maar er is geen andere manier. Na lang beraadslagen hebben we besloten dat je, ondanks je overduidelijke zangtalent, niet bent wat we zoeken. De jongens vonden je erg aardig, maar helaas konden we niet alledrie de meisjes selecteren.
Misschien helpt het om je te vertellen waarom we niet voor jou gekozen hebben. We hadden het idee dat je af en toe erg verlegen bent en voor een beroemdheid – want dat zou je geworden zijn – is verlegenheid een onhandige eigenschap. Je bent een mooie meid, met veel talent, maar zelfvertrouwen is belangrijk voor iemand die altijd in de spotlights staat en dat ontbrak bij jou een beetje. We weten echter zeker dat je ooit groot kan worden in deze wereld! Er zijn altijd wel mensen op zoek naar zangeressen met jouw talent.

Veel succes,
David Jost
Patrick Benzner
Peter Hoffman
Dave Roth

‘Ach Hannah…’ Raquel sloeg troostend haar arm om Hannah’s schouders en gaf haar een welgemeende knuffel.
‘Nou ja,’ zei Hannah met een raar hoog stemmetje. ‘Ik had het eigenlijk wel verwacht, hoor, Chantal is meer zo’n spotlightstype, meer dan ik. Maar ja... Je hoopt er natuurlijk wel op en...’
Ze slaakte een diepe zucht en wreef in haar ogen. ‘Gefeliciteerd, Chantal, echt waar. Supergoed.’
Chantal beet op haar lip. Ze was buiten zichzelf van blijdschap, ze kon het wel uitschreeuwen, maar om dat hier recht voor Hannah’s neus te doen vond ze toch niet zo’n goed idee.
Ze stond op knappen vanbinnen. Het was ongelofelijk: zij was gekozen. Zij was gewoon de second vocals van Tokio Hotel, van haar favoriete band, van één van de beroemdste bands van Duitsland! Haar binnenste kneep samen van blijdschap en spanning toen ze daaraan dacht. Over een tijdje stond zij naast de jongens op het podium!
‘Hé,’ onderbrak Raquel haar gedachten. ‘Hannah, moet je kijken!’
Hannah, die een dappere poging deed niet in huilen uit te barsten, keek verbaasd op en zag dat Raquel de envelop had gepakt. ‘Wat is er?’ vroeg ze met gesmoorde stem.
‘Er zit nog een briefje in,’ antwoordde Raquel, duidelijk verbaasd. ‘Handgeschreven en geadresseerd aan jou.’
Ze viste het briefje uit de envelop en overhandigde hem aan Hannah. Die haalde haar neus op, vouwde het papier open en wreef in haar ogen voordat ze het las. Langzaam zakte haar mond naar haar knieën.
‘Het is van Tom!’
‘Wat?’ Raquel en Chantal schoten tegelijkertijd recht overeind. ‘Van Tom?’ echoden ze op hetzelfde moment.
Hannah lachte zelfs weer en er ontstonden blosjes op haar wangen. Haar ogen schitterden. Alsof ze al weer vergeten was dat ze verloren had, dacht Raquel met een glimlach. Waarom Tom een briefje had geschreven, kon zij alleen maar raden, maar het was in elk geval lief van hem.
‘Wat staat er?’ vroeg Chantal en probeerde het briefje tussen Hannah’s vingers vandaan te plukken. Het meisje sprong echter overeind, drukte het papier tegen zich aan en stak haar tong uit.
‘Mijn geheim!’
‘Ah, toe nou!’ Chantal trok een smekend gezicht, maar Hannah gaf niet toe. Ze maakte een vreemd dansje door de kamer en zong: ‘Tom, Tom, Tom!’
Vervolgens plofte ze op de bank en verzuchtte: ‘Hij is zo lief, hè!’
Raquel en Chantal wisselden een geamuseerde blik. Hannah had het zo te zien flink te pakken. Nou ja, dacht Raquel, hij had in elk geval aan haar gedacht. Of zou hij Eline ook zo’n briefje gestuurd hebben? Dat leek haar echt iets voor Tom.
‘Oh, Chantal!’ riep Hannah plotseling en schoot weer overeind, alsof ze zich iets herinnerde. ‘Je hebt gewonnen!’
Even bleef het weer doodstil. Chantal staarde met grote blauwe ogen naar haar vriendinnen. Toen barstte ze in lachen uit en slaakte een juichkreet. ‘Ik heb gewonnen, ik heb gewonnen!’
Zelfs Hannah’s lach klonk vrolijk en uitgelaten. Raquel was Tom plotseling ontzettend dankbaar; ze wist niet of hij het om die reden had gedaan, maar van mogelijke vijandigheid tussen Hannah en Chantal leek nu geen sprake meer. De twee meisjes maakten een indianendans rond de bank en vielen toen slap van het lachen in een hoopje op de grond, terwijl Hannah Toms briefje stevig in haar hand geklemd hield.
‘Groepsknuffel!’ lachte Raquel en stortte zich er bovenop. Haar vriendinnen gilden uitgelaten, maar daar trok ze zich niets van aan. Euforie heerste; Raquel kon zich niet herinneren ooit zo gelukkig te zijn geweest.

8.

Het was doodstil in het appartement naast de studio. Vier jongens lagen te slapen, allemaal in hun eigen kamer, terwijl de klok rustig doortikte. Het was bijna half negen. De jongens merkten niets van de voorbijgaande tijd, maar droomden hun eigen wereldje bijeen en begroeven hun gezichten in hun kussen.
Om kwart voor negen liet de eerste zich uit zijn bed glijden. Gustav, die altijd als eerste opstond. Hij nam een snelle douche om de slaap uit zijn ogen te drijven en kleedde zich op topsnelheid aan. Vervolgens wreef hij nog eens goed met de handdoek door zijn korte blonde haar, wierp die vervolgens in de wasmand en ging koffiezetten.
Een minuut of tien later volgde Georg. Hij deed er iets langer over om zich klaar te maken, omdat hij zijn haar eerst moest stijlen. Daarna kleedde ook hij zich aan, trok een raar gezicht naar zijn spiegelbeeld en liep naar de keuken. Gustav zat kalm aan tafel met zijn koffie en at een tosti boven de krant.
‘Ook goedemorgen,’ bromden ze tegen elkaar. Georg trok de koelkast open en haalde er een pak tomatensap uit, het enige wat hij dronk ’s ochtends.
‘Tweeling nog niet wakker?’ informeerde hij, terwijl hij een glas volschonk met het rode vergif, zoals zijn medebandleden het altijd noemden.
‘Natuurlijk niet,’ zei Gustav. Hij stond op, zette zijn bord op het aanrecht en rekte zich uit. ‘Moet ik ze wakker maken dan?’
‘Neuh.’ Georg maakte een ongeïnteresseerd gebaar en goot zijn tomatensap zijn keelgat in. Gustav trok een vies gezicht, maar zei niets. Hij liet zich in de woonkamer op de bank zakken en zette de televisie aan. Een vierkant geel ventje praatte tegen een miauwende slak.
‘Eigenlijk moet ik nou Bill gaan wekken,’ zei hij hardop. ‘Anders mist hij Spongebob, de arme jongen.’
Georg grinnikte, terwijl hij naast Gus op de bank neerplofte met een tweede tosti. ‘Hij heeft al zo’n ochtendhumeur, het wordt echt niet beter als je hem wekt met de mededeling dat hij Spongebob mist.’
‘Spongebob?’ zei een derde stem. Het was Tom, die met slaapoogjes op de drempel stond. Hij was gedoucht en aangekleed, maar staarde hen nog steeds duf aan en gaapte.
‘Mond dicht, het tocht,’ zei Gus en gooide een rondslingerende plectrum naar Toms hoofd. ‘Ja, Spongebob.’
‘Ach gossie, Bill slaapt nog,’ murmelde Tom met een mislukte, slaperige grijns en slofte naar de keuken. Gus en Georg keken elkaar aan en schoten in de lach. Dat was zo typisch Tom in de vroege ochtend.
Om vijf over negen was Bill nóg niet uit bed. Tom had de slaap uit zijn systeem verdreven en hing in een stoel, met zijn benen over de ene armleuning en zijn hoofd over de andere. Zijn dreadlocks reikten bijna tot de vloer. Georg en Gustav staarden nog steeds naar de televisie.
‘Wie gaat het ochtendhumeur ontketenen?’ vroeg Georg uiteindelijk. ‘Ik heb me gisteren bijna laten vermoorden, nou is het jullie beurt.’
Het bleef even stil. Tom keek heel nonchalant de andere kant op en speelde met de klep van zijn pet, terwijl Georg eens flink gaapte en de televisie op een andere zender zette.
‘Ik ga wel,’ zuchtte Gustav toen. ‘Stelletje watjes. Het is Bill maar.’
Hij stond op, sloeg in het voorbijgaan met de afstandsbediening op Toms pet en liep de gang op. Bills kamer was de allerlaatste deur, behangen met een poster van Tokio Hotel zelf. De anderen hadden hun deuren behangen met posters van andere bands, hun favoriete bands. Metallica bij Gustav, Oasis bij Georg en een vaag hiphopbandje waarvan zelfs Tom de naam niet wist, bij de gitarist.
Zonder kloppen duwde Gustav de deur open en liet zijn ogen wennen aan de duisternis in de kamer. Na een tijdje kon hij de contouren van Bills hemelbed onderscheiden, plus de zwarte haren op het witte kussen. Bill had zich opgerold onder zijn dekens, als een kat, en zijn ene arm onder zijn hoofd geschoven. De ander lag losjes over zijn benen. Zijn mond stond een stukje open en hij ademde regelmatig in en uit. Diep in slaap.
Gustav had geen medelijden met de zanger. Hij trok de rood met zwarte gordijnen open, knipte het bedlampje aan en brulde: ‘OPSTAAN!’
Ieder ander was recht overeind geschoten en had hem de huid vol gescholden. Niet Bill. Hij schoof simpelweg nog ietsjes dieper onder de dekens, murmelde iets en sliep verder.
‘Heel schattig,’ zei Gustav sarcastisch en trok de dekens van de ander af. ‘Opstaan, meneertje, het is al negen uur.’
Bill opende zijn ogen en wierp hem een dodelijke blik toe. ‘Al negen uur? Rot op, ik wil slapen.’
‘Je hebt lang genoeg geslapen,’ vond Gustav. Hij gooide de dekens terug op het bed, maar bleef wel staan om er zeker van te zijn dat Bill niet nog een keer in slaap viel. Met zijn armen over elkaar wachtte hij af. Bill bleef kalm liggen, begroef zijn gezicht in de dekens en slaakte een zucht.
‘Ik kom al,’ mompelde hij gesmoord. ‘Rot nou gewoon op.’
‘Ja ja, en dan rustig weer gaan slapen zeker. Daar trap ik niet in.’ Gustav keek de zanger streng aan.
‘Jammer,’ zuchtte Bill en richtte zich op. Zijn haren stonden alle kanten op, maar niet op de manier die hij wilde. Hij had een oud Donald Duck T-shirt van Tom aan, dat hem veel te groot was, en zijn boxer natuurlijk.
‘Een beetje opschieten graag!’ Gustav was normaal gesproken het geduld zelve, maar niet als het op Bill en opstaan aankwam.
‘Ik schiet op,’ murmelde Bill en plofte weer terug in de kussens. ‘Ga nou maar gewoon televisiekijken of zo.’
Er ontsnapte een lachje uit Gustavs mond. ‘Over televisie gesproken... Je hebt je gele vriendje al gemist.’
Bonk. Bill was uit bed gerold. ‘Oh nee hè,’ zuchtte hij dramatisch en graaide met zijn handen door zijn haar. ‘Arme Spongebob, wat zal hij me gemist hebben.’ Hij trok een gezicht en zette een hand op Gustavs tenen. ‘Ik ga douchen, rot op.’
Met een tevreden gezicht verliet Gustav de kamer. Hij had Bill binnen tien minuten uit bed gekregen. Een nieuw record.

Bill mocht dan wel ‘snel’ uit bed gekomen zijn, het duurde nog eens een uur voor hij ook daadwerkelijk verscheen. Met zijn haren perfect gestyled en ditmaal naar links en rechts gezet, zijn make-up rond zijn ogen en de juiste kleding aan zijn lijf, kwam hij de woonkamer binnen.
‘Hè hè!’ riepen de andere drie tegelijkertijd. Hij stak zijn tong naar hen uit en ging in één keer door naar de keuken. Ze hoorden hem rommelen met de keukenkastjes, de koelkastdeur die een keer openging en vervolgens kwam de geur van geroosterd brood de woonkamer binnendrijven.
De andere drie snoven verlekkerd. Ze zaten duidelijk te twijfelen of ze Bill zijn ontbijt afhandig zouden maken, maar de beslissing werd hen uit handen genomen. Een telefoon ging.
‘Mijn mobiel!’ riep Tom, toen de anderen al in hun zakken op zoek gingen naar hun eigen telefoontje. De gitarist viste zijn hightech mobiel uit zijn veel te grote broek, drukte op het groene knopje en begroette degene aan de andere kant met een opgewekt ‘Hé David!’
David Jost was producent en manager van Tokio Hotel; hoewel de band ontdekt was door Peter Hoffman, waren ze al snel onder de hoede van David beland en daar vonden ze het wel best. Officieel hadden ze vier producenten, maar met David gingen ze het meeste om. Hij was ook het aardigst en kon goed met de jongens opschieten, ook al riep hij af en toe dat hij zich net een crècheleider voelde.
Tom praatte in zijn telefoon, Georg en Gustav vroegen zich af waar het over ging en Bill zat bovenop de keukentafel droge toast te eten. Een normale zaterdagochtend in het appartement boven de studio.

Op het moment dat Bill de woonkamer weer binnenkwam, legde Tom zijn telefoon opzij.
‘David komt ons zo ophalen,’ kondigde hij aan. ‘We gaan naar Chantal. Haar ouders ontmoeten en zo.’ Hij draaide zich naar Bill en voegde er grijnzend bij: ‘Volgens mij komen haar vriendinnen ook. Hannah en... Raquel.’
Bill werd knalrood en begon aan zijn wenkbrauwpiercing te frummelen. Tom, Georg en Gustav keken elkaar grijnzend aan. Ze hadden een zwakke plek gevonden. De tijd die nog over was tot David kwam, brachten ze door met Bill plagen. Eerst probeerde hij hen het zwijgen op te leggen, maar toen dat niet lukte ging hij in een hoekje zitten mokken.
‘Houd jij je nou maar met Hannah bezig,’ zei Georg toen tegen Tom. ‘Ze was zo duidelijk dol op je.’
‘Iedereen is dol op mij,’ antwoordde Tom en wiebelde met zijn wenkbrauwen. ‘Maak je geen zorgen, ik zal lief zijn.’
‘Jij, lief? Laat me niet lachen!’ riep Bill vanuit zijn hoekje. ‘Misschien moet ik die arme Hannah maar even voor mijn broertje waarschuwen.’
‘Broertje? Wie is hier nou de jongste?’ lachte Tom terug. Dit was nog een manier om Bill op de kast te krijgen: hem er constant aan herinneren dat Tom eigenlijk ouder was dan hij.
‘Tien minuutjes maar!’ gilde zijn tweelingbroer en sprong overeind. Op hetzelfde moment ging de deurbel en een gniffelende Gustav ging opendoen. David, zoals verwacht. Even later zaten ze met z’n allen achter in het busje, op weg naar Chantal. De tweeling was nog niet opgehouden met bekvechten, maar daar was iedereen aan gewend en ze besteedden er geen aandacht aan.

9.

Hannah stond voor de spiegel en trok een scheef gezicht naar zichzelf. Ze had een hekel aan haar spiegelbeeld. Haar schouderlange bruine haren, haar saaie grijze ogen, haar gezicht dat zo gewoontjes was dat het bijna pijn deed. In vergelijking met Chantal of Raquel was ze zo... kansloos.
Ze zuchtte en draaide zich van de spiegel af. Het had geen zin om te blijven piekeren. Vandaag zou ze samen met Raquel naar Chantal gaan, vandaag mocht ze niet piekeren. Bovendien had ze alle reden om vrolijk te zijn: Tokio Hotel kwam! En dat betekende ook Tom.
Zijn briefje lag onder haar kussen. Ondertussen kende ze de tekst uit haar hoofd, maar dat was ook niet zo moeilijk. Slechts vijf regeltjes en zijn naam. Ze zuchtte weer toen ze aan zijn lieve woorden dacht.
‘Hánnáh!’ riep iemand van beneden. Haar moeder natuurlijk, die was vrijwel altijd thuis. ‘Er is iemand aan de deur voor je! Ene Raquel!’
Raquel? En zij stond in een handdoek gewikkeld voor de spiegel, haar haren nog nat van de douche. Snel schoot Hannah in haar ondergoed, de eerste de beste spijkerbroek die ze kon vinden en een T-shirt. Vervolgens wreef ze even met de handdoek door haar haren en stormde de trap af om Raquel te begroeten.
Die zag er, zoals gewoonlijk, uit als een stralende schaduw. Haar zwarte krullen hingen perfect om haar gezichtje, donkere make-up legde de nadruk op haar chocoladebruine ogen en ze ging nonchalant gekleed in spijkerbroek en donkergrijs shirtje.
‘Goedemorgen!’ Raquel was de vrolijkheid zelf en gaf Hannah een knuffel. ‘Druk bezig met aankleden, zo te zien.’
‘Ja... Ik weet niet wat ik aan moet,’ gaf Hannah toe, terwijl ze Raquel meenam naar boven. ‘Moet je kijken.’
Haar kamer was een ontplofte bende, zoals bijna elke tienerkamer. Kleren lagen overal, letterlijk overal. Zelfs bovenop de kast, in de la met oude schoolspullen en over de standaard van haar gitaar. Raquel sprong lichtvoetig over een stapel schoenen, schoof een hoop kleren van Hannah’s bureaustoel en nam plaats. Hannah bleef in de deuropening staan.
‘Wat was je van plan om aan te trekken?’ vroeg Raquel opgewekt.
‘Iets van dit...’ Hannah maakte een vaag gebaar door haar kamer en slaakte een diepe zucht. ‘Ik zie er toch niet uit, dus eigenlijk kan alles wel.’
Raquel staarde haar met open mond aan. ‘Wat zeg jij nou weer? Waarom denk je dat?’
‘Het is toch zo,’ zuchtte Hannah, terwijl ze met haar rug tegen de spiegel aan ging zitten. Dat was het enige nog lege plekje in haar kamer. ‘Als ik naast jou of Chantal sta, ziet niemand me meer.’
‘Dat is niet waar,’ wierp Raquel tegen, een frons op haar voorhoofd. ‘Goed, jouw haar is korter dan het mijne en jouw ogen zijn niet zo blauw als die van Chantal, maar dat geeft toch niets? Jij hebt je eigen schoonheid.’
Hannah werd knalrood, maar schudde toch haar hoofd. Heimelijk vond ze Raquels woorden heerlijk, maar veel geloofde ze er niet van. Zij en schoonheid? Haar moeder, díe was een schoonheid!
Mevrouw Fischer had meegedaan aan de Miss Deutschlandverkiezingen toen ze nog niet getrouwd was. Oké, ze had niet gewonnen, maar alleen al het feit dat ze goed genoeg was om eraan mee te doen zei wel wat over haar uiterlijk. En dan had ze zo’n teleurstellende dochter gekregen.
‘Luister eens,’ zei Raquel en ging naast Hannah op de grond zitten. ‘Denk je nou echt dat Tom jou persoonlijk zo’n briefje had geschreven, als hij je niet knap had gevonden? Ik bedoel, we hebben het hier wel over Tom.’
Hannah liet een schaapachtig glimlachje zien. ‘Ja, daar heb je wel gelijk in. Denk je echt dat hij me knap vindt?’
‘Tuurlijk,’ zei Raquel, zo overtuigd van haar gelijk dat zelfs Hannah moeite had om aan haar woorden te twijfelen. ‘En nu,’ ging Raquel opgewekt verder, ‘moet jij je eens gaan aankleden, anders stuur ik je zo naar Chantal.’
‘Nee!’ riep Hannah geschokt. Toen zag ze Raquels grijns en schudde zogenaamd geërgerd haar hoofd. ‘Je bezorgde me bijna een hartaanval, doe dat nóóit meer!’
‘IJdeltuit,’ grinnikte Raquel.
‘Alsof jij er niet goed uit wil zien voor de jongens!’ kaatste Hannah terug, terwijl ze een groen topje uit de bende viste. Tot haar genoegen zag ze Raquel blozen en begon te lachen. ‘Zie je wel!’
‘Jaja, kleed je nou maar aan!’ riep Raquel vlug en deed of ze het plotseling erg druk had met haar spiegelbeeld. Grijnzend begon Hannah in de kledingberg te graven. Voor wiens charmes zou Raquel gevallen zijn? De zanger natuurlijk, gaf ze zichzelf antwoord. Ze waren ook wel types voor elkaar. Dat kon nog leuk worden...

Drie meisjes hingen op de bank bij Chantal thuis. Gelukkig had de blondine een aardig groot huis, want zo meteen moest ze ook nog eens de vier jongens plus David en Chantals ouders in dezelfde kamer proppen. Nou ja, ze was niet van plan om met de jongens in de woonkamer te blijven zitten. Haar eigen kamer was een stuk interessanter.
Hannah was uiteindelijk toch voor een rokje en shirtje gegaan, een eenvoudige combinatie die haar goed stond. Chantal droeg een jurkje op een legging en Raquel, zoals gezegd, gewoon een spijkerbroek. Ze zagen er alledrie op hun eigen manier goed uit, maar de nerveuze blikken over en weer maakten duidelijk dat ze daar niet echt aan dachten.
De bel ging. Alledrie schoten ze overeind en keken elkaar paniekerig aan. Wie zou de deur open gaan doen? Gelukkig hoorden ze de voetstappen van Chantals moeder in de gang, de deur die even daarna openging en Tanja’s stem: ‘Ah, meneer Jost! En natuurlijk, ja... Kom toch vooral binnen.’
‘Oprotten!’ siste Chantal tegen haar vriendinnen en duwde hen van de bank. Ze hadden afgesproken dat zij aan tafel zouden gaan zitten, bij de theepot, zodat de gasten de comfortabele sofa konden nemen.
Ze zaten juist op de goede plek toen de vijf gasten achter Tanja aan naar binnen stapten, met Chantals vader achteraan. De jongens trokken zoals gewoonlijk alle aandacht naar zich toe, ook al hielden ze allevier hun mond. Vooral de tweeling werd aangestaard; zelfs al hing Chantals kamer vol met posters, haar ouders waren nog steeds niet gewend aan de make-up en de dreadlocks.
‘Ga toch vooral zitten,’ zei Tanja en wapperde met haar handen naar de bank en fauteuils. ‘Thee of cola?’
‘Cola,’ zeiden ze allevier tegelijk en lachten vriendelijk. Gustav en Georg ploften in de twee fauteuils, de tweeling op de bank.
‘Kussens!’ zei Bill plotseling en trok er één achter zijn rug vandaan. Met een onschuldig gezicht draaide hij zich naar Chantals vader en vroeg: ‘Mag ik?’
De man keek hem vaag aan en ook de meisjes hadden geen idee waar de zanger heen wilde. Chantals vader haalde zijn schouders op. ‘Eh... ja?’
Het kussen raakte een nietsvermoedende Gustav recht in zijn gezicht. Zijn ogen werden groot van verbazing, terwijl de anderen allemaal in lachen uitbarstten. Bill zag er zelfingenomen uit en leunde achterover.
‘Waar was dát goed voor?’ vroeg de drummer verontwaardigd en smeet het kussen terug. Jammer voor hem was Bill daarop voorbereid, dook opzij en stak pesterig zijn tong naar hem uit.
‘Vanwege je wrede wekkerimitatie vanochtend, daarom!’
Tanja kwam terug met vier glazen cola en vond de hele bende, zelfs haar man en David Jost, in de kreukels van het lachen. Alleen Gustav zat nogal schaapachtig bij en haalde een hand door zijn korte blonde haar. Hij had moeten weten dat Bill overal toe in staat was, zelfs in het huis van een ander. Vooral als het om wekkerimitaties ging.
Chantal was echter niet van plan om nog veel langer in de woonkamer te blijven, ze wilde naar boven. Ze wachtte tot de jongens hun glazen leeg hadden en sprong toen overeind. ‘Willen jullie het huis zien?’
‘Tuurlijk,’ antwoordden de vier tegelijkertijd. David rolde even met zijn ogen, maar praatte toen rustig verder met Chantals vader.
Met haar vriendinnen en de jongens achter zich aan liep Chantal naar de gang. ‘Voor als je naar de plee moet, die is daar,’ wees ze. Toen stuurde ze de jongens met een grijns de trap op. De tweeling ging voorop, hun voeten roffelend op de treden. Ze waren elkaar duidelijk aan het plagen, Chantal kon hen horen lachen.
Samen met Raquel leidde ze de jongens rond door het huis. Dit was bijna Raquels tweede woning, dus zij kende de kamers net zo goed als Chantal. Tom had zich heel subtiel bij Hannah gevoegd; terwijl de anderen het uitzicht bewonderden, stonden zij opvallend dicht bij elkaar en Hannah leek maar niet in staat haar ogen van Tom los te scheuren.
Chantal zorgde ervoor dat ze naast Bill terechtkwam toen ze het zich gemakkelijk maakten op haar kamer. Jammer genoeg zat Raquel aan de andere kant, maar die praatte met Gustav, die zich op de grond had laten ploffen. Georg en Tom zaten aan weerszijden van Hannah en praatten opgewekt met elkaar.
‘Mooi huis?’ richtte Chantal zich tot de zanger. Hij grinnikte en zei iets over haar uitzicht. Raquel keek heel even op toen ze hem hoorde praten. Zijn hazelnootbruine ogen boorden zich meteen in de hare en ze draaide zich snel weer om naar Gustav, die niets merkte van Raquels plotselinge blos.
Haar hart pompte het bloed met idiote snelheid door haar lichaam. Dit was niet normaal meer. Haar handen waren klam, haar wangen brandden van de blos en ze kon zich nauwelijks concentreren op wat Gustav zei. Naast haar voelde ze de warmte die Bill uitstraalde, hoorde ze zijn stem en zijn lach, rook ze de zoet/frisse geur die altijd om hem heen hing. Waarom was hij ook zo leuk?

10.

Nerveus tikte Raquel met haar lange nagels op tafel. Hoe lang nog, hoe lang moest ze nog wachten tot haar vriendinnen zouden komen? De handjes van de klok wezen op één voor twee en ze hadden om twee uur afgesproken. Meestal was Chantal vroeg.
Vanochtend om tien over zes was Raquels wekker gegaan. Zodra het bekende gepiep door de kamer had geklonken, was ze overeind geschoten met maar één gedachte in haar hoofd: Ik ben jarig. Ik ben achttien jaar.
Raquel was om tien over zes geboren en zoals elk jaar brandde ze voor zichzelf een wierookstaafje. Ze was daarmee begonnen toen ze tien was en ze zou ermee doorgaan tot ze te blind was om een staafje aan te steken. Het was haar eigen kleine ceremonie voor haar verjaardag. Waarom ze het deed, wist ze zelf niet eens meer, maar het voelde elk jaar weer als een goed begin van haar verjaardag.
De bel, was dat de bel? Ja, ze hoorde haar moeder naar beneden komen. Die had natuurlijk weer met haar laptop zitten klooien. Verjaardag of niet, Elvira bleef doorwerken. Ze had een baan bij één of ander advocatenkantoor en leek steeds meer tijd te besteden aan haar carrière. Soms had Raquel de neiging om de laptop te verstoppen, gewoon zodat ze weer eens met haar moeder kon praten. Écht praten, niet “wil je me de suikerpot even aangeven”.
‘Ik doe wel open!’ riep Raquel, voordat haar moeder de gang kon bereiken. Ze kreeg niet eens antwoord; Elvira liep alweer terug naar boven. Vanochtend had ze Raquel drie zoenen en een boekenbon gegeven. Dat was alles. Leuk hoor, voor je achttiende verjaardag.
Gelukkig stonden Chantal en Hannah voor de deur en die waren een stuk enthousiaster.
‘GEFELICITEERD!’ gilden ze tegelijkertijd, zodra Raquel de deur opendeed. Die begon te lachen en deed een stapje opzij. Chantal sprong als eerste over de drempel, liet haar tas op de grond ploffen en wierp haar armen om Raquel heen. Ze zei niets, ze omhelsde haar vriendin alleen.
Vervolgens was het Hannah’s beurt, maar ook die wist niets te zeggen. Het geknuffel zei echter genoeg en Raquels wangen gloeiden toen ze haar vriendinnen meenam naar de woonkamer.
De gasten ploften meteen op de bank en keken om zich heen. ‘Geen slingers? Nou ja zeg!’ grinnikte Hannah.
Raquel rolde met haar ogen. ‘Ik zou niet eens weten waar de slingers zijn. Wie heeft er zin in taart?’
Dat hoefde ze geen twee keer te vragen: Chantal en Hannah gilden om het hardst. Lachend verdween Raquel naar de keuken. Moeder of niet, met die verjaardag zat het wel goed. Precies zoals het wierookstaafje elk jaar weer beloofde.

Rond een uur of vijf sprong Raquel op van de bank en begon de lege glazen te verzamelen. ‘Ik ga koken. Waar hebben jullie zin in?’
‘Hé zeg, jíj bent jarig!’ protesteerde Chantal. ‘Dan gaan wij toch niet kiezen!’
Raquel haalde haar schouders op. ‘Mij maakt het niet uit, hoor. Ik vind alles best. Is er iets wat jullie echt niet lusten?’
Ze keek hierbij vooral naar Hannah, want van Chantal wist ze dat natuurlijk al. Hannah schudde echter haar hoofd. ‘Ik ben allergisch voor pepermunt en ik lust geen maïs, maar dat is alles.’
Raquel knikte en wilde naar de keuken lopen, toen Chantals stem haar deed stoppen. ‘Waarom kookt Elvira niet?’
Vriendinnen of niet, door alle hectische gebeurtenissen van de afgelopen tijd had Chantal de nieuwe ontwikkelingen bij Raquel thuis voor een groot deel gemist. Ze wist niet dat Elvira steeds meer opging in haar werk, ze wist niet dat Raquels vader er net zo erg aan toe was. Ze wist niet dat Raquel zich meer en meer zorgen maakte om Jonathan en zijn thuissituatie.
Heel even bleef de donkerharige vriendin staan, aan de grond genageld door Chantals onverwachte vraag. Toen haalde ze opnieuw haar schouders op. ‘Ze is aan het werk. Geeft niet, ik kook toch het liefst zelf.’
Zonder op antwoord te wachten liep ze verder naar de keuken. Achter haar rug wisselden Chantal en Hannah een ongeruste blik. Raquels té luchtige toon verraadde haar zorgen; er was iets mis en Chantal wilde weten wat. Vandaag zou ze echter niets meer vragen, besloot ze. Ze wilde Raquels verjaardag niet verpesten. Elvira was van later zorg.
Raquel stond in de keuken en keek om zich heen. Wat zou ze eens maken? Iets lekkers, maar wat? Ze vond zoveel dingen lekker. In elk geval zonder maïs en pepermunt, dacht ze grijnzend. En zonder wortelen, want daarvan ging Chantal over haar nek.
Ze stak haar hoofd om de deur naar de woonkamer, waar Chantal en Hannah ondertussen de televisie hadden aangezet. ‘Hé...’ begon ze. De twee keken onmiddellijk op en Raquel grijnsde. ‘Wat zeggen jullie van pannenkoeken?’
‘Lijken me een perfecte afsluiting van je kinderjaren, meisje,’ zei Chantal ernstig en trok een schooljuffrouwengezicht. Meteen schoten ze in de lach, net zo vrolijk als altijd, Elvira en alle verzwegen problemen voor even verdrongen naar de achtergrond.
Ondanks Raquels protesten stonden haar vriendinnen op en liepen mee naar de keuken om te helpen koken. Of eigenlijk, bakken. Ze hadden een hoop lol met het beslag – er zaten zelfs spatten op het plafond toen ze klaar waren met roeren. Met onschuldige gezichten keken ze elkaar aan en schoten prompt opnieuw in de lach.
Na een vruchteloze poging tot opruimen begonnen ze aan het bakken zelf. Dat schoot echter niet erg op. Chantal en Hannah vochten om de beste koekenpan en Raquel lag helemaal dubbel. En op hetzelfde moment ging haar telefoon.
Even werd het doodstil, op Raquels ringtone na.

“Frei im freien Fall
Und nirgendwo anders
Ich bin frei im freien Fall
Ich kann nicht mehr anders…”

Toen herinnerde Raquel zich dat ze op moest nemen en klapte snel haar mobieltje open. Haar hart begon sneller te slaan zodra ze de naam op het schermpje las. Hij belde... Hij belde!
Zonder aan haar vriendinnen te denken stormde ze de keuken uit en nam op. ‘Met Raquel!’ zei ze ademloos.
‘Gefeliciteerd!’
Bij het horen van zijn stem kreeg Raquel een enorme grijns op haar gezicht. ‘Dank je wel! Hoe wist je trouwens...’
‘Van Chantal gehoord,’ antwoordde Bill vrolijk. ‘Achttien, toch?’
‘Klopt.’ Raquel wist niet precies wat ze moest zeggen en ze wenste in stilte dat hij haar glimlach kon zien.
Gelukkig ging hij verder: ‘Al iets leuks gekregen?’
‘Eh... Nou, er is nog bijna niemand langsgekomen,’ zei ze. ‘Chantal en Hannah zijn echter vast van plan om me een hoop afwas te geven. Ze proberen pannenkoeken te bakken.’
Ze hoorde hem lachen aan de andere kant van de lijn en smolt vanbinnen. Hij was écht leuk... ‘Pannenkoeken,’ grinnikte hij toen. ‘God, dát is lang geleden!’
‘Moet ik ze een keer voor je bakken?’ plaagde Raquel. ‘Ik ben professioneel pannenkoekenbakster, mijn broertje wil ze elk jaar weer.’
‘Deal!’ lachte Bill. ‘Kom maar een keer hier, dan zullen we jouw bakkunsten eens testen.’
‘Daar houd ik je aan! En dan neem ik Hannah mee,’ voegde Raquel er, na even nadenken, bij.
‘Ja, doe dat. Heeft Tom ook iets te doen.’ Hij grinnikte weer en Raquel hoorde op de achtergrond de stem van zijn tweelingbroer: ‘Hé, wat praat jij over mij?’
‘Niets!’ riep Bill onschuldig terug. Er kwam geen antwoord van Tom en Raquel probeerde zich voor te stellen hoe de twee nu naar elkaar keken. Op dat moment klonk Bills stem weer: ‘Houd ook van jou, broertje.’
‘Broer!’ verbeterde Tom. ‘Feliciteer Raquel even van mij.’
‘Hoorde je dat?’ vroeg Bill in de telefoon. Raquel knikte, herinnerde zich toen dat hij dat niet kon zien en antwoordde bevestigend.
Op dat moment kwam er een hoop lawaai uit de keuken, Chantal en Hannah die allebei in lachen uitbarsten en het geluid van iets dat viel. Raquel hield nog net een vloek binnen. Zeker een hint dat ze op moest hangen, maar dat wilde ze niet. Laat hen het maar lekker oplossen, dacht ze koppig.
Die beslissing was echter tevergeefs. ‘Ik moet gaan,’ zei Bill met een zucht. ‘De bel ging, David is er.’
‘Oh. Oké. Dag, dan.’ Raquel deed nauwelijks moeite de teleurstelling uit haar stem te vegen. Hij mocht best weten dat ze het leuk vond om met hem te praten. Dat betekende toch niet meteen iets.
‘Veel plezier nog!’ Een laatste lachje klonk door de telefoon, toen nam hij afscheid en hing op.
11.

Het grote moment was dan eindelijk aangebroken. Chantal ging verhuizen. Vandaag zou ze zich in Hamburg bij de jongens voegen. Vandaag zou het pas echt officieel zijn. Vandaag was ze pas echt de second vocals van Tokio Hotel.
Haar hart kneep samen van spanning toen ze haar koffers zag staan. Gewoonweg niet te geloven dat ze echt... Dat ze écht naar de jongens toeging. Zelfs Chantal, relaxte Chantal die niet snel onder de indruk van iets raakte, stond op knappen. Ze ging gewoon bij haar idolen wonen! In hetzelfde huis als Bill...
‘Oh mijn god,’ fluisterde ze tegen haar spiegelbeeld. ‘In hetzelfde huis als Bill!’ Haar stem schoot lichtjes omhoog en ze draaide zich snel van haar weerspiegeling af, om de opwinding in haar eigen ogen niet te hoeven zien. Ze was nog nooit zo nerveus, zo blij en zo verward geweest.
Het was niet alleen Bill die haar compleet ondersteboven schopte. Het idee dat ze over een paar maanden op een podium zou staan, dat ze beroemd zou worden, dat was bijna niet te geloven. Wie had ooit verwacht dat zij, Chantal Jones, ooit nog eens een bekendheid zou zijn?
De bel ging. Chantal bleef staan, trillend op haar benen, terwijl ze haar moeders voetstappen hoorde in de gang. De deur die krakend openging, de opgewekte stem van de taxichauffeur, de vriendelijke woorden van haar moeder... Het was nu echt definitief tijd om te gaan. Ze kon niet meer terug. Niet dat ze terug wílde, maar toch viel het afscheid haar plotseling zwaar.
Waar is Raquel? schoot haar plotseling te binnen. Waar is Hannah? Waar zijn mijn vriendinnen als ik op het punt sta de stad te verlaten? Als ik op het punt sta aan mijn nieuwe leven te beginnen?
‘Chantál! De taxi is er!’ Tanja, natuurlijk.
‘Ik kom!’ Chantal trok aan haar koffers, sleepte ze de trap af en denderde nét niet van de laatste treetjes. De chauffeur nam de koffers van haar over en bracht ze moeiteloos naar zijn auto. Chantal voelde zich een beetje dom toen ze hem de koffers zo zag dragen, maar besteedde er weinig aandacht aan. Haar moeder had haar namelijk in een wurgknuffel gesloten en drukte haar emotioneel tegen zich aan.
‘Mijn meisje toch... Zomaar in een band... Ik wist wel dat er zoiets voor jou was weggelegd...’
Zelfs Chantal, die normaal gesproken niets van haar moeders kleffe gedoe moest hebben, kon het niet over haar hart verkrijgen om Tanja nu weg te duwen. Ze liet het geknuffel toe, sloeg aarzelend haar eigen armen om haar moeder heen en drukte haar gezicht in Tanja’s hals. Heel even maar; ze kreeg er algauw toch genoeg van en maakte zich voorzichtig los van haar nu heftig geëmotioneerde moeder.
‘Mijn lieve kind... Doe je wel voorzichtig? Pas je goed op? Geen domme dingen doen, hè! Je kan altijd terugkomen, dat weet je toch?’
‘Mam, kalm aan. Ik red me wel.’ Chantal had geen zin om er nog meer woorden aan vuil te maken en trok haar jas van de kapstok. ‘Ik bel nog wel.’
‘Ja, doe dat.’ Tanja snikte nog even, maar glimlachte toen. ‘Ik houd van je, Chantal.’
Dat was onverwacht. Zo’n goede band had Chantal niet met haar moeder en “ik houd van je” was wel het laatste wat Tanja normaal gesproken zei. Het ontroerde Chantal dieper dan dat ze wilde toegeven.
‘Houd ook van jou, mam. Geef je pap een kus van mij?’ Haar vader was zoals gewoonlijk verdwenen; waar hij uithing kon Chantal geen fluit schelen. Met haar vader kon ze nog minder opschieten dan met haar moeder.
‘Doe ik,’ beloofde Tanja. ‘Veel succes... en natuurlijk ook veel plezier.’
‘Ik zal mijn best doen,’ antwoordde Chantal met een dappere glimlach. Toen draaide ze zich om en liep het huis uit. De deur sloeg dicht. Met een dwaze glimlach om haar lippen bleef Tanja even naar de deur staan kijken. Vervolgens slofte ze terug naar de keuken. Zou er nog koffie zijn?

Raquel en Hannah haastten zich door de straatjes rond Chantals huis. Ze waren op weg naar hun vriendin, om haar een geweldige tijd bij de jongens te wensen. En natuurlijk om haar op hun blote knietjes te smeken of ze ooit eens op bezoek te komen.
Nu het dan eindelijk zover was, konden de meisjes niet ontkennen dat ze jaloers waren. Niet dat ze hun vriendin persoonlijk iets kwalijk namen; het was meer het idee dat er zo meteen iemand bij de jongens in huis zou wonen, dat er zo meteen iemand met hen op tour zou gaan... Zelfs al hadden ze die persoon nog nooit gezien, dan nog zouden ze jaloers zijn geweest. Het was puur toeval dat hun vriendin zoveel geluk had.
‘Daar!’ riep Hannah plotseling en wees voor zich uit. ‘De taxi staat al klaar! Chantal!’
Ze zetten allebei hun handen aan hun mond en schreeuwden Chantals naam. Eén van de taxideuren ging open, Chantal sprong naar buiten. Ze zwaaide als een idioot naar haar vriendinnen.
‘Ik begon me al af te vragen of jullie zouden komen!’ riep ze, terwijl Raquel en Hannah bijna tegen haar opbotsten.
‘Wat dacht jij nou, dat we geen afscheid kwamen nemen?’ antwoordde Raquel zogenaamd beledigd. ‘We gaan je zó lang niet zien en jij denkt dat we je zomaar laten gaan!’
‘Nee, eigenlijk niet,’ grijnsde Chantal en sloeg haar armen om beide meisjes heen. ‘Ik ga jullie zo superhard missen!’
‘Liegbeest!’ riep Hannah meteen. ‘Met de jongens om je heen zeker! Je gaat ons binnen no time vergeten, geloof mij maar!’
‘Wedden!’ gilde Chantal terug, terwijl ze zich losmaakte uit de knuffel. ‘Jullie gaan nog gek worden van mijn sms’jes, zeker weten!’
‘Ahum,’ zei de taxichauffeur. ‘Jongedame, we moeten nu echt eens vertrekken.’
Chantal was helemaal vergeten dat de taxi op haar wachtte. Bijna flapte ze er een hartgrondige vloek uit, maar ze beet net op tijd op haar lip. De taxichauffeur beledigen leek niet zo’n goed idee. Dus draaide ze zich om naar haar vriendinnen en keek hen beurtelings aan.
‘Dag,’ zei ze zachtjes.
Haar ogen gleden langs de twee meisjes. Hannah, die ze nog maar pas kende, die toch een goede vriendin was geworden, die ze ontzettend aardig vond, die ze aan Tom moest koppelen – gewoon, omdat ze dat leuk vond. En Raquel, die ze al haar hele leven kende, die ondanks alles een goede vriendin was gebleven, die ze zowel haatte als aardig vond, die ze met alle geweld bij Bill weg moest houden – gewoon, omdat zíj hem wilde.
Hannah was eerst. Ze deed een stap naar voren en gaf Chantal een welgemeende knuffel. ‘Veel succes,’ fluisterde ze met verstikte stem. ‘Je kunt het.’ Toen deed ze een pas terug en wendde haar gezicht af.
Nu was het Raquels beurt. Ook zij gaf Chantal een knuffel, maar deze was anders van toon. Raquel en Chantal kenden elkaar al praktisch hun hele leven en het idee dat Chantal lichtjaren van haar verwijderd zou zijn, voelde vreemd aan in Raquels hoofd.
Lichtjaren, vanwege de afstand tussen hier en Hamburg.
Lichtjaren, vanwege de verschillende werelden.
Chantal zou beroemd worden: zij aan zij met de jongens op het podium, duizend camera’s altijd op haar gericht. Raquel zou gaan studeren: journalistiek of fotografie, met haar naam in de krant maar niet vanwege haar beroemdheid. Zij zou aan de andere kant van de camera’s staan.
Lichtjaren van elkaar verwijderd, voor het eerst in hoeveel jaar? Raquel deed geen moeite haar tranen te verbergen toen ze Chantal weer losliet. Ook de blauwe ogen waren vertroebeld, maar de ruggen bleven recht.
‘Veel, veel geluk,’ fluisterde Raquel, zo zacht dat ze het zelfs zelf bijna niet kon horen. ‘Denk nog eens aan ons. We houden van je.’
Waarom zei ze dat tegen een vriendin die haar haatte? Het was echter geen leugen, dat wist ze zeker. Chantal was nog altijd de beste vriendin die ze zich kon voorstellen. Slechts als Bill in beeld kwam, veranderde er iets. Raquel nam zich voor om nóóit meer aan hem te denken; tenminste, niet zoals ze eerst over hem dacht. Het kon gewoon niet. Chantal, en niet zijzelf, was uitgekozen om bij Tokio Hotel te horen. Chantal, en niet zijzelf, zou Bill uiteindelijk krijgen. Zo simpel was het. Ze moest zich er maar bij neerleggen.
‘Beloofd.’ Chantal klonk alsof ze verkouden was door de overvloed van tranen in haar keel. Ze haalde haar neus op, keek haar vriendinnen nog één keer aan en stapte toen in de wachtende taxi. Eén keer toeteren en Chantal was verdwenen.
Met hun armen om elkaar heen stonden Raquel en Hannah op de stoep. De taxi was weg, Chantal was weg, maar zij stonden er nog. Steeds weer klonk die claxon door hun hoofd, steeds weer reed de taxi de straat uit. Langzaam kwam het definitieve besef: Chantal was vertrokken.
Het was nu moeilijk te zeggen wie het er ’t zwaarst mee had, Raquel of Hannah. Raquel vroeg zich af hoe het was om zaterdagen door te brengen zonder Chantal en hield haar verdriet niet verborgen voor de buitenwereld. Bij Hannah was het echter opspelende jaloezie.
Ze was zich nu meer dan ooit bewust van haar nederlaag. De taxi waar Chantal zojuist hun levens mee had verlaten, had voor haar bestemd kunnen zijn – had voor haar bestemd móéten zijn! Als zij iets meer pit had getoond, als zij iets meer op Chantal of Raquel had geleken, dan was zij nu op weg geweest naar haar droom. Waarom moest nou net Chantal aan het langste eind trekken? Het was gewoon niet eerlijk!
Naast haar slaakte Raquel een diepe zucht, die door Hannah’s hele lichaam trilde en haar wakker schudde. Ach, waar was ze ook mee bezig? Als, als, als... As is verbrande turf, daar verwarm je geen huis meer mee. Het was nu eenmaal zo, Chantal ging naar de jongens en zij zou gaan studeren. Psychologie misschien. Of natuurkunde.
‘Kom je?’ zei Raquel, nog steeds met die verstikte stem. ‘Ik ben toe aan appeltaart. Met heel veel slagroom.’
Daar was Hannah het helemaal mee eens.

12.

Raquel zat in haar eentje op de bank en staarde naar de televisie. Eén of ander stom Tell Sellprogramma, waarin een vrouw met barstjes in haar make-up en een brede nepgrijns een verfroller stond aan te prijzen. Raquel zuchtte diep. Dit was zo’n moment waarop ze Chantal hoorde te bellen, om samen dat domme mens uit te kunnen lachen en van een saaie dag een gezellige te maken.
Ze kon Chantal echter niet bellen. Chantal zat in Hamburg en haar telefoon stond vrijwel altijd uit. Het was natuurlijk niet handig als je halverwege een song gebeld werd, dat begreep Raquel best. Toch voelde het verkeerd; Chantal hoorde altijd bereikbaar te zijn, net als vroeger.
Bel Hannah dan! zei een stemmetje in Raquels achterhoofd. Je hebt nog meer vriendinnen naast Chantal. Daar had het stemmetje gelijk in. Ze kon Hannah bellen. Die zat vast ook naast de telefoon te zuchten.
Met hernieuwd enthousiasme draaide Raquel Hannah’s nummer. Ze had al in haar hoofd wat ze ging zeggen: “Ik verveel me, zullen we appeltaart gaan eten?” De pieptoon maakte echter een einde aan dat plan. In gesprek. Was zij dan echt de enige die geen sociaal leven had?
Ze zuchtte weer en zette de televisie uit. Van dat gebarsten hoofd werd ze alleen maar depressiever. Verveeld kwam ze overeind, schudde een krul uit haar gezicht en slenterde naar de piano. Het instrument glansde; Raquel zorgde er goed voor, haalde er elke dag een doekje overheen.
Nu ging ze op de pianokruk zitten en sloeg de klep omhoog. Langzaam gleden haar ranke vingers over de toetsen. Wat zou ze eens spelen? Als vanzelf vonden haar vingers de juiste toetsen. Clair de Lune, Debussy. Eén van de mooiste klassieke stukken die ze kende.
Ze ging helemaal op in de muziek die ze creëerde. De dromerige klanken van Clair de Lune hingen als een wolk om haar heen, mist die haar afsloot van de buitenwereld. Met haar ogen gesloten speelde ze een nieuwe wereld, een wereld die alleen zij kon zien en zo mooi was dat het pijn deed vanbinnen. Ergens was het besef dat die wereld verdwenen zou zijn zodra ze haar ogen opende.
De muziek werd dwingender, akkoorden heftig en donker. Wilde kleuren vlogen achter haar oogleden voorbij, kleuren en vormen die steeds veranderden en plotseling het gezicht van Chantal vormden. Chantals felblauwe ogen waren tot spleetjes geknepen, haat straalde van haar af als hitte.
De akkoorden werden lichte trappetjes van noten. Raquel zweefde. Chantal verdween, maakte plaats voor Jonathan die uit het raam hing en haar nazwaaide, maakte plaats voor haar moeder toen ze nog vrolijk was, maakte plaats voor Bill en een stil lachje in zijn ogen.
Even ging het langzamer, alsof haar gedachten afdwaalden, maar dat duurde niet lang. De toetsen vlogen voorbij onder haar vingers. Clair de Lune tekende de mooiste droombeelden achter Raquels oogleden, droombeelden die ze wel voor altijd bij zich wilde houden. Aan alles moest echter een einde komen en zo ook aan Clair de Lune. Een laatste trappetje en de muziek vervaagde, samen met de wonderlijke taferelen in Raquels hoofd.
Iemand begon te klappen. Geschrokken schoot Raquel overeind, sloeg de klep van de piano dicht en draaide zich om. Haar moeder stond op de drempel. Ze glimlachte en hield op met klappen.
‘Dat heb ik je lang niet meer horen spelen, maar het is nog steeds heel mooi. Ook al is de piano een beetje vals.’
‘Dank je,’ antwoordde Raquel. Haar stem klonk nogal koeltjes, maar dat kon haar niet schelen. Ze had Elvira nog altijd niet vergeven dat ze maar nauwelijks aan haar dochters achttiende verjaardag had gedacht. En dat mocht ze weten ook!
‘Luister eens...’ Elvira veegde een haarlok naar achteren en liep op haar dochter af. ‘Ik weet dat je kwaad bent vanwege je verjaardag, maar ik moest nou eenmaal werken en ik had geen tijd om iets fatsoenlijks te kopen.’
Raquel draaide haar hoofd weg. Smoesjes, allemaal smoesjes. Als het nou een gewone verjaardag was geweest, had ze het waarschijnlijk niet eens zo opgenomen, maar ze was achttien geworden. Achttien, één van de belangrijkste mijlpalen in je leven. En dan kwam je met een boekenbon?
‘Dus heb ik dat gisteren maar gedaan,’ ging Elvira verder. Raquel keek met een ruk om en staarde haar moeder ongelovig aan. Een licht glimlachje gleed naar Elvira’s lippen. ‘Denk je nou echt dat ik je achttiende verjaardag voorbij zou laten gaan? Ach kom nou! Ik mag het dan even druk hebben, maar dat betekent niet dat ik mijn dochter vergeet.’
Raquel trok een wenkbrauw op. Haar moeder hoefde niet te denken dat ze zo gemakkelijk vergeven werd. Eerst zien, dan geloven. Of in dit geval vergeven, maar dat kwam op hetzelfde neer.
‘Nu Chantal natuurlijk ook weg is, kan ik me voorstellen dat je een beetje eenzaam bent,’ begon Elvira opnieuw en haalde een blauw mapje tevoorschijn, precies zo één als ze Raquel al gegeven had. Nog een boekenbon? Raquel trok nu ook haar andere wenkbrauw op.
‘Dit is niet wat je denkt,’ zei haar moeder, die haar natuurlijk zag fronsen. ‘Ik dacht... je kan wel een uitstapje gebruiken. Kijk maar eens.’
Aarzelend nam Raquel het mapje aan en vouwde hem open. Ze keek. Ze knipperde met haar ogen en keek nog eens. Dit kon niet waar zijn. Dit was...
‘Wenen?’ fluisterde ze en staarde haar moeder met grote ogen aan. ‘Een vliegticket naar Wenen?’
‘Twéé vliegtickets naar Wenen,’ verbeterde Elvira met een lachje. ‘Ik dacht, dan heb je meteen een leuk verjaardagscadeau voor Hannah.’
‘Oh mijn...’ Raquel vloog haar moeder uitgelaten om de hals. ‘Wauw, mama, dank je wel!’
Elvira lachte en knuffelde haar dochter warm. Woorden waren nu even niet nodig; haar liefdevolle omhelzing vertelde Raquel genoeg. Spijt, vanwege de weinige momenten samen, vermengd met een nooit aflatende liefde voor de dochter, en een belofte.
Ik laat je nooit in de steek, meisje. Ik blijf altijd jouw moeder, jij blijft altijd mijn kind.

13.

‘Psst, Chantal!’
Ze draaide zich half om, knipperde met haar ogen en slaakte een kreet. ‘Wat doe jij hier?’
‘Sorry,’ fluisterde Bill. ‘Het ontbijt staat klaar en Gustav is van plan om een toeter af te laten gaan bij je hoofd als je niet binnen vijf minuten komt, dus ik kwam je maar even wekken.’
‘Pff, dat bezorgde me een hartverzakking.’ Ze ging rechtop zitten en wreef in haar ogen. ‘Vijf minuten? Ik moet nog douchen, hoor.’
‘Dat doe je na het ontbijt maar.’ Bill verliet de kamer en sloeg de deur achter zich dicht. Chantal zuchtte en liet zich uit bed rollen. Het was maar beter om zijn advies te volgen. Ze moest er niet aan denken dat Gustav zo meteen met een toeter binnenkwam. Om acht uur ’s ochtends! Bestond er iets engers?
Ze voelde zich al helemaal welkom in het appartement van de jongens. Ze had haar eigen kamer, een werkelijk enorme plús badkamer, omdat ze toch moeilijk in de badkamer van de jongens kon gebruiken. “Er past sowieso niet meer make-up op de wastafel,” had Tom schertsend gezegd, met een blik op zijn broer. En daarna had Bill hem een halfuur lang door de studio achterna gezeten om hem de woorden terug te laten nemen. De jongens gedroegen zich zo normaal dat Chantals zenuwen over haar nieuwe thuis helemaal waren opgelost.
Vijf-en-een-halve minuut later kwam ze de keuken binnen sloffen, gekleed in trainingsbroek en los topje. Haar haren hingen sluik langs haar gezicht en ze droeg geen make-up; ze had de laatste minuten doorgebracht met water in haar gezicht plenzen, zodat ze een beetje wakker was.
Slechts drie van de vier jongens bevonden zich in de keuken. Gustav zat aan tafel een kaiserbroodje te eten, Georg dronk een afschuwelijk rood goedje uit een glas en Bill zat bovenop het aanrecht met de oortjes van zijn MP3 in zijn oren. Hij zong zachtjes mee en wuifde vrolijk toen Chantal de keuken binnenkwam.
‘Waar is Tom?’ vroeg ze slaperig. De drie haalden tegelijkertijd hun schouders op.
‘Voor deze ene keer is Bill eerder op dan zijn broer,’ grinnikte Gustav. De zanger gooide meteen een rondslingerende plectrum naar zijn hoofd, maar Gus ontweek hem met een duidelijk werktuiglijke beweging. Chantal grijnsde; ze was hier nu drie dagen en elke keer was Bill de laatste geweest die de keuken binnen kwam sloffen. Dat het vandaag niet het geval was, mocht eigenlijk wel in de krant.
Chantal plofte naast Gustav aan tafel, tegenover Georg. Met een blik vol afschuw staarde ze naar diens glas. ‘Wat in godsnaam ís dat?’
‘Tomatensap,’ bromde hij, terwijl Bill op hetzelfde moment heel hard ‘Vergif!’ riep. De bassist wierp hem een dodelijke blik toe, maar daar trok hij zich niets van aan en zong vrolijk verder met zijn muziek. Welk liedje het was, kon Chantal niet horen. Waarschijnlijk iets wat zij niet kende. Het klonk in elk geval leuk. Maar dat lag misschien ook aan het feit dat Bill het zong, dacht ze.
Gustav schoof de schaal broodjes naar haar toe. ‘Eet wat. We moeten zo weg.’
‘Weg? Waarheen?’ Chantal pakte een broodje en ramde haar mes er dwars doorheen, de enige manier om de harde kaiserbroodjes te snijden.
‘Vliegveld,’ antwoordde de drummer. Chantal liet bijna het broodje vallen van verrassing.
‘Vliegveld? Nu al? Ik ben hier net!’
‘Nou en. Het is maar een klein uitstapje. Naar Wenen.’ Gustav zat er duidelijk niet mee, maar hij was natuurlijk gewend aan die ‘kleine uitstapjes’.
‘Maar waarvoor dan?’ vroeg Chantal verward.
‘Bills schuld!’ riep Georg meteen, die een kans op wraak bespeurde. ‘Hij moest zo nodig gaan shoppen.’
Chantal liet nu écht haar broodje vallen; op de tafel gelukkig, niet op de grond. ‘En daarvoor moeten we naar Wenen?’
‘Natuurlijk,’ zei de zanger opgewekt. ‘Dat lijkt me logisch. Hamburg is zo sáái.’ Hij deed alsof één van zijn oortjes een lasso was en draaide hem met een onschuldig gezicht in het rond.
‘Oh.’ Chantal pakte het broodje weer op, belegde hem met kaas en nam een hap. Bill zag haar verdraaide uitdrukking en schoot zo hard in de lach dat hij bijna van het aanrecht viel.
‘Dat was niet de echte reden, hoor!’ Hij liet zichzelf op een keukenstoel ploffen en pikte een stukje kaas van Chantals brood. ‘David is in Wenen,’ legde hij uit. ‘En hij vindt dat wij maar naar hem toe moeten komen in plaats van andersom.’
‘Niet waar, dat vind jíj,’ sprak Georg hem tegen. ‘Hij was het alleen maar met je eens omdat hij een hekel heeft aan vliegen.’
Chantal begreep er niets van, maar dat lag waarschijnlijk aan haar. Terwijl Georg en Bill kibbelden over de reden voor het uitstapje, werkte zij kalmpjes haar ontbijt weg en ging vervolgens douchen. Toen ze uiteindelijk volledig aangekleed en opgemaakt de keuken weer binnenstapte, was Tom ook uit de slaap herrezen en plofte juist op de stoel waar Bill net gezeten had. De zanger viel nergens te bekennen.
‘Zo,’ zei Chantal. ‘Kan iemand me nu uitleggen wat we gaan doen?’
Natuurlijk was het Gustav, kalm als altijd, die haar vertelde wat het plan was. ‘We moeten naar Wenen omdat David jou wil zien. Hij heeft een hekel aan vliegen, dus rijdt meestal heen en weer tussen Oostenrijk en hier. Dat duurt natuurlijk erg lang en omdat hij nog een aantal dagen in Wenen moet blijven, heeft Bill besloten dat wij het beste naar Oostenrijk kunnen gaan. Met het vliegtuig dus. Privéjet staat voor ons klaar, dus we hebben geen oponthoud op het vliegveld of iets dergelijks.’
‘En Bill heeft dat natuurlijk besloten omdat hij shoppen in Hamburg ondertussen saai vindt,’ vulde Tom aan.
Chantal zuchtte en trok haar paardenstaart wat strakker aan. ‘Dat is nou typisch iets wat normale mensen niet zouden doen.’
‘Tja. Wij zijn nou eenmaal verwende celebrities, je zal er aan moeten wennen,’ grijnsde de gitarist en propte een broodje achter zijn kiezen.

Raquel en Hannah zaten op een terrasje in Wenen, vlakbij paleis Schönbrunn, één van de bekendste bezienswaardigheden van de stad. Ze dronken cola en praatten vrolijk met elkaar. Naast het tafeltje stond al een aardige verzameling plastic tasjes; het was heerlijk shoppen in Wenen.
‘Wat zullen we verder nog gaan doen?’ vroeg Hannah, terwijl ze onderuit zakte in haar stoel.
‘Geen idee,’ antwoordde Raquel. Met een glimlach dacht ze aan de afgelopen paar dagen. Hannah was compleet hysterisch geworden toen Raquel met de kaartjes aan kwam zetten en had minstens een half uur ‘dank je, dank je, dank je’ gestameld, tot Raquel er genoeg van kreeg en een koekje tussen haar tanden had gepropt. Daarna had Hannah’s moeder hen geholpen met het uitzoeken van een hotelletje en vervolgens hadden ze met z’n tweeën zoveel mogelijk geld gebedeld bij hun ouders, om een beetje leuke dingen te kunnen doen in Wenen. En daar waren ze behoorlijk goed in geslaagd.
‘Laten we maar vertrekken,’ stelde Hannah voor. ‘We kunnen de tuinen van Schönbrunn ingaan?’
Raquel knikte en de meisjes raapten hun tasjes bijeen. ‘Misschien kunnen we beter eerst naar het hotel,’ merkte Raquel op, gebarend naar hun buit. ‘De hele dag rondlopen met die tasjes lijkt me niet handig.’
Daar was Hannah het wel mee eens. Ze stonden op, wuifden naar de ober en slenterden door de inmiddels bekende straatjes naar het hotel terug. Raquel was zo diep in gedachten dat ze nauwelijks op haar omgeving lette, tot Hannah haar plotseling bij haar arm greep.
‘Kijk eens! Wat is dáár aan de hand?’
Raquel volgde Hannah’s blik en bleef verbijsterd staan. Bij de deuren van het hotel stonden een stuk of vijf bodyguardachtige figuren, allemaal met dezelfde zwarte sweaters, donkere spijkerbroeken en zonnebrillen. Ze stonden heel casual bij de ingang, maar aan hun houding was duidelijk te zien dat ze een oogje op de hele omgeving hielden.
‘Wat zou dat te betekenen hebben?’ vroeg Hannah verbaasd. Raquel haalde haar schouders op en liep verder. Ze zouden het zo wel zien.
De bodyguards hielden hen tegen bij de deuren. ‘Kamer?’ vroeg één van hen streng. Ze kwamen duidelijk niet uit Oostenrijk, ze spraken accentloos Duits.
‘Ja, 451 en 453,’ antwoordde Raquel. ‘Hoezo?’
‘Fans,’ bromde de man en deed een stap opzij, zodat ze naar binnen konden. Hannah en Raquel keken hem verbaasd aan, maar hij gebaarde met zijn hoofd naar de deur. Geen vragen, betekende dat. Dus liepen ze langs hem heen en namen de lift naar de vierde verdieping.
‘Fans, dus er zitten beroemdheden in dit hotel,’ overdacht Hannah. ‘Of één beroemdheid. Eentje met duidelijk veel fans.’
‘Tokio Hotel,’ grinnikte Raquel. ‘Nee, dat zal wel niet. Die zijn natuurlijk druk bezig met hun nieuwe second vocals, die blijven voorlopig wel in Hamburg.’
‘Jammer,’ vond Hannah. ‘Maar het is niet anders. Wij gaan lol maken, dat kunnen we ook best zonder hen.’
‘En als we terugkomen, kunnen we Chantal jaloers maken met onze verhalen,’ zei Raquel met een duivelse glimlach.
‘Weet ze überhaupt dat we in Wenen zijn?’ vroeg Hannah, terwijl ze de kamer probeerde open te maken met vijf plastic tasjes in haar handen.
‘Nee,’ antwoordde Raquel, die de tasjes van Hannah overnam. ‘Geen tijd om het te vertellen.’
Hannah pakte haar aankopen weer terug, duwde de deur open en strompelde door de kamer naar het bed. Daar liet ze alles vallen – ook de sleutels – en grijnsde: ‘Die gaat zó jaloers zijn!’

Raquel stond op het smalle ijzeren balkonnetje van haar hotelkamer en droomde voor zich uit. Na de hele middag in de tuinen van Schönbrunn te hebben gehangen, waren ze voor het avondeten teruggekeerd naar het hotel en daarna was Hannah naar haar kamer gestormd om zich te om te kleden. Vanavond gingen ze Wenen in, om de nachtsfeer op te snuiven.
Met een zucht streek Raquel een haarlok naar achteren. Wenen bij nacht was het mooiste tafereel dat ze ooit had gezien. Overdag was Wenen een oude, statige stad waar vele bijzondere gebouwen stonden, sommigen majestueus en anderen vrolijk, met kleurtjes en boompjes en rare uitsteeksels. Maar ’s nachts...
De zon was nog niet helemaal onder, maar het licht verdween al grotendeels en zette de verandering in gang. Een mysterieuze sfeer daalde neer op de oude gebouwen, dreef door de straatjes en ruiste tussen de bomen. Speldenprikjes licht vormden gaatjes in de nacht. De lucht streek koel langs ieders wangen en bracht duizend verschillende geuren met zich mee.
Geuren van bloemen en bloesems, van romantiek bij het water, van dansen onder de sterren en zoenen onder de maan. Maar de lichte bries droeg eveneens geuren van zweet en tranen, van bloed en van pijn, van verdriet en schaamte. Van woede, angst, een dronken roes en gebroken botten. De nacht was even mooi en gevaarlijk als een zwarte panter. Toch wist Raquel dat ze die avond niet in het hotel kon blijven. Ze moest de stad in, ze moest naar buiten, en bovendien zou Hannah haar vermoorden als ze niet meeging.
Als je over de duivel spreekt... ‘Raquel!’ Hannah trommelde zo hard op de kamerdeur dat Raquel haar zelfs op het balkonnetje kon horen. ‘Ben je nou klaar? Raquel?’
‘Ja!’ Vlug sloot Raquel de balkondeuren en liet Hannah binnen.
‘Kledinginspectie,’ grijnsde die, zodra ze binnen stond. Zelf droeg ze een rafelig jeansrokje, een groen haltertopje en witte ballerina’s. Haar roodbruine haren vielen vlot om haar ronde gezichtje en haar grijze ogen sprongen naar voren door de perfect aangebrachte make-up.
‘Wel?’ vroeg ze, ondanks haar enthousiasme onzeker. ‘Kan het er mee door?’
‘Ja hoor,’ mompelde Raquel verstrooid, nam Hannah vervolgens op en riep: ‘Waar maak je je nou zorgen over, muts? Kijk in de spiegel en probeer niet flauw te vallen, je ziet er prachtig uit!’
Hannah bloosde van plezier en zei vlug: ‘Jij anders ook, hoor!’
Raquel ging gekleed in een zwart met rood geruit plooirokje, een zwart topje met een rode vlinder erop en zwarte schoentjes. Haar glanzende krullen hingen los, haar ogen waren zoals altijd donker opgemaakt en om haar hals schitterde een zilveren kettinkje. Hoewel het allebei redelijk eenvoudige combinaties waren, zagen de twee vriendinnen er perfect uit voor een avondje Wenen.
‘We maken er een foto van,’ bedacht Hannah en grijnsde ondeugend. ‘Sturen we ’m op naar Tom.’
‘Nee dank je!’ Raquel trok een gezicht en schoot vervolgens in de lach. Daarna maakte Hannah een foto van hen tweetjes in de spiegel en greep haar lentegroene handtasje.
‘Let’s go!’

14.

Ze vonden een club genaamd Illuminati die er wel gezellig uitzag en relatief gezien niet al te duur was. Na een wandeling onder de ruisende bomen was Hannah ongeduldig geworden en had Raquel meegesleurd naar de eerste de beste uitgaansgelegenheid.
Voor Raquel had de wandeling echter nog veel langer mogen duren. Ze voelde zich licht vanbinnen, alsof ze kon vliegen, terwijl ze door het donkere bladerdek omhoog keken; omhoog langs de straatlantaarns, naar de sterren. Maar Hannah was veel minder gevoelig voor de romantiek van het moment en had geen geduld voor de fonkelende hemel. Dus volgde Raquel haar met lichte tegenzin naar binnen.
De club was vrij groot en smaakvol ingericht, voornamelijk in de kleuren zwart en donkerrood. De dansvloer lag wat dieper dan de rest, waardoor er overal trapjes rondom waren, en in de treden zaten spotjes verwerkt die met elke voetstap van kleur veranderden. Verder was er nog een lange bar, de draaitafel natuurlijk en verspreid door de ruimte tafeltjes met comfortabele, zwartleren zetels er omheen.
Op het moment dat Raquel en Hannah binnenkwamen, stuiterde één of ander titelloos dansnummer uit de boxen, zo hard dat ze tegen een dikke muur van geluid opbotsten. Raquel was niet zo’n uitgaansmens en trok een geërgerd gezicht, maar Hannah stond duidelijk te genieten.
‘Zullen we maar...’ begon Hannah, maar kreeg de kans niet om haar zin af te maken: op hetzelfde moment gilde iemand: ‘Raquel?!’
Verbaasd draaiden de meisjes zich om en hun monden vielen tegelijkertijd open.
‘Chantal?’
‘Raquel?’
‘Chantal?’
‘Hannah?’
‘Wat?’
‘Tom!’
‘Hannah?’
‘Chantal?’
‘Raquel!’
En toen, drie meisjes tegelijkertijd: ‘Wat doen jullie hier?’
Tom schoot zo hard in de lach dat een groepje dansers verstoord omkeek, maar daar besteedde niemand enige aandacht aan. Raquel al helemaal niet; ze vloog Chantal enthousiast om de hals en gilde: ‘Wat doe jij hier?’
‘Ik kan hetzelfde aan jou vragen!’ lachte Chantal, die zich uit Raquels wurggreep bevrijdde. ‘Hoe komen jullie in godsnaam in Wenen?’
Raquel vertelde haar van Elvira’s verjaardagscadeau, nog steeds met grote ogen van ongeloof, en Chantal gaf haar uitgelaten een high five. ‘Geweldig!’
‘Maar waarom zijn jullie hier dan?’ vroeg Hannah, die alleen maar naar Tom staarde en geen enkele moeite deed dat te verbergen.
‘Vraag dat maar aan Bill,’ grijnsde de gitarist. Raquel wierp een vlugge blik op Chantal. Bill... Ze zag het gezicht van haar vriendin betrekken toen de naam van de zanger viel, maar dat moment was zo kort dat ze het zich misschien wel verbeeld had. Ze hóópte in elk geval dat ze het zich verbeeld had. Ze wilde Chantal niet kwijt...
Tom maakte het onmogelijk om daar nog verder over na te denken. Hij sloeg een arm om Hannah’s middel en wenkte de andere twee. Ze volgden hem naar een groepje zetels aan de andere kant van de dansvloer, waar drie héél bekende figuren zaten te praten.
Georg was de eerste die opkeek en daardoor ook de eerste die halverwege een zin bleef steken. De andere twee volgden verrast zijn blik en vielen eveneens stil.
‘Verrassing!’ grinnikte Tom.
Meteen begonnen de andere drie verward door elkaar heen te praten, zelfs de anders zo rustige Gustav.
‘Wat...’
‘Hoe...’
‘Ik...’
‘Huh?’ riepen ze tegelijkertijd. De meisjes schoten in de lach en Tom liet zich grijnzend in een zetel vallen, Hannah met zich meetrekkend. Zij had blijkbaar haar verlegenheid enigszins overwonnen, want ze plofte brutaal bovenop hem neer. Raquel en Chantal deelden de enige overgebleven zetel, tussen Georg en Bill in. Tot haar stille blijdschap zat Raquel aan de kant van de zanger, terwijl Chantals aandacht werd opgeëist door de bassist.
‘Wat doen jullie in Wenen?’ vroeg Bill onmiddellijk. Zijn ogen lieten Raquel geen moment los en hij leunde onwillekeurig een beetje naar haar toe. Raquel antwoordde automatisch, maar hoorde zelf nauwelijks wat ze zei. Haar ogen slokten hem bijna op, ze konden onmogelijk van elkaar wegkijken. Vonken sprongen knetterend tussen hen heen en weer, maar ze hoorden noch zagen dat. Ze hadden alleen maar oog voor elkaar.
Jammer genoeg was Chantal vast van plan Bills aandacht te trekken. Ze sprong overeind en riep: ‘Wie gaat er mee dansen?’
‘Ik!’ riep Hannah meteen en greep Toms hand. ‘En jij ook,’ commandeerde ze grijnzend. Hij slaakte een dramatische zucht, maar kreeg geen tijd om te protesteren: Hannah trok hem al mee.
‘Zo,’ mompelde Gustav. ‘Zijn we die mooi kwijt.’
Chantal rolde met haar ogen en zei plagerig: ‘Gaan jullie de hele avond hier blijven zitten?’
‘Ja, dat denk ik wel.’ Bill keek haar serieus aan, maar zijn ogen schitterden. ‘Ik haat dansen, geloof me. Ik bak er nooit wat van.’
‘En jullie?’ Chantal gaf niet op, maar keek naar de andere twee jongens.
‘Ben nog niet dronken genoeg,’ grinnikte Georg. Tot Raquels verbazing viel Gustav hem bij en ze vertrokken met z’n tweeën naar de bar.
Chantal keek nu verwachtingsvol naar Raquel, die nog steeds twijfelde. Aan de ene kant had ze nu de kans om met Bill alleen te zijn en dat klonk erg aantrekkelijk... Maar aan de andere kant wilde ze Chantal niet nog meer tegen zich in het harnas jagen. Dus duwde ze zich half uit de zetel en keek Bill vragend aan.
‘Ga maar, hoor,’ glimlachte hij. ‘Ik vind het niet erg om alleen te zitten, ben ’t gewend.’
‘Moet je ook gewoon gaan dansen,’ zei Chantal schouderophalend.
‘Ik kan niet dansen.’
‘Iedereen kan dansen,’ merkte Raquel op.
‘Behalve ik. Ik ben de uitzondering die de regel bevestigt.’ Bill zakte onderuit in zijn zetel en keek grijnzend naar hen op. De meisjes rolden tegelijkertijd met hun ogen.
‘Goeie smoes, maar daar trappen we niet in,’ vond Chantal. ‘Wedden dat je ooit vanavond tóch naar de dansvloer gaat?’
Hij hield zijn hoofd scheef, als een vragend vogeltje, en antwoordde toen: ‘Deal. Wat krijg ik als ik win?’ Zijn ene wenkbrauw schoot omhoog, zo typisch iets voor Bill, en Raquel probeerde ergens anders naar te kijken. Ze slaagde er niet erg in.
‘Verzin zelf maar wat,’ zei Chantal onverschillig. ‘Wij gaan dansen.’ Ze greep Raquels hand, wuifde naar de zanger en vertrok. Raquel liet zich braaf meesleuren.
Chantal bleek echter niet van plan om echt te gaan dansen. Ze trok Raquel de dansvloer over, ging aan de andere kant het trappetje weer op en plofte daar in een andere zithoek. Raquel ging aarzelend tegenover haar zitten en keek haar verbaasd aan. Waarom dit? Meteen zorgde het stemmetje in haar achterhoofd voor het juiste antwoord: Bill natuurlijk. Nu al? Ze had nauwelijks met hem gepráát!
‘Raquel.’ Chantals kalme stem deed haar opkijken. Het gezicht van haar vriendin was zo rustig, zo... normaal, eigenlijk, dat Raquel ontspande. Dit was niet het gezicht van jaloezie. Dit was gewoon Chantal.
‘We hebben al zo lang niet meer gepraat, eigenlijk,’ zei Chantal zachtjes. ‘Ik wilde weten... Hoe gaat het met Jonathan?’
Ja, dit was gewoon Chantal. Dit was gewoon haar beste vriendin. Opgelucht veegde Raquel een haarlok naar achteren en antwoordde: ‘Met Jonathan goed, maar ik maak me zorgen over pap en mam. Ze worden zo’n beetje opgevreten door hun werk, het is echt niet normaal meer. En de laatste keer dat ik bij Jonathan was, zag pap er heel slecht uit.’
Chantal knikte. ‘Zoiets dacht ik al. Nou ja, vanavond moeten we er niet meer over praten, vind ik... Ik wilde gewoon even snel weten hoe het ging, snap je? En je kan me natuurlijk altijd bellen. ’s Avonds.’
‘Altijd ja,’ grinnikte Raquel. Chantal rolde met haar ogen en wilde al uitleg geven, maar Raquel kapte haar af. ‘Ik snap het, je moet natuurlijk repeteren en zo.’
‘Dat klopt. En nu gaan wij de dansvloer onveilig maken!’ Chantal sprong uitgelaten op en Raquel volgde, al wat enthousiaster. Kijk, zei het stemmetje in haar achterhoofd. Zo kan het ook.

De wilde, energieke muziek veegde alle gedachten uit Raquels hoofd. Ze dacht niet meer aan Jonathan, hun vader, Elvira, niet meer aan Chantal of Bill of Hannah. Ze danste alleen, ze danste en ze lachte. Adrenaline kolkte door haar aderen en liet geen ruimte over voor gepeins.
Chantal echter piekerde terwijl ze automatisch bewoog op het ritme van de muziek. Ze zat in de knoop met zichzelf. Aan de ene kant was daar Raquel, haar beste vriendin, al jaren en jaren, die haar nodig had en op haar bouwde. Aan de andere kant wachtte Bill, op wie ze smoorverliefd geworden was toen ze hem voor het eerst had horen zingen.
Nu kende ze hem echt en ze wist zeker dat haar intuïtie juist was, dat hij die verliefdheid waard was. Maar Raquel stond tussen hen in. Nee, de zanger en het meisje hadden niets met elkaar, maar Chantal zag toch duidelijk dat Raquel ook voor Bill met zijn hazelnootogen was gevallen. Wat moest ze nou doen? Wat als Bill ook de voorkeur gaf aan Raquel?
De muziek werd langzamer, ging over in een wat rustiger nummer. Geen slow, maar zo te horen wel een aanloop daar naartoe. Chantal keek om zich heen en zag hoe Raquel lachend met Georg begon te dansen. Even verderop ontdekte ze Tom en Hannah en vervolgens Gustav, aan de bar met een knap blond meisje. En Bill was nog nergens te bekennen.
‘Hé, schoonheid!’ Een lange jongen met donkerbruin haar en een rasechte tandpastareclameglimlach stapte brutaal op haar af. ‘Mag ik deze dans van u, prinses?’ grijnsde hij.
‘Als de prins zich eerst fatsoenlijk voorstelt,’ speelde zij het spelletje mee. Ze zette haar verstand op nul; al dat piekeren had geen zin. Ze moest gewoon van deze avond genieten, later bedacht ze wel een oplossing.
‘Ik ben prins Jonas van Oostenrijk,’ grijnsde de jongen. ‘En u, prinses?’
Chantal vertelde hem hoe ze heette en hij glimlachte kruiperig. ‘Wat een mooie naam, prinses.’
Wat een engerd, dacht Chantal en beet op haar wang om niet in lachen uit te barsten. Ondanks Jonas’ abnormaal hoge idiotiegehalte stond ze toe dat hij zijn handen op haar heupen legde. De slow waar iedereen op gerekend had, begon; overal vormden er stelletjes. Chantal vroeg zich vaag af of Raquel nog steeds met Georg danste. Toen sprong haar brein op stand-by en ze vergat de wereld om zich heen.

Georg danste weg met een knappe Weense brunette en Raquel wurmde zich grinnikend tussen de stelletjes door, richting de zithoek waar Bill zou moeten zijn. De bassist was echt een ongelooflijke idioot als hij teveel gedronken had, dacht ze bij zichzelf. Hij was een ster in het maken van behoorlijk flauwe grapjes die eigenlijk toch leuk waren.
Nog half in gedachten ontdekte Raquel plotseling Tom en Hannah. De gitarist drukte het meisje bijna plat tegen zijn borst, maar Hannah leek dat allesbehalve erg te vinden. Ze perste zich zo mogelijk nog dichter tegen hem aan, staarde in zijn ogen en begon hem plotseling, uit het niets, te zoenen. Ze vraten elkaar bijna op, zo heftig kuste Tom haar terug.
Raquel wilde eigenlijk lachen, maar twee onverwachte handen op haar heupen deden haar dat vergeten. Die handen kende ze. Heel goed zelfs. Evenals de zachte stem, die plagerig fluisterde: ‘Ik heb je!’
Ze draaide zich om, uiterlijk kalm maar inwendig klaar om te ontploffen. ‘Bill! Ik schrok me dood!’
‘Ik ben zo eng,’ zei hij droog en wikkelde zijn armen om haar middel. Automatisch sloeg ze de hare om zijn hals, dwong zichzelf om kalm te blijven ademen toen hij plotseling wel erg dichtbij was...
Tot haar verrassing leidde Bill haar wat verder de dansvloer op. Hij hield hier toch niet van? Hij zei dat hij het niet kon... nou, dan was hij wel erg bescheiden, dacht Raquel vaag. Ze bewogen perfect met elkaar mee op de slome muziek en het was Bill die leidde.
‘Als jij niet kan dansen, dan ben ik een walrus,’ mompelde ze tegen zijn schouder. Hij lachte zachtjes, maar gaf geen antwoord en liet haar een pirouette draaien. Ze hief haar gezicht naar hem op.
Haar blik ontmoette de zijne en de tijd leek heel even stil te staan. Zijn ogen, zacht en stralend tegelijkertijd, vulden haar beeld, vulden haar hoofd en haar hart. Toen voelde ze zijn armen weer om haar heen, hij trok haar nog wat dichter tegen zich aan en legde zijn rechterwang op haar haren. Ze hoorde hem zachtjes meezingen met de muziek; zijn adem streek langs haar huid en liet een spoor van kippenvel achter. Raquel wenste dat ze voor eeuwig zo konden blijven staan.

Na de slow keerden ze allemaal terug naar de zithoek, alsof dat afgesproken was. Raquel bevond zich ergens tussen hemel en aarde; haar hoofd en hart zaten vol met Bill, maar het stemmetje in haar achterhoofd mompelde dat Chantal er niet al te blij uitzag.
‘Ha, daar zijn jullie!’ riep Georg opgewekt, toen Bill en Raquel aankwam bij de zithoek. De rest was er allemaal al, hingen in de zetels en dronken cola. Chantal zat op tafel, waardoor er nog twee zetels vrij waren. Raquel had het idee dat ze dat expres deed, maar ze zei niets en ging in de zetel naast die van Bill zitten. De zanger glimlachte vluchtig naar haar. Zijn aandacht werd echter afgeleid door Tom en Hannah, die in de zetel naast hem hadden plaatsgenomen.
Blijkbaar had het dansen Hannah’s laatste restje verlegenheid weggenomen. Ze zat schrijlings op Toms schoot en haar hoofd verdween onder de klep van zijn pet. Haar tong bevond zich ongeveer in zijn maag, maar dat was lastig te zien. Bovendien was niemand echt geïnteresseerd in Hannah’s tong – noch in Toms maag.
‘Die zijn lekker bezig,’ merkte Bill grijnzend op. ‘Gezellig hoor, zo’n tweelingbroer.’ Hij trok een vies gezicht en iedereen lachte. Zonder zijn lippen van die van Hannah af te halen, stak Tom zijn middelvinger op naar zijn broer, maar die giechelde alleen.
Op dat moment richtte Chantal zich op en zei met een gemeen lachje: ‘Oh ja, Bill, ik geloof dat je verloren hebt.’
‘Da’s waar ook!’ Bill ging eveneens rechtop zitten en keek haar vragend aan. ‘En wat is mijn straf?’
‘Hm...’ Chantal deed alsof ze nadacht en zei met een boosaardige blik in haar blauwe ogen: ‘Je moet iets beloven...’
Bill trok een wenkbrauw op. ‘Oh? Wat dan?’
Chantal kon haar lachen bijna niet inhouden en grijnsde: ‘Dat je morgen, de hele dag lang, geen make-up zal dragen.’

15.

Toen ze bij hun hotel aankwamen, lachte Hannah nog steeds. ‘Die blik van hem, echt, alsof de wereld verging!’ Ze schaterde weer en struikelde door de draaideuren. ‘Echt zó geniaal van Chantal!’
Raquel volgde haar met een geamuseerd lachje op haar gezicht. Ja, inderdaad een geniale actie. Georg en Gustav waren allebei op slag nuchter geworden door Bills keiharde ‘Néééé!’ en hadden vervolgens zó hard moeten lachen dat ze uit hun zetels waren gegleden. Tom had Hannah losgelaten en zich beperkt tot een droog: ‘Loser!’, terwijl Hannah en Chantal compleet in de kreukels lagen. En Raquel zelf had stilletjes mee gegiecheld, om Bill niet te kwetsen.
Daarna waren de jongens met Chantal uit de club vertrokken, zij werden opgehaald door hun chauffeur. De overgebleven twee hadden de weg onder de bomen genomen om terug te keren naar het hotel.
Plotseling stopte Hannah met lachen en haar ogen werden groot van ongeloof toen ze richting de receptie keek. Raquel volgde haar blik, maar vóór de beelden doordrongen tot haar brein wierp Hannah zich al naar voren.
‘Tom?’
De gedaante die over de balie leunde, richtte zich verbaasd op. Het was inderdaad Hannah’s lievelingsgitarist en Raquels mond zakte open. Die bodyguards van ’s middags... Het zou toch niet... Maar welke andere verklaring was er?
‘Blijven jullie ook hier?’ riep Hannah enthousiast, terwijl Tom zijn armen om haar middel sloeg.
‘Jullie ook?’ antwoordde hij. Raquel kwam dichterbij en knikte. Tom grinnikte. ‘Dit begint behoorlijk eng te worden... Jullie zijn gewoon een stelletje stalkers.’
‘Wie wil jou nou weer stalken?’ flapte Raquel eruit.
‘Ik!’ riep Hannah meteen en ze schoten alledrie in de lach. Tom drukte zijn lippen vluchtig op die van Hannah, maar zag waarschijnlijk vanwege Raquel af van een echte tongzoen.
Raquel was echter niet van plan om in de lobby te blijven staan. ‘Veel plezier samen,’ zei ze plagerig, stak haar tong uit naar het duo en liep vlug naar de trap. Ze hoefde niet om te kijken om te weten dat Tom en Hannah haar woorden vrij letterlijk namen.
Onderweg naar boven hoorde Raquel plotseling een bekende stem neuriën. Ze herkende de melodie van Schwarz, een nummer van Tokio Hotel, en begon automatisch mee te zingen.

‘Der Blick zurück ist schwarz
Und vor uns liegt die Nacht
Es gibt kein Zurück
Zum Glück
Zum Glück
Kein Zurück…’

‘Hé!’ Iemand kwam de trap af en botste bijna tegen haar op. ‘Raquel?’
‘Hoi Bill,’ antwoordde ze, heel wat kalmer dan ze zich voelde.
Hij staarde haar even verbijsterd aan, maar herstelde zich snel. ‘Wat doe jij hier? Zitten jullie ook in dit hotel? God, ’t is bijna eng!’
‘Dat zei je broer ook al,’ merkte Raquel met een lachje op, terwijl ze samen verder naar boven liepen.
Bill grinnikte. ‘Dat zal best, ja. Hij is zeker weer met Hannah bezig?’
‘Bingo.’
‘Voorspelbaar, die jongen.’
Even bleef het stil. Toen vroeg Bill, té casual: ‘Op welke verdieping zitten jullie?’
‘Vierde,’ antwoordde Raquel. ‘En jullie?’
‘Vijfde.’
Weer viel er een stilte. Raquel wist niet wat ze moest zeggen en Bill leek in gedachten verzonken. Uiteindelijk wierp ze een blik op zijn gezicht, beet op haar lip en flapte er het eerste uit wat ze kon bedenken: ‘Wat gaan jullie morgen doen?’
‘Interview, David, interview, interview,’ zuchtte hij. ‘Denk ik. We moeten in elk geval naar David, vanwege Chantal. En het gaat zó leuk worden!’ Hij rolde met zijn ogen en zuchtte wanhopig. ‘Ik ga morgen écht niet overleven! In de afgelopen... ja, toch wel zeven jaar, ben ik de deur niet uit geweest zonder eyeliner en nu...’ Hij rilde dramatisch.
‘Eigen schuld!’ Raquel gaf hem een plagerig duwtje, hoewel haar hart koppeltje duikelde in haar borst. ‘Had je maar niet moeten gaan dansen.’
Zijn ogen schoten heel even naar haar, alsof hij naar iets zocht in haar gezicht, en plotseling fluisterde hij met bijna onverstaanbare stem: ‘Maar het was het waard.’

De volgende ochtend werd Raquel gewekt door een piepje van haar mobiel. Nog half slapend klapte ze het dingetje open. Eén nieuw bericht van Hannah.

Kom je ontbijten? Iedereen is al beneden. Xx

Raquels ogen gleden naar het klokje van haar mobiel. Vijf over tien. Dat viel nog behoorlijk mee. Ze liet zich uit bed glijden en kroop naar de douche. Geen kater, maar spierpijn van het vele dansen. Het warme water echter ontspande haar spieren en de zeurende pijn trok geleidelijk aan weg, tot haar opluchting.
Na een douche van tien minuten droogde Raquel zo snel mogelijk haar haren, trok zonder te kijken haar jeans en een T-shirt aan, schoof haar voeten in haar ballerina’s en holde met oogschaduw en mascara in haar hand naar de lift. Terwijl ze naar beneden zoefde, zorgde ze voor haar make-up. In de zak van haar spijkerbroek vond ze een stompje oogpotlood; die dingen slingerden overal rond, dus dat was niet zo’n grote verrassing.
Het was niet moeilijk om Tokio Hotel en aanhang te vinden in de ontbijtzaal, ze vielen nogal op en niet alleen door het uiterlijk van de tweeling. Het geluidsvolume was aanzienlijk hoger dan dat van de andere gasten.
‘Raquel!’ Hannah zat weggekropen op Toms schoot, wuifde even naar haar vriendin en stak zo Georg bijna een oog uit. De bassist was echter te duf om daaraan te denken. Hij staarde met een diepe frons in zijn voorhoofd naar zijn glas rood vergif, alsof hij zich afvroeg hoe hij ook alweer moest drinken.
Toen ontdekte Raquel Bill en schoot bijna in de lach. Hij droeg zijn haren omlaag, zodat ze over zijn ogen vielen, en roerde ineengedoken in zijn koffie. De reden voor zijn treurige gezicht viel makkelijk te raden. Het zag er zowel komisch als schattig uit en Raquel twijfelde tussen lachen of hem knuffelen, allebei leek wel gepast.
Ze plofte tussen Gustav en de zanger in. Chantal zat aan Bills andere kant en schonk haar een koel glimlachje, dat Raquel aarzelend beantwoordde.
Op dat moment gluurde Bill naar haar vanonder zijn zwarte haren en zei met een grafstem: ‘Dit wordt een ramp...’
‘Ach gossie, dat zal toch wel meevallen?’ lachte Raquel en pakte een broodje. ‘Zo erg is het niet.’
‘Je weet niet wat je zegt!’ zuchtte hij dramatisch. Om te demonstreren wat hij bedoelde, veegde hij zijn pony opzij en toonde haar zijn onopgemaakte gezicht. Het maakte hem ouder, vond Raquel, hij zag er minder uit als zijn normale hyperactieve zelf.
‘Begrijp je? Ik zie er vreselijk uit!’ riep Bill klaaglijk en bestudeerde met een grimas zijn reflectie in een lepel. ‘Ik houd gewoon de hele dag mijn zonnebril op, dan ziet niemand het.’
‘Als je er de hele dag bij wilt lopen als een volslagen idioot, moet je dat vooral doen,’ grijnsde Tom, die zijn kin op Hannah’s schouder had gelegd en nu pesterig zijn tong uitstak naar zijn broertje.
‘Bah, niemand heeft medelijden met mij!’ Bill trok een pruillip en keek Chantal met zijn beroemde puppyoogjes aan. Ze twijfelde zichtbaar, had waarschijnlijk nog toegegeven ook als Gustav niet tussenbeide was gekomen.
‘Je hebt het belóófd, Bill. Geen make-up vandaag. En nu ophouden met zeuren, ’t werkt toch niet.’
‘Verdomme,’ mompelde de zanger, die zijn puppyblik meteen liet varen. Hij zuchtte diep, sloeg vervolgens zijn inmiddels flink afgekoelde koffie achterover en zuchtte nog eens. Het zag er zo komisch uit dat iedereen, Raquel inclusief, in de lach schoot en Bill trok een treurig gezicht.
Even zaten ze rustig met z’n allen te ontbijten, zwijgend maar niet ongemakkelijk. Tom duwde Hannah zachtjes van zijn schoot, zodat hij zijn eigen koffie kon opdrinken, maar hield wel een arm om haar middel en ze vlijde zich tegen hem aan. Tussen die twee zat het dus wel goed.
Plotseling bedacht Raquel zich iets anders: ‘Zeg, hoe verklaren jullie eigenlijk dat Chantal bij jullie is?’ vroeg ze. Zes paar ogen keken haar vragend aan en ze verduidelijkte: ‘Ik dacht dat niemand nog mocht weten wie nummer vijf zou worden.’
‘Dat klopt,’ antwoordde Gustav. ‘Chantal is gewoon een crewlid waar we het goed mee kunnen vinden. Ze is Saki’s nichtje en kan helemaal niet zingen. Saki is onze bodyguard.’
De vier jongens trokken zulke onschuldige gezichten dat Raquel het bijna geloofde. Het was wel een goede smoes, dacht ze bij zichzelf. Tenslotte kon Chantal naast zuiver, ook heel goed vals zingen. Iedereen kon vals zingen.
‘Hoe lang blijven jullie nog in Wenen?’ vroeg Georg toen. Hij was eindelijk een beetje wakker geworden en leek het gesprek redelijk te volgen.
‘Wij vliegen morgenochtend terug,’ antwoordde Raquel. ‘Jullie?’
‘Overmorgen,’ klonk het in koor. ‘Morgen is Bills shopdag,’ voegde Tom erbij. Zijn broertje rolde met zijn ogen, maar grinnikte tegelijkertijd. Blijkbaar begon hij langzaam te wennen aan het feit dat hij geen make-up mocht dragen die dag.

16.

Chantal wipte zenuwachtig van haar ene been op de andere. Achter de deur tegenover haar zat haar toekomstige manager, David Jost. Haar hele toekomst lag in zijn handen en ze hoopte heel erg dat hij aardig was, anders kon ze het wel vergeten. De jongens hadden haar vaak genoeg verteld dat David ontzettend aardig was, maar dat nam de zenuwen niet weg.
‘Blijf nou eens stilstaan!’ klaagde Bill plotseling. ‘Jij maakt ons nog eens nerveus! En dat is moeilijk, ja, want we kennen David al jaren!’
Ze deed haar mond open om antwoord te geven, maar werd afgekapt door de deur die openging. Op de drempel stond de donkerharige man die ze zich herinnerde van haar auditie – en van toen hij bij haar thuis was. Wat leek dat plotseling lang geleden! David Jost zag er een stuk minder streng uit dan toen; hij droeg nu een spijkerbroek en een los overhemd, zijn haar zat niet zo netjes gekamd en zijn gezicht was geplooid in een vriendelijke glimlach.
‘Ah, Chantal!’ zei hij opgewekt. ‘Kom binnen, kom binnen. En jullie ook natuurlijk,’ voegde hij er tegen de jongens aan toe. ‘Maar dat hoef ik niet meer te zeggen.’
Ze grijnsden allemaal en liepen langs hem heen het kantoortje in. Chantal volgde als laatste, nerveus ondanks Davids vriendelijke begroeting. Gelukkig trok de tweeling haar meteen mee naar de bank in de hoek, duwden haar erop en gingen met engelengezichtjes naast haar zitten. Georg en Gustav ploften op de twee stoelen bij het bureau en David ging op het tafelblad zitten. Toen ze allemaal enigszins geïnstalleerd waren, begon David met praten.
‘Zo, we moeten je natuurlijk inlichten over je komende leven en daar kunnen we niet vroeg genoeg mee beginnen, dus hier ben je dan.
Ten eerste moet je weten dat er veel meer bij hoort dan concerten geven, interviews doen en handtekeningen uitdelen. Het is werken, werken, werken! Je moet altijd, zelfs op je slechte dagen, in staat zijn om te lachen en de mensen te laten denken dat je vrolijk bent. Je zult een beroemdheid worden en beroemdheden kunnen maar beter vrolijk zijn, anders krijg je last van de roddelpers.
Daarnaast is er natuurlijk repeteren. Je moet, in jouw geval dan omdat je zangeres wordt, elke dag zingen om je stem in vorm te houden. Als je verkouden bent, heb je een probleem, want dat zingt niet lekker.
Als je op tour gaat, zijn er ook een hoop dingen waar je aan moet denken. Paparazzi bijvoorbeeld, je zult zonder twijfel een geliefd onderwerp van de paparazzi worden. Voor een tijdje tenminste, tot de nieuwigheid er af is. Je moet leren om hen te negeren, dat is soms best lastig.
Je moet nu ook letten op je eten, je gezondheid en dergelijke. Dit is een beetje beschamend om te zeggen, maar je zult een hoop zelfbeheersing moeten opofferen aan het onderdrukken van je menstruatiepijn (Chantal werd knalrood, de jongens eerder blauw).
Nou ja, er zijn vast nog veel meer dingen, maar voor nu lijkt het me wel weer genoeg. Je merkt het allemaal wel.’
‘Zo, dat was een hele speech,’ stelde Tom droog vast. ‘Maar verder is het best leuk, hoor.’
De plechtige sfeer, die was opgeroepen door de stortvloed van woorden, verdween en Chantal moest lachen. ‘Dank je, dat is een hele geruststelling.’

De volgende ochtend vertrokken Raquel en Hannah in alle vroegte uit het hotel. Georg sliep nog, maar een verrassend hyperactieve Raquel stormde zijn kamer binnen en schreef met Bills eyeliner een afscheidsgroet op zijn wang. De anderen stonden bij de deur en lachten zich geluidloos dood.
Daarna gingen ze met z’n allen naar beneden, waar een taxi klaarstond om de meisjes naar het vliegveld te brengen. Gustav was de eerste die afscheid nam, kalm zoals gewoonlijk, en mompelde iets dat klonk als: ‘Tot de volgende keer.’ Raquel en Hannah knuffelden hem uitgelaten en hij vluchtte zodra dat fatsoenlijk was.
Chantal probeerde haar blijdschap over Raquels vertrek zo goed mogelijk te verbergen. Vandaag had ze de jongens tenminste voor zichzelf. En vooral Bill natuurlijk, ze kon het niet uitstaan dat hij gisteravond zoveel tijd met Raquel had doorgebracht. Gelukkig had zij hem vanaf vandaag weer fulltime om zich heen en Raquel ging terug naar Berlijn.
Met een vage glimlach op haar gezicht, die moest doorgaan voor teleurgesteld, beantwoordde ze Raquels knuffel en concentreerde zich vlug op Hannah. Met haar kon Chantal tenminste wél eerlijk zijn; ze was dolblij voor het meisje dat ze eindelijk Tom gestrikt had en ze meende het toen ze fluisterde: ‘Ik ga je echt missen, weet je dat? Ben ik blij dat Tom jou waarschijnlijk ook héél snel terug wil zien!’
Tom zette Chantals woorden kracht bij door Hannah zo’n beetje uit de knuffel te sleuren. Hij plantte zijn lippen vurig op de hare en, waarschijnlijk zonder het zelf te merken, tilde haar een klein stukje van de grond. Bill rolde met zijn ogen, maar deed nog even niets.
Pas toen Tom en Hannah niet van plan leken elkaar los te laten, begon hij ongeduldig met zijn nagels op de rand van de balie te tikken. Het meisje dat er achter zat keek er met grote ogen naar. Ze was nauwelijks ouder dan Raquel en kon duidelijk niet geloven dat ze zich op een meter afstand van dé broertjes Kaulitz bevond. Ze schrok zich dan ook te pletter toen Bill plotseling uitriep: ‘Nu is het wel genoeg! Tom!’
Tom schoot in de lach, liet Hannah los en zei pesterig: ‘Beetje jaloers, broertje?’
Bill snoof. ‘Op jou zeker. Niets persoonlijks, Hannah,’ voegde hij er vlug aan toe. ‘Maar sorry hoor, zoek een kamer of zo.’
‘Oké. Ga je mee naar boven, Hannah?’ Tom trok haar weer tegen zich aan en trok suggestief zijn wenkbrauwen op. Zij grinnikte en ging op haar tenen staan om hem nog eens te kunnen zoenen.
‘Ik moet een vliegtuig halen, geen tijd voor.’
‘Hè, wat jammer nou.’
‘Dan nodig je haar uit als we terug zijn in Hamburg!’ riep Bill dramatisch. ‘Zoek een kamer!’
‘Zoek een vriendin!’ antwoordde Tom en gebaarde naar Raquel. ‘Ze wil vast wel even helpen.’
Bill werd onmiddellijk zo rood als tomatensap en begon, in een poging zichzelf een houding te geven, weer op de balie te tikken. Tom opende zijn mond om eens lekker verder te gaan met pesten, toen Raquel besloot om Bill uit zijn lijden te verlossen. Hij was ongelooflijk schattig als hij zo verlegen keek, maar ze hadden nu écht geen tijd voor het Kaulitz-geplaag. Hannah en zij moesten een vliegtuig halen.
Dus porde ze Tom in zijn zij, gaf hem een halve knuffel en zei bestraffend: ‘Tom, je denkt toch zeker niet dat ik te koop ben, hè? Houd jij je nou maar met Hannah bezig, dat is al moeilijk genoeg. Wij moeten trouwens weg.’
‘De taxi staat voor,’ meldde Gustav, die weer uit het niets opdook. ‘Schone dames instappen alstublieft!’
Raquel en Hannah knuffelden de drie jongens voor de laatste keer, wuifden en volgden toen de piccolo met hun koffers naar buiten. Het weekend Wenen was voorbij.

17.

Gapend rekte Bill zich uit en schoof zijn lege glas van zich af. ‘Oké, ik ga de stad in. Wil er nog iemand mee?’
De jongens en Chantal zaten in het café van het hotel, allemaal met iets te drinken en iets te doen. Gustav las een tijdschrift, Georg en Tom waren zachtjes aan het praten – allebei met een typische jongensgrijns, dus Bill kon wel raden waar dat over ging – en Chantal keek een beetje verveeld om zich heen. Bill zelf duwde zich net uit zijn stoel en keek de kring rond.
‘Nee, we willen niet mee,’ zei Gustav zonder op te kijken van zijn tijdschrift. ‘Ik ben één keer mee geweest met shoppen en dat doe ik níet nog een keer. Je bekijkt het maar.’
Bill haalde zijn schouders op. ‘Ik vraag het ook alleen maar om beleefd te zijn. Alsof ik altijd jullie gezeur om me heen wil hebben.’
‘Vind je het gek dat we zeuren?’ onderbrak Tom zijn gesprek met Georg. ‘Je bent mijn lieve kleine broertje, Bill, maar als je me nog één keer meeneemt om te gaan shoppen, knal ik je kop eraf. Zelfs mama is niet zo erg als jij.’
De zanger opende zijn mond, waarschijnlijk om te protesteren tegen dat “broertje”, toen Chantal in de lach schoot en riep: ‘Dat wil ik wel eens meemaken!’
‘Jij bent een meisje, jij zou daar tegen moeten kunnen,’ zei Tom en schudde zijn hoofd. ‘Mij niet gezien.’
‘Ga je mee dan?’ vroeg Bill aan Chantal, terwijl hij Tom probeerde te negeren. Een geamuseerd lachje trok aan zijn mondhoeken.
Chantal knikte en kwam ook overeind. ‘Dag jongens,’ grijnsde ze.
‘Dag meisjes!’ antwoordde Georg. Bill maakte een gechoqueerd geluidje, maar schoot vervolgens in de lach en stak zijn tong uit naar de bassist. Toen pakte hij Chantals hand en trok haar mee het hotel uit.
Chantal probeerde heel hard om niet in zijn hand te knijpen. Ze bleef er bijna in: hij hield haar hand vast. Hij hield haar hand vast. Bill hield haar hand vast. Ach, het betekende vast niets voor hem, hij hield ook Raquels hand vast. Of van fans, als hij ze op het podium riep bijvoorbeeld. Zij was gewoon een vriendin, een gewone vriendin, hij vond het heel normaal om haar aan te raken.
Maar bij haar pruttelde haar hart, sloeg tegen haar borstbeen, zocht zijn weg naar haar keel, bonkte in haar hoofd. Ze kon nergens anders meer aan denken dan aan de jongen naast haar. Warm, warmer, Chantal...
Bill liet haar hand los. ‘Even camoufleren,’ verklaarde hij lachend, toen Chantal hem vaag aankeek. Hij viste een haarelastiekje uit zijn broekzak, bond zijn haar in een staartje en trok een zwarte pet over zijn hoofd. Toen nog zijn zonnebril en hij was zo goed als onherkenbaar – tenminste, als je niet te dichtbij kwam.
‘Goed?’ vroeg hij haar. Ze knikte en hij lachte. ‘Oké dan. Laten we gaan. Maar ik waarschuw je, de jongens hebben wel een beetje gelijk. Ik ben een vréselijke shoppartner.’
‘Ik ben wel wat gewend,’ verzekerde Chantal hem en imiteerde Toms stem: ‘Ik ben een meisje, ik zou daar tegen moeten kunnen.’
Bill grijnsde. ‘Dat zullen we nog wel zien...’ Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen en spurtte toen richting de hoteldeuren, Chantal op zijn hielen. Dit ging een interessante middag worden...

Bill en Chantal liepen naast elkaar door de grootste winkelstraat van Wenen. Ze hoefden niet bang te zijn voor paparazzi, want het was zo druk dat Bill zelfs zonder vermomming waarschijnlijk niet op zou vallen. Overal stonden, liepen of zaten mensen, je kon over de hoofden lopen. Bill voelde zich duidelijk thuis in die drukte, maar Chantal werd ontzettend kribbig van al die mensen die tegen haar aan duwden.
‘Oh, laten we daar eens naar binnen gaan!’ riep de zanger toen en trok haar vrolijk mee naar een enorm warenhuis. Natuurlijk, reken op Bill Kaulitz om de duurste winkel uit de hele straat te kiezen.
‘Ik denk dat ze hier wel petten hebben,’ zei hij opgewekt. ‘Tom is z’n favoriete rode kwijt, die ligt waarschijnlijk nog in Los Angeles.’
Logisch. Chantal schudde haar hoofd. ‘Daar moet je echt een celebrity voor zijn.’
‘En Kaulitz voor heten,’ grijnsde Bill. Hij liet zijn handen langs de rekken glijden, alsof hij op zoek was naar iets. Toen trok hij plotseling een kledingstuk tevoorschijn en duwde het in Chantals handen. ‘Is dit niet wat voor jou?’
Een jurkje, een strapless zwart jurkje met glitterband langs de bovenkant. Inderdaad, echt iets voor Chantal. Hoe kon hij dat nou weer weten? Ze staarde Bill aan alsof ze een geest had gezien en hij lachte. ‘Ik ben een genie, dat weet ik. Daar zijn de pashokjes, ik ga even een pet halen.’
En weg was hij.
Chantal keek van het jurkje naar de plek waar Bill net had gestaan en weer terug. Toen trok ze een wenkbrauw op en riep door de winkel: ‘Wat?!’
‘Zoekt u iets, juffrouw?’ vroeg een stem achter haar. Chantal maakte een luchtsprongetje van schrik en draaide zich om. Een man in pak, met onmogelijk netjes gekamd haar, keek haar beleefd en ietwat neerbuigend aan.
‘De... pashokjes?’ probeerde ze.
‘Deze kant op, juffrouw.’ Met een handgebaar wees de man haar de pashokjes en ze stapte een beetje onwennig naar binnen. Chantal was niet snel onder de indruk, maar deze winkel bezorgde haar de kriebels. Ze trok het zwartsatijnen gordijntje dicht en liet haar vingers langs de stof van het jurkje glijden, op zoek naar het prijskaartje. Hoeveel zou hij kosten?
Ah, daar was dat verdomde kaartje. Bij het lezen van de prijs voelde Chantal zich misselijk worden. Wie betaalde er in godsnaam zóveel voor een simpel jurkje? Oké, het was echte zijde, oké, het was een duur merk, maar dan nog! Dit kon ze nooit betalen.
‘Chantal!’ Bills stem. Haar hart maakte een vreemd sprongetje in haar keel en ze stak haar hoofd om het gordijn.
‘Hm?’
Bill leunde tegen de muur tegenover het hokje en glimlachte haar toe. ‘Geen zorgen over de prijs, ik betaal.’ Hij rolde met zijn ogen, viste zijn glanzend zwarte creditcard uit zijn broekzak en deed alsof hij zichzelf lucht toewuifde met het pasje. Of ze nou wilde of niet, Chantal moest lachen.
‘Ik heb ’m nog niet eens aan.’
‘Schiet op dan, ik wil zien hoe het je staat.’
Niet hyperventileren, sprak Chantal zichzelf toe. Hij ziet je gewoon als vriendin. Voor hem is dat een normale opmerking. Hij had hetzelfde gezegd tegen Hannah. Waarom gloeide dan de hoop op in haar hart? Ze probeerde niet op die manier aan hem te denken, bang als ze was om teleurgesteld te worden, maar waarom leek het dan steeds alsof hij haar aanmoedigde?
Om verdere gedachten uit te bannen, stapte ze uit haar spijkerbroek en trok haar shirtje over haar hoofd. Jurkje aan. Niet nadenken. Niet denken aan het feit dat Bill buiten op je staat te wachten. Niet, niet, niet...
Aarzelend stapte ze het pashokje uit. ‘Is hij goed?’
‘Kijk zelf maar,’ antwoordde Bill met een lachje en wees haar op de manshoge spiegel. ‘Ik vind in elk geval dat het je geweldig staat.’
Het jurkje paste perfect. Chantal staarde verliefd naar haar spiegelbeeld en draaide, als in een droom, een rondje. De rok waaierde prachtig uit vanaf haar middel, het lijfje zat haar als gegoten. Dit jurkje moest voor haar gemaakt zijn. Maar waarom was het dan zo dúúr?
‘Wil je ’m hebben?’ vroeg Bill opgewekt. Chantal knikte, niet in staat te spreken. ‘Oké, dan gaan we hem betalen. Ik heb een pet gevonden.’
Eigenlijk wilde ze protesteren, maar Bill sloeg naar haar met de pet. ‘Géén woord over de prijs! Ik houd van cadeautjes geven. En als het je geruststelt, ik ga waarschijnlijk veel meer geld uitgeven aan mezelf dan aan jou. Dat klinkt behoorlijk egoïstisch trouwens.’
‘Past wel bij je,’ plaagde Chantal en dook schaterlachend terug het hokje in, terwijl Bill opnieuw naar haar uithaalde met de pet.
‘Pestkop!’ riep hij zogenaamd gekwetst.
‘Houd ook van jou,’ antwoordde ze droog. Het deed pijn om dat zo te zeggen, zo alsof ze het niet meende. Want ze meende het wél.

Bill had gelijk: hij gaf uiteindelijk veel meer geld uit aan zichzelf dan aan haar. Hij stond erop om ook nog eens schoentjes voor haar te kopen, die ze bij het jurkje aan kon, maar na een tijdje begon de vrouwenafdeling hem te vervelen en hij sleepte haar mee naar een andere winkel.
Chantal begon te begrijpen waarom de jongens niet mee waren gegaan. Bill was altijd al ongelooflijk energiek, maar nu was hij helemaal erg. Onvermoeibaar sprong hij van de ene winkel naar de andere, kocht hier en daar wat, een ijsje tussendoor, lachte en kletste en vermaakte zich kostelijk. Zelfs Chantal, toch ook behoorlijk shopverslaafd, werd er na een tijdje moe van. Ze besefte dat Bill het zinnetje shop till you drop wel erg letterlijk nam.
‘Oké, ik geloof dat we wel klaar zijn,’ meldde Bill op dat moment, juist toen Chantal op het punt stond te gaan klagen. ‘Ik zei toch al dat ik vreselijk ben!’ lachte hij, bij het zien van haar opgeluchte glimlach. ‘Je hóéfde niet mee.’
‘Nee, maar dan had ik dat jurkje nooit gekregen,’ antwoordde ze. ‘Maar serieus, hoe kan het dat jij nog energie over hebt?’
‘Het liefst zou ik de rest van mijn leven shoppen,’ verklaarde hij zonder blikken of blozen. ‘Maar dan heb je natuurlijk geen gelegenheid om te dragen wat je hebt gekocht... Nee, ik denk dat elke twee dagen shoppen genoeg is, en dan tussendoor een paar concerten, en ’s nachts slapen vind ik ook niet erg. Maar ja, als ik elke twee dagen zoveel geld uitgeef als ik vandaag gedaan heb, dan denk ik dat David niet blij gaat zijn. Taxi!’
Ze zoefden in de taxi terug naar het hotel. Bill dumpte al zijn tassen bij de receptie, met de vrolijke mededeling dat ze die naar boven konden brengen, negeerde de enigszins paniekerige blik van het receptiemeisje en huppelde zo’n beetje naar het café om de anderen op te zoeken.
‘Jullie hebben ook echt niet bewogen, hè?’ zei hij met een enorme grijns op zijn gezicht.
‘Sterf, Kaulitz,’ kreunde Gustav, die inderdaad nog steeds op precies dezelfde plek zat met een tijdschrift – een andere weliswaar. ‘Het was net zo lekker rustig.’
‘Het is al vijf uur,’ zei Tom, met een blik op het klokje van zijn mobiel. ‘Jezus Bill, zelfs voor jou is dat behoorlijk lang.’
‘Leeft Chantal nog?’ vroeg Georg. ‘Om haar maak ik me nu het meeste zorgen.’
Op dat moment kwam het meisje ook binnen, plofte bovenop de bassist en zei: ‘Nou, ik heb het overleefd. Maar jullie hebben gelijk, hij is vreselijk.’
‘Dank je,’ zei Bill droog. ‘Dat zei ik toch al.’
Georg keek een beetje verbaasd naar Chantals rug, haalde toen met enige moeite zijn schouders op en concentreerde zich weer op zijn mobiel. Hij was een sms-gesprek aan het voeren met iemand die Chantal niet kende. Tom lag languit in zijn zetel en staarde naar het barmeisje, dat een nogal laag uitgesneden topje droeg, en Gustav was weer in zijn tijdschrift gedoken.
Bill merkte nu ook Toms gestaar naar het barmeisje op en zei fronsend: ‘Zeg broermans, ik dacht dat je niet meer single was.’
‘Hm?’ Tom keek een beetje verstoord op. ‘Sorry, wat zei je?’
‘Ik dacht dat je niet meer single was,’ herhaalde zijn broer geërgerd.
‘Oh. Ik heb Hannah niet officieel iets gevraagd,’ herinnerde Tom hem. Bill keek hem sceptisch aan en Tom haalde zijn schouders op. ‘Ogen zijn er om mee te kijken en zij is het enige interessante op dit moment. Ik ben heus niet van plan er méér van te maken, hoor.’
‘Daar houd ik je aan,’ mompelde Bill. Zijn ogen gleden naar Chantal, die eveneens fronste. Ze dacht blijkbaar hetzelfde als hij. Als Tom één stap over de schreef ging, dan zou hij wat beleven. Hij had vanochtend nog met zoveel flair afscheid genomen van Hannah en haar daarbij behoorlijk wat hoop op een serieuzere relatie gegeven. Als hij daar nu al zo achteloos mee omging, wat konden ze dan van de toekomst verwachten?

18.

Hannah verveelde zich. Twee dagen sinds het vertrek uit Wenen en ze verveelde zich nu al. Niet omdat ze niets te doen had – het ging om Tom. Ze miste Tom. Understatement van het jaar. En ze had zichzelf nog wel beloofd om niet serieus verliefd op hem te worden. Hij was natuurlijk ontzettend lief en leuk en knap en... Maar hij bleef een rockster, een beroemdheid, en op beroemdheden hoorde je niet verliefd te worden. Zelfs niet als je hen kende.
Of was dat niet logisch? Hannah staarde naar haar vingers, naar het mobieltje dat op haar handpalm lag. Hij had niet gebeld. Geen sms’je gestuurd. Op geen enkele manier contact gezocht. Was het dan toch een eenmalig iets geweest? One night stand die iets langer duurde dan één nacht. Ze zou nog één dag wachten, besloot ze, en dan zou ze zelf bellen. Om het zeker te weten.
Onder haar kussen lag het briefje dat hij in haar envelop had gestopt, bij de brief van Universal. Ze kende het uit haar hoofd. Toch haalde ze het tevoorschijn, streek het papiertje glad en las het nog eens.
Jij bent mijn winnares.
Echt waar.
Ik vond jou het leukst.
Dus niet getreurd, oké?
Tranen staan je niet.
Tom
Het was een kort briefje, maar ze vond het wel een heel lief briefje. Zeker als je bedacht dat het van Tom kwam, die eigenlijk alleen maar kon flirten als het meisje recht tegenover hem stond.
Ze zuchtte diep, stak het briefje in haar broekzak en schrok zich het volgende moment helemaal te pletter – er klonk een schel piepje door haar kamer. Haar mobiel. Een sms. Ze grabbelde zo haastig naar het apparaatje dat ze ’m eerst uit haar handen liet vallen. Geërgerd klikte ze op het envelopje. Open, open, open...
Teleurgesteld liet ze zich achterover zakken. Een sms’je van haar beste vriendin Lisanne, die in Amerika zat en eens per week een sms mocht sturen (anders ging haar beltegoed eraan). Over hoe leuk het was in New York. Hannah had geen geduld en keilde het mobieltje van zich af. Met een zielige ‘piep!’ belandde het gevalletje in de hoek van haar kamer, maar Hannah lette er niet op. Ze draaide zich om op bed en drukte haar gezicht in het kussen.
‘Pieeeeep...’
Nóg een sms’je. Wie nu? Tom? Ze lachte schamper en ging haar mobieltje halen. Op het schermpje stonden de drie lettertjes van zijn naam. Natuurlijk, net als ze de hoop had opgegeven, was hij het. Net als met regen, dacht ze. Als je een paraplu bij je hebt, gaat het nooit regenen, maar als je de paraplu vergeet, plenst het. Toen vroeg ze zich af waarom ze Tom vergeleek met een paraplu en begon nerveus te giechelen, ook al was er niemand die haar gedachte had kunnen horen.
Terug in Duitsland! Wenen was doodsaai zonder jou ;-)
We gaan nu de studio in, ik bel je vanavond.
Tom
Hannah drukte haar telefoon tegen haar borst. Ze kon wel zingen. Tom was haar dus niet vergeten! Plotseling leek de dag niet meer zo grauw.

Raquel verveelde zich. Twee dagen sinds het vertrek uit Wenen en ze verveelde zich nu al. Niet omdat ze niets te doen had – het ging om Chantal. Ze miste Chantal. En Bill. Vooral Bill. Nee, vooral Chantal. Ze wist het niet zeker meer. Ze miste de dagen dat Chantal haar ’s ochtends wakker belde met de meest idiote nieuwtjes, maar ze miste ook het gevoel van Bills handen op haar heupen en zijn koele adem op haar wang.
Ze miste haar vrienden.
Met een zucht stond ze op van de bank en slenterde door de woonkamer, automatisch richting de piano. Of zou ze harp spelen vandaag? Dan moest ze naar boven en daar had ze geen zin in. Ze had nergens zin in.
De telefoon stond te lonken bovenop de piano. Elvira was zoals gewoonlijk niet thuis, dus die kon niet klagen over uren aan de telefoon zitten. Wie zou Raquel eens bellen? Haar broertje niet, die was nooit in voor een lang telefoongesprek. Chantal zat in de studio. Hannah! Natuurlijk zou ze Hannah bellen. Die verveelde zich vast ook, nu Tom in Hamburg zat.
Grijnzend pakte Raquel de telefoon. Hannah en Tom, het was ook werkelijk ongelooflijk. Wie had ooit gedacht dat Hannah zich over haar verlegenheid heen zou zetten? Tom in elk geval niet, maar hij leek er geen enkel probleem mee te hebben.
Het was Hannah’s moeder die de telefoon opnam. ‘Helga Fischer?’
‘Uh... U spreekt met Raquel Rodri...’ Raquel kreeg de kans niet om haar zin af te maken, Hannah’s moeder viel haar meteen in de rede.
‘Ah, Raquel! Wil je Hannah hebben?’
‘Ja, als dat kan...’
‘Maar natuurlijk kan dat. Ik zal haar even roepen.’ Er klonk het geluid van tikkende hakken, Helga die door de gang liep en vervolgens bijna Raquels trommelvliezen scheurde door Hannah’s naam te schreeuwen – met haar mond nog vlakbij de telefoon.
Even later klonk Hannah’s vrolijke stem door de telefoon: ‘Hé daar!’
‘Bij jou of bij mij?’ Raquel had het eigenlijk niet meteen willen zeggen, maar haar tong was sneller dan haar brein.
Hannah schoot in de lach. ‘Ik ben er over een kwartier! Tschüss!’

Met een diepe zucht schopte Elvira de voordeur open. Werken, werken, werken... Ze had een moeilijke zaak opgekregen en moest nu elk uurtje benutten om haar tactiek uit te stippelen. Ze werd er doodmoe van, maar aan de andere kant: thuis had ze verder ook niet veel te doen. Behalve stofzuigen dan.
Op dat moment hoorde ze iemand schaterlachen in de woonkamer. Raquel? Nee, die lachte anders. Chantal... Of was die er nou niet? Raquel had zoiets gezegd, maar Elvira’s hoofd kon op dit moment aan niets anders denken dan haar werk. Dus slofte ze door de gang naar de trap zonder in de woonkamer te kijken.
Raquel hoorde haar moeder wel, maar had geen zin om Elvira te begroeten. Zij en Hannah lagen languit op de grond voor de televisie en keken naar een herhaling van South Park, waarbij ze regelmatig in de lach schoten.
‘Was dat je moeder?’ vroeg Hannah zonder opkijken. Ze klonk niet echt geïnteresseerd, maar dat had Raquel ook niet verwacht. Ze antwoordde met een vaag bevestigend “ja” en rolde op haar rug.
Op hetzelfde moment ging Hannah’s telefoon.
De twee meisjes schoten tegelijkertijd overeind. ‘Mijn mobiel!’ riep Hannah overbodig en viste het dingetje uit haar broekzak. Meteen begon haar hele gezicht te stralen en Raquel wist al wie haar belde.
‘Ik ga thee zetten,’ zei ze tactvol. Hannah knikte zonder opkijken, ging op de bank zitten en nam op. Haar ademloze “Hé Tom!” bevestigde Raquels vermoeden. Met een grijns op haar gezicht verliet ze de woonkamer; het was beter om die twee maar even alleen te laten. Bovendien herinnerde Hannah’s gelach en enigszins dwepende stem haar aan Bill... En dat was wel het laatste wat ze wilde.

Hannah merkte nauwelijks dat Raquel ervandoor ging. Ze praatte namelijk met Tom en wat was nou belangrijker dan dat?
Ze genoot ervan zijn stem te horen, zijn grapjes, zijn lach, gewoon, ze genoot ervan weer met Tom te praten. Het voelde zo alsof hij toch een beetje bij haar was, ook al zat hij in Hamburg en zij in Berlijn. Ze kon zich perfect voorstellen hoe hij er nu uitzag, lekker relaxt op de sofa hangend, met zijn dreadlocks onder zijn pet en de veel te grote kleren waar je zo lekker in weg kon kruipen... De vlinders in haar buik fladderden heftiger dan ooit.
Op dat moment hoorde ze aan de andere kant van de lijn Bills stem: ‘Tom! Ruim in godsnaam je sokken op!’
Tom schoot meteen in de lach en riep terug: ‘Doe het lekker zelf!’
‘Het zijn míjn sokken niet!’
‘Nou en? Jij struikelt er over.’
Hannah barstte in lachen uit en Tom lachte mee. Bill vond het duidelijk niet zo grappig, want zelfs Hannah kon zijn geërgerde zucht horen. Toen klonk zijn stem weer: ‘Tom, als je zo nodig met Hannah moet praten, nodig haar dan een keer uit, oké?’
‘Sinds wanneer heb jij iets tegen telefoons?’ antwoordde Tom en voegde er tegen Hannah bij: ‘Serieus, zelfs over pizza bestellen doet Bill een half uur langer dan ik.’
‘Dat komt omdat ze bij mij altijd vragen of ik wel écht dé Bill Kaulitz ben!’ snauwde Bill terug. ‘En ik heb iets tegen telefoons sinds ik maar de helft van het gesprek kan horen en dat hangt me behoorlijk de keel uit!’
‘Welcome to my world!’ grijnsde Tom. ‘Bij mij vragen ze of ik wel echt dé Tom Kaulitz ben, broertje.’
‘Houd nou eens op met dat “broertje”! En ik geef altijd ántwoord op die vraag, jij niet!’
Hannah lag ondertussen helemaal dubbel met de telefoon tegen haar oor geklemd en hoorde de helft van het gekibbel niet meer door haar eigen gelach. Het duurde daardoor ook een tijdje voor ze doorhad dat Tom weer tegen háár praatte.
‘... heeft wel gelijk, het is makkelijker als je gewoon hierheen komt.’
Ze ging vlug rechtop zitten en antwoordde: ‘Tuurlijk, wanneer kan ik komen?’
‘Nou... Wacht even. Gustav, wanneer zijn we vrij?’
Nu klonk de stem van de drummer door de telefoon. ‘Niet dit weekend, maar dat daarna. Leer je rooster eens uit je hoofd, joh.’
‘Nee, daar hebben we nou jou voor,’ zei Tom droog en vervolgde opgewekt in de telefoon: ‘Volgende week het weekend dus.’
‘Oké, dan kom ik... Hoe laat?’
‘Zie maar. Niet voor elven, want dan ben ik nog niet wakker.’
‘En ik neem Raquel mee, goed?’
‘Ja, dan heeft Bill ook iets te doen.’
En natuurlijk moest Bill daar weer op reageren: ‘Zeg, waar hebben jullie het nu weer over?’
‘Ze zegt dat ze Raquel meeneemt als ze komt.’ Aan Toms stem kon Hannah horen dat hij grijnsde.
Bill bleef even stil – wat Hannah nogal verbaasde, want als er iemand onder de categorie “kletskous” viel was het Bill wel. Toen zei hij overdreven achteloos: ‘Oh, oké.’
Tom grinnikte in de telefoon. ‘Ja, dat vindt hij wel leuk, hè. Maar, ik ga hangen, anders probeert mijn lieve babybroertje me nog te vermoorden.’
‘Tien minuten!’ gilde Bill op de achtergrond. ‘Het zijn maar tien minuten!’
‘Doei,’ giechelde Hannah. ‘Tot volgende week.’
‘Tschüss, Liebchen.’ En toen hing hij op.

19.

Chantal had het veel te druk om zich te vervelen. Ze had nooit gedacht dat het leven van een beroemdheid zo ingewikkeld was. Het zag er altijd zo makkelijk uit, hier een interview en daar een concert en verder een luizenleventje. Nou, die zeepbel hadden ze hier meteen laten knappen.
Het was werken, werken, werken en oh ja: werken.
Goed, ze mocht ’s ochtends tot negen uur in bed blijven liggen, maar daarna moest ze ook wel onmiddellijk wakker en opgewekt zijn. Ontbijten deden ze zo goed mogelijk met z’n vijven, maar meestal waren er wel één of twee jongens niet aanwezig – en dat wisselde tussen Bill, Tom of Bill én Tom. Gustav was sowieso een vroege vogel en Georg was gedisciplineerd genoeg om ook daadwerkelijk op te staan als zijn wekker ging.
Na het ontbijt werd Chantal onmiddellijk naar de studio gestuurd. Ze had gedacht dat ze zouden beginnen met opnemen, maar niets was minder waar. Op de eerste dag stond er een zanglerares te wachten, eentje die duidelijk niet gekomen was om vrienden te maken. Ze liet Chantal onmiddellijk de hele studio doorrennen, terwijl het meisje op vol volume Ready Set Go moest zingen. Chantal besefte dat er bij optreden veel meer kwam kijken dan lief lachen en klemde haar kaken op elkaar. Ze móést dit goed doen, ze kon de jongens niet teleurstellen.
’s Middags werd er vlug geluncht, ieder voor zich, omdat de jongens een ander schema hadden dan Chantal. Wat zij precies deden, wist ze niet. Interviews, nam ze aan, fotoshoot misschien, in elk geval iets waar zij nog niet aan mee kon doen.
En na de lunch werd het weer werken, werken en werken. De zanglerares had nog meer te doen, maar in plaats daarvan kwam ene Felix, die Chantal uitlegde hoe het leven van een celebrity in elkaar zat. Dat betekende les in interviews geven, met groupies omgaan (hier kreeg Chantal ruimschoots de kans haar sarcasme te oefenen) en over de rode loper wandelen.
’s Avonds kwamen de jongens ook weer terug van weggeweest en ze aten met z’n allen in de keuken. Gustav kookte meestal, hij deed het met plezier en was er ook het beste in. De tweeling kwam niet verder dan spaghetti met ketchup en Georg was een prof in het bakken van eieren, maar dat was dan ook alles. Chantal had zich algauw ontpopt tot Gustavs keukenhulpje en dat lieten de andere drie graag aan haar over.
Veel tijd voor contact met de buitenwereld had Chantal niet. Ze mocht onbeperkt bellen met wie dan ook, maar kon daar meestal gewoon geen gaatje voor vinden. De computer was bestemd voor fanmail en het reserveren van bijvoorbeeld vliegtickets, dus niet voor msn, en verder bewaakten de jongens hun laptops alsof het baby’s waren. Alleen Bill was af en toe zo aardig om zijn laptop uit te lenen, maar veel tijd om te kletsen had Chantal toch niet. Aan het einde van de dag was ze meestal zo afgepeigerd dat ze alleen nog maar wilde slapen.

Maandagochtend. Het weekend was godzijdank rustiger geweest en Chantal had de hele zondagmiddag achter Bills laptop gezeten om met Raquel en Hannah te kunnen kletsen. Maar nu was het alweer maandag en ze besefte dat ze weer aan het werk moest.
Aan het werk.
Rare benaming voor je hobby, dacht ze. Werk. Maar dat was het natuurlijk, de jongens leefden van hun muziek en zij zou dat ook doen. Zíj, Chantal Jones, tot voor kort een onbetekenend schoolmeisje, zou beroemd worden en haar geld verdienen met haar stem. Kon het nog gekker?
Gedoucht, aangekleed en opgemaakt slofte Chantal door de gang richting de keuken. Aan het geluid te horen waren er vier jongens aanwezig. Dat betekende óf dat Gustav een pesthumeur had, óf dat er iets belangrijks aan de hand was.
‘Hé,’ zei ze en ging op de lege stoel naast Georg zitten. ‘Wat een wonder, de tweeling is wakker! Stond je bed in brand of zo?’
‘Heel grappig, Jones!’ morde Bill en staarde naar het bodempje zwarte brandstof – ofwel koffie – in zijn kopje. ‘Is er hier nog meer van?’
‘Bill, je hebt al vier koppen op,’ zuchtte Gustav en voegde er tegen Chantal bij: ‘We moeten vandaag even naar Universal en we wilden jou daarna een beetje wegwijs maken in de stad.’
‘Naar Universal? Hoezo?’ vroeg Chantal nieuwsgierig. Ze had niet het idee dat de platenmaatschappij zich echt met de jongens bemoeide. Natuurlijk wilden ze weten wat de vier uitvoerden en natuurlijk kwam David in zijn rol als manager zo’n beetje elke avond over de vloer, maar aangezien alles op dit moment rustig aan ging hoefde de rest zich nergens mee te bemoeien.
Het was Georg die antwoord gaf. ‘Ze hebben iets nieuws bedacht, die producenten van ons. Of eigenlijk is het niet nieuw, maar ze hadden het nog niet helemaal uitgewerkt.’
Georg was niet zo goed in geheimzinnig kijken, dus deed hij maar een halve poging en concentreerde zich toen weer op zijn tomatensap. Chantal trok een vies gezicht. Hoe hield hij dat spul in godsnaam binnen?
Op dat moment zei Tom met een grafstem: ‘Ik heb koffie nodig. Waarom plannen ze die afspraken altijd zo vroeg?’
‘Om ons te pesten,’ kreunde zijn broer en liet zijn hoofd met een bonk tussen de boter en de jam vallen. ‘Auw,’ klonk er droogjes onder zijn haren vandaan.
‘Het lijkt wel alsof jullie een kater hebben,’ grijnsde Chantal, die niet zo’n punt maakte van vroeg opstaan en bovendien negen uur niet als “vroeg” bestempelde.
‘Nee, dan zou ik ook nog hoofdpijn hebben,’ zuchtte Tom en schonk zichzelf nog een kop koffie in. ‘Nu ben ik alleen maar moe.’
‘Ik heb hoofdpijn,’ steunde Bill er tussendoor.
‘Dat verbaast me niets,’ zei Georg droog en iedereen – behalve de tweeling – schoot in de lach.
Een halfuur later sprong Bill als een hyperactief konijn om hen heen en zong met wakkere oogjes “Sur le Pont d’Avignon”, terwijl de rest zich klaarmaakte om weg te gaan. Zes koppen gitzwarte koffie hadden duidelijk hun werk gedaan.
Georg kroop achter het stuur van een onopvallende grijze Volkswagen, Gustav snoerde zichzelf vast op de bijrijderstoel en de andere drie propten zich op de achterbank, Chantal in het midden. Georg trapte op het gaspedaal en de auto schoot door het hek.

David verwelkomde hen in zijn kantoortje. Dat wil zeggen, hij opende de deur en de tweeling stormde over de drempel, achteloos een “hoi!” over hun schouder gooiend. Georg, Gustav en Chantal keken David verontschuldigend aan en hij schoot in de lach.
‘Die blik heb je al goed onder de knie! Maak je geen zorgen, ik ga al heel wat jaartjes mee – ik ken die twee. Bill! Tom!’ brulde hij, zo hard dat Chantal ervan schrok.
De tweeling salueerde en Bill begon onmiddellijk als een idioot te giechelen. David keek hem streng aan, hoewel ook zijn mondhoeken een beetje omhoogtrokken. ‘Zitten en klep houden, anders sluit ik jullie op in de wc!’
Ze salueerden weer. Bill beet op zijn lip om niet teveel te giechelen en ging vlug op de sofa in de hoek zitten, gevolgd door Tom.
‘De rest komt zo,’ zei David tegen Chantal. ‘Ze moesten nog een paar dingetjes afmaken. Ik bleef maar hier om jullie, eh, op te vangen.’
‘Wat...’ begon Bill, maar de manager viel hem meteen in de rede.
‘Klep houden of je gaat de wc in!’
Bill perste zijn lippen op elkaar, maar zijn ogen schitterden vrolijk. Die jongen had teveel energie, níet te zuinig! Chantal smolt helemaal weg, zoals hij daar zat met die ondeugende blik en verstopte grijns. God, wat was hij toch schattig...

Een kleine vijf minuten later kwamen drie andere mannen het kantoortje binnen. Chantal herkende Patrick Benzner van haar auditie, de andere twee waren haar onbekend.
De eerste die ze zag was strak in pak, had perfect gekapt donker haar en een strenge blik. Duidelijk een kantoorbewoner. Hij stelde zich voor als Dave Roth en ging onmiddellijk met David in gesprek.
De tweede was jongensachtiger, met bruin haar en een spijkerbroek. Hij had de mouwen van zijn witte overhemd opgeschoven tot boven zijn ellebogen en gaf Chantal een krachtige handdruk. ‘Peter Hoffmann.’
Patrick Benzner, eveneens bruinharig en in vrijetijdskleding gehuld, begon een gesprek met Georg waar Gustav en Peter zich meteen in mengden. Chantal, die zich vreemd overbodig begon te voelen, stond een beetje verloren tussen de groepjes in. Ze was zich er plotseling pijnlijk van bewust dat ze niet alleen het enige meisje was, maar ook de enige die geen idee had met wie ze nou eigenlijk in de kamer stond. Dit was het producententeam? Oké, maar waarom had ze dan het idee dat ze er niet bij hoorde?
Toen zag ze hoe Bill haar wenkte en ging vlug bij de tweeling zitten, blij dat er blijkbaar toch een plekje voor haar was.
Bill merkte haar plotselinge onzekerheid meteen en zei lief: ‘Je hoeft je geen zorgen te maken, hoor. Zo doen ze altijd, het betekent dat je geaccepteerd bent in de “familie”.’ Hij deed de aanhalingstekens na met zijn vingers en Tom grinnikte.
‘Het voelt een beetje lullig, maar ze zijn zo bezig met hun geregel dat gevoelens er soms bij inschieten,’ zei hij tegen Chantal. ‘Niet op letten, na een tijdje wen je eraan. Het zijn producenten, die doen zo.’
‘En als ze echt stout zijn, kom je bij ons,’ voegde Bill er met een giechel bij. Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen en of ze nou wilde of niet, Chantal moest lachen. Ze was gezegend met de beste vrienden van de wereld, dacht ze opgelucht.
‘Oké, jongens!’ riep David op dat moment. ‘En meisje,’ voegde hij er vlug bij. ‘Even de aandacht.’
De aanwezigen staakten allemaal hun gesprek en keken verwachtingsvol op. Peter, Patrick en Dave wisten al wat David ging zeggen, maar hun ogen glansden van plezier. David keek alsof hij de loterij had gewonnen en zelfs Dave liet een glimlach zien. Het moest wel buitengewoon goed nieuws zijn, bedacht Chantal en ging er eens goed voor zitten.
‘Bill!’ begon David. De zanger keek hem verbaasd aan.
‘Wat heb ik nu weer gedaan?’
Iedereen schoot in de lach, ook Dave. Georg lag in zo’n lachstuip dat hij de hik kreeg en hikte vervolgens door de rest van Davids verhaal heen, waardoor het geheel een nogal melige tint kreeg.
‘Je hebt deze tekst geschreven, weet je nog,’ grinnikte David en zwaaide met een vol gekriebeld blad papier. ‘Zegt de titel Nur Geträumt jou iets?’
Bills gezicht klaarde meteen op. ‘Ja, natuurlijk! Die is behoorlijk nieuw.’
‘Klopt,’ knikte David en Georg hikte zijn bijval. ‘Het is een goede tekst, mag ik wel zeggen, niks op aan te merken. En ook prima voor een grotere rol voor Chantal.’
‘Wat?’ Chantal schoot overeind zodra ze haar naam hoorde noemen. Verrast staarde ze David aan. ‘Een grote rol?’
‘Precies!’ David keek alsof hij gehoord had dat Sinterklaas toch wél bestond en zei enthousiast: ‘Een duet, zeg maar!’
Georg hikte. Op hetzelfde moment viel Chantals mond naar haar knieën en riep Bill met een onmogelijk brede grijns: ‘Fantastisch! Wanneer beginnen we?’
Ze begonnen allemaal door elkaar te praten. Chantal was de enige die er stilletjes bij zat. Ze kon niet praten, ze wist niet meer hoe haar mond dicht moest.
Een duet. Ze ging gewoon een duet zingen met Bill. dat was zoveel meer dan alleen backing vocals. Zou haar stem wel goed genoeg zijn? En wat als ze nou heel erg teleurstelde?
Op dat moment stootte Bill haar aan en fluisterde met glanzende ogen: ‘Dat duet wordt zó geweldig!’
Zijn vertrouwen deed haar goed, ze kwam weer tot zichzelf en begon breed te grijnzen. ‘Zeker weten!’
Haar dag kon nu al niet meer stuk. En hij was nog maar net begonnen!

Chantal wilde het liefst meteen aan het duet werken, maar daar waren de jongens het niet mee eens.
‘We gingen Hamburg in, weet je wel?’ herinnerde Bill haar, terwijl hij vrolijk voor hen uit huppelde richting de uitgang. ‘Dat duet loopt niet weg!’
‘Nee, maar jij wel! Doe eens kalm, joh!’ riep Gustav hem achterna. Bill stak zijn tong uit en verdween door de draaideuren naar buiten.
‘Kleuter,’ mompelde Georg. ‘Tom, voed dat joch eens op! Ik krijg hoofdpijn van zijn vrolijkheid.’
De gitarist klopte hem met een treurig gezicht op de schouder. ‘Het spijt me, Georg, maar we hebben hier helaas te maken met mijn gestoorde babybroertje. Onze ouders hebben hem te vaak laten vallen toen hij klein was. ’t Is een verloren zaak.’
‘Wij rouwen,’ zuchtte Gustav. Chantal keek van de één naar de ander, trok een wenkbrauw op en barstte vervolgens in lachen uit.
‘Wacht maar,’ bromde Georg, terwijl zij ook door de draaideuren gingen. ‘Er komt een moment dat jij Bill ook het liefst opsluit in de koelkast, geloof me.’
Chantal geloofde er niets van. Ze vond het heerlijk om Bill zo hyperactief te zien doen, zo lekker happy. Hij mocht dan wel negentien zijn, dat betekende toch niet dat je meteen alles serieus moest nemen?
Bill stond tegen de auto aangeleund toen de anderen aan kwamen lopen. Hij grijnsde nog steeds, maar sprong niet meer als een konijn op en neer.
‘Het wonder is geschied,’ zei Gustav droog. ‘Bill is gestopt met springen! Jij krijgt nóóit meer zes koppen koffie bij het ontbijt, begrepen?’
‘Dat zeg je elke dag,’ antwoordde Bill onverschillig.
‘Deze keer zal ik me eraan houden.’
‘Dat zeg je ook elke dag,’ zei Bill opgewekt. ‘We moeten ons vermommen, jongens, anders duikt half Hamburg bovenop ons.’
‘Wat een intelligent idee,’ zei Georg en opende de kofferbak. ‘Chantal, jij bent vanaf nu het nichtje van Gustav, oké? Mochten ze ons toch herkennen en vragen wie jij bent, dan zeg je “Chantal Schäfer”.’
‘Hoezo?’ vroeg Chantal verbaasd. ‘En waarom Gustav? Niet dat dat erg is of zo, hoor,’ voegde ze er vlug aan toe. ‘Ik vraag het me alleen maar af.’
Het was maar goed dat ze de auto op de privéparkeerplaats van de platenmaatschappij hadden neergezet. Nu zag niemand hoe Bill, Tom, Georg en Gustav transformeerden tot vier stereotype hangjongeren: afzakkende trainingsbroeken, sweatshirts en verveelde gezichten. Bill veegde al zijn make-up af (op een enkel streepje eyeliner na) en deed zijn haar in een staartje. Tom verborg zijn dreads onder zijn capuchon, Gustav zette een bril op en Georg wurmde zijn haar onder een pet.
Pas daarna begon Tom het uit te leggen: ‘Nou, niemand mag nog weten wie het nieuwe Tokio Hotel lid is en wij behoren allevier single te zijn, dus daarom moet je familie spelen. Het is nooit helemaal zeker of ze het wel echt geloven, maar onze ervaring leert dat roddelpers graag voor de makkelijkste verklaring gaat. Dus als we de mogelijke verklaring op een presenteerblaadje aanleveren, zullen ze die publiceren en niet zelf iets verzinnen.’
‘En je moet Gustavs nichtje zijn omdat jullie het meest op elkaar lijken,’ vulde Georg aan. ‘Zijn we klaar?’
‘Ik haat vermommen!’ klaagde Bill opeens. Hij bestudeerde zijn gezicht in het zijspiegeltje van de Volkswagen en mopperde: ‘Ik zie er niet uit zo!’
‘Instappen, ijdeltuit!’ commandeerde Georg onverbiddelijk. ‘Anders komen we nooit ergens. Het is al opvallend genoeg dat we met z’n allen gaan, dus probeer je in te houden, oké?’
‘Ja papa,’ mompelde Bill en sloeg het portier achter zich dicht. Gelukkig leek de gedachte aan winkelen hem op te vrolijken, want hij begon gedachteloos Lollipop van MIKA te zingen en ergerde daar iedereen mateloos mee – wat duidelijk maakte dat hijzelf in elk geval niet geïrriteerd meer was.

20.

Hamburg was misschien wel groot, maar Chantal had praktisch haar hele leven doorgebracht in Berlijn en kon dus niet erg onder de indruk zijn van formaat. Ze liep achter de jongens aan en probeerde zich in te prenten waar ze waren, zodat ze het later misschien zelf zou kunnen vinden.
Het was een gezellige stad. Niet zo asociaal druk als Berlijn soms kon zijn, maar ook niet angstaanjagend leeg. Deze straat was rijk aan terrasjes, schoenenwinkels en dierenspeciaalzaken; daarnet waren ze uit de straat met de juweliers, kebabzaakjes en boekhandels gekomen en ze waren, volgens Bill, op weg naar de muziekwinkelstraat.
‘Plectrums,’ had hij als reden opgegeven. ‘Tom eet die dingen in plaats van cornflakes of zo, hij is ze altijd kwijt. Maar de muziekwinkel is best leuk.’
Chantal voelde zich fantastisch. Ze liep hier in een zonovergoten stad met vier van haar beste vrienden, stond op het punt haar grootste droom waar te maken door zangeres te worden – ook al waren het maar backing vocals – en als slagroom op de taart mocht ze een duet zingen met de zanger van haar eigen band, waar ze toevallig ook nog eens verliefd op was.
Had ze nog meer redenen nodig om gelukkig te zijn?
‘Chantal, hier naar binnen!’ haalde Bill haar uit haar gedachten. Hij stond op de drempel van een klein winkeltje met muziekboeken in de etalage. De anderen waren al naar binnen en Chantal volgde vlug hun voorbeeld.
Het winkeltje was vrij smal, maar redelijk diep; er was in elk geval genoeg ruimte voor de enorme zwarte vleugelpiano die het zaakje domineerde. Raquel had dit geweldig gevonden, realiseerde Chantal zich. Ze duwde de gedachte weg – aan Raquel wilde ze nu niet denken, het zou haar alleen maar treurig maken. En niet alleen omdat ze haar beste vriendin miste.
De jongens keken nauwelijks om naar de vleugel. Tom en Georg beoordeelden de uitgestalde gitaren en bassen, Gustav zocht nieuwe drumstokjes uit en Bill stond naar de verzameling microfoons te kijken. Chantal, die niets van gitaren snapte en drumstokjes maar saai vond, kwam bij hem staan.
‘Heb je een microfoon nodig?’ vroeg ze.
Bill schudde lachend zijn hoofd. ‘Nee, maar ik vind het leuk om te kijken. Mijn allereerste zelfgekochte microfoon komt hier vandaan.’
Normale mensen hadden nostalgische herinneringen aan hun allereerste zelfgekochte cd, fiets of hamster; Bill herinnerde zich weemoedig aan zijn allereerste zelfgekochte microfoon. Nog een bewijs dat hij niet normaal was. Niet dat Chantal die bewijzen echt nodig had – je hoefde maar één keer naar hem te kijken om te weten dat het woord normaal niet op hem van toepassing was.

De volgende dag kwam Bill halverwege Chantals zangles binnenvallen met de mededeling dat ze aan het duet gingen beginnen.
‘Peter is speciaal voor ons gekomen,’ meldde hij opgewekt. ‘Hij helpt ons meestal met het voorbereiden van nieuwe songs en het zoeken van juiste riffs en weet ik het wat. David is meer de regelnicht.’
Hij giechelde en trok Chantal zonder pardon mee naar een ander gedeelte van de studio: zijn eigen kleine kamertje, waar de zangpartijen werden opgenomen. Er was een tweede opnameset geïnstalleerd, voor Chantal, en ze hadden een betere lamp opgehangen. Nu was het niet zo’n donker hol meer, zoals Bill grijnzend zei.
Peter zat inderdaad al op hen te wachten. ‘Ben je er klaar voor, Chantal?’ begroette hij haar bemoedigend.
‘Eh... Niet echt,’ bekende ze eerlijk. ‘Ik heb de tekst nog niet eens gelezen.’
Bill sloeg zichzelf tegen zijn voorhoofd. ‘Helemaal vergeten! Moet ik de tekst voor je halen of zal ik het voorzingen?’
‘Ik heb de tekst hier,’ lachte Peter. Hij overhandigde Chantal een blad papier en voegde er tegen Bill aan toe: ‘Dat voorzingen is trouwens wel een goed idee, dan zing ik Chantals partij wel. Of eigenlijk, dan hum ik Chantals partij,’
‘Peter kan niet zingen,’ fluisterde Bill tegen Chantal, zo hard dat Peter het ook kon horen. Gelukkig vond hij het alleen maar grappig.
‘Gedraag je een beetje, Bill! Noem je dat het goede voorbeeld?’
De zanger keek hem met zijn befaamde puppyoogjes aan en Peter zuchtte. ‘Even serieus, jongen, we moeten aan jullie duet werken. Ik heb al met Tom gepraat, we hebben een voorlopige gitaarpartij uitgewerkt. Bill heeft ’m zonder twijfel al gehoord – klopt dat?’
‘Natuurlijk, Tom heeft het gisteren voor me gespeeld.’ Bill leunde achterover in zijn stoel, een tevreden lachje op zijn gezicht. Hij voelde zich duidelijk thuis hier, wás hier ook thuis, maar het straalde er nu helemaal vanaf. Hij hoorde hier, dacht Chantal. Hij hoorde in de studio, bij zijn muziek, zijn zang, zijn tweelingbroer, zijn band, zijn thúis. Hij hoorde hier. Zou zij er ooit ook zo horen?
Peter haalde een iPod tevoorschijn, sloot die aan op een paar losse boxjes en verklaarde: ‘Hier staan de gitaarpartijen op. Bill, klaar?’
De zanger rechtte zijn rug en knikte. Peter drukte op Play. Een kalme gitaar begon te spelen; het deed Chantal en beetje denken aan hoe de tweeling ’s morgens was, duf en niet aanspreekbaar, totdat ze genoeg koffie hadden gehad en wakker werden. Het duurde een paar seconden om dat koffie-effect te bereiken en op dat moment viel Bill in. Zijn stem vermengde zich met de muziek, wervelde omhoog, vormde een net van klanken dat zich om Chantal heen wikkelde.
Ondanks dat het pas de voorlopige versie was, werd ze meteen verliefd op het liedje. En dit zou haar duet worden!
Gitaar en stem bereikten een soort hoogtepunt en Chantal besefte dat het refrein er aankwam. Ze las mee met het papier, mompelde zacht de woorden die Bill zong.

‘Hab’ ich es dann falsch gesehen?
Hab’ ich es dann nie gesehen?
Hab’ ich dich dann nur geträumt
Das kann nicht sein
Ich möchte dich doch wiedersehen
Ich möchte dich doch wirklich sehen
Ich habe es nicht nur geträumt
Liebst du mich?
Ich liebe dich…’

Chantal voelde dat ze bloosde. Nur Geträumt was een liefdesliedje. Dit moest ze samen met Bill zingen? Ich liebe dich... Was het soms een stille hint?

Chantal was kapót. Ze werkten nu elke middag aan het duet en hoewel ze elke keer beter werd, vond ze het nog steeds moeilijk. Het leek niet moeilijk, maar dat was het wél. Het was veel meer dan alleen op het juiste moment invallen. Ze moest op het juiste moment de juiste toon hebben, de juiste emotie laten doorklinken in haar stem, ze moest op haar omgeving letten, op Bill voornamelijk, ze moest de tekst onthouden, ze moest zovéél! En soms lukte het gewoon echt niet.
Gelukkig maakte Bill ook fouten – dat maakte het voor hun concentratie niet echt beter, want zodra hij zichzelf een fout hoorde maken schoot hij keihard in de lach en was dan minstens vijf minuten niet aanspreekbaar. Hij schaamde zich er helemaal niet voor, maar Chantal moest zich nog bewijzen en werd elke keer dat ze iets verkeerd deed zo rood als een tomaat.
Het was vrijdag, tegen elf uur ’s avonds, en ze hingen met z’n vijven voor de televisie. Gustav had een film uitgezocht, maar de aftiteling was juist begonnen en iedereen begon zich uit te rekken na een lange zit.
Natuurlijk was het Bill die als eerste geluid maakte. ‘Pfoeh, mijn kont is koud.’
‘Dan moet je ook niet op de vloer gaan zitten,’ zei Tom droogjes. Bill wierp hem een dodelijke blik toe; hij was niet expres op de vloer gaan zitten, Tom had hem van de sofa gekieperd.
Gustav maakte een eind aan de op handen zijnde discussie: ‘Tweeling, niet kibbelen! Ik ga nú naar bed en wee jullie gebeente als ik terug moet komen om het geluid uit te zetten.’
‘Enge drummer!’ deed Bill met een piepstemmetje en iedereen schoot in de lach. Gus rolde met zijn ogen, maar moest eigenlijk ook lachen. Hij mepte Bill tegen zijn achterhoofd, wuifde goedenacht naar iedereen en verdween naar zijn kamer. Georg volgde vijf minuten later.
Chantal en de tweeling bleven even stilletjes zitten, starend naar de voorbijglijdende aftiteling. Ditmaal was het Tom die zich als eerste bewoog. Hij reikte naar de afstandsbediening, knipte de televisie uit en gaapte hartgrondig.
‘Hand voor je mond als je gaapt!’ zong Bill opgewekt. Hij had als enige nog energie (zoals gewoonlijk) en keek zijn broer met glansoogjes aan. Dat kwam hem op nog een mep te staan, maar daar was hij aan gewend.
‘Ik ga naar bed,’ meldde Chantal op dat moment. ‘Ik ben kapot.’
‘Slaap lekker,’ zeiden de broertjes in koor. Chantal slofte de gang op, richting haar kamer, en gaapte hartgrondig. Nog even douchen, dacht ze vaag. Douchen...
Het water maakte haar slaperig en helder tegelijkertijd. Ze kreeg het heerlijk warm, zowel vanbinnen als van buiten, en haar spieren ontspanden. Normaal gesproken wervelden er duizend dingen door haar hoofd, losse zinnetjes en songteksten, maar de douche spoelde al die gedachten weg en maakte plaats voor complete rust.
Eenmaal uit de douche, gekleed in haar topje en slaapshorts, besloot ze nog even een glas water te gaan drinken in de keuken; ze dronk niet graag zomaar uit de kraan. Met haar vochtige haren los om haar gezicht liep ze de gang op, richting de keuken, haar hoofd al bij haar kussen en warme dekens. Ze passeerde de woonkamerdeur en ving, onwillekeurig, Bills stem op.
‘ ... ging wel goed, alleen voelt het nog steeds vreemd om het zo te zingen.’
Toms antwoord kwam meteen: ‘Dat kan ik me voorstellen. Ga je het haar een keer vertellen?’
Bill lachte. ‘Een keer? Ja, natuurlijk! Maar dat kan ook over vijf jaar zijn.’
Nieuwsgierig bleef Chantal staan, verborgen achter de woonkamerdeur. Waar hadden ze het over?
‘Binnenkort, dan,’ zuchtte Tom. ‘Je weet best wat ik bedoel.’
Bills stem werd zachter, ernstiger. ‘Dat weet ik, maar ik weet niet... Ik durf zoiets niet.’
‘Doe niet zo raar.’
‘Ik doe niet raar. Dat is gewoon zo. Ik dúrf niet. Wat als ze mij nou niet leuk vindt? Ik denk niet dat ik dat aankan.’
Chantals hart begon plotseling als een razende te bonzen. Was hij... Zei hij nou net... Ging dit over haar?
Tom kuchte. ‘Je moet niet zo onzeker zijn, broertje. Heb je haar wel eens naar jou zien staren?’
Chantal bloosde, ook al kon niemand haar zien. Was het zo duidelijk? Natuurlijk kon ze af en toe haar ogen niet van Bill afhouden, maar ze deed altijd haar best om het zo onopvallend mogelijk te doen. Mislukt...
‘Nee,’ mompelde Bill. ‘Ik probeer niet naar haar te kijken, straks ga ik nog kwijlen.’ Hij schoot als eerste zelf in de lach, galmend door de woonkamer. Tom volgde en Chantal durfde ook te giechelen; de jongens maakten zoveel lawaai met z’n tweeën dat zij waarschijnlijk niet te horen was.
Op dat moment hoorde ze Georg vanaf de andere kant van de gang: ‘Twééling!’
Hij brulde zo hard dat de jongens hem in de woonkamer nog konden horen. Het antwoord kwam in een volgend lachsalvo. Chantal giechelde weer, maar toen riep Georg: ‘Als jullie nú niet ophouden, kom ik jullie naar bed schoppen!’
‘Oké, oké, we gaan al!’ antwoordde Bill met een lach. Er klonk gerommel, voetstappen richting de deur, en Chantal maakte dat ze wegkwam. Hij mocht niet weten dat hij haar afgeluisterd had. Nog niet. Eerst maar eens kijken wat hij deed.
Met een brede glimlach dook ze in bed en rolde zich in de dekens. Nur Geträumt zweefde door haar hoofd. Wat was hij toch lief... Een liedje geschreven, voor háár... En met dat heerlijke gevoel in haar maag viel ze in slaap.

21.

Raquel stond voor de spiegel. Ze fronste naar zichzelf, of eigenlijk naar de kleren die ze aanhad. Een zwart rokje en een topje met Elmo erop, was dat goed genoeg om Bill en de andere jongens onder ogen te komen?
Vandaag gingen Hannah en zij naar Hamburg. Ze had er ontzettend veel zin in, maar was ook nerveus. Hoe zou het zijn tussen haar en Chantal? Tussen haar en Bill? Ze wist niet waar ze meer zenuwachtig voor was. Ze wist alleen maar dat haar maag als een idioot rondjes draaide in haar binnenste en dat een Elmo-topje écht niet goed genoeg was voor dit bezoek.
Op dat moment werd er aangebeld en Raquel maakte een verschrikt sprongetje. Zou dat Hannah zijn? Elvira was zoals gewoonlijk te druk met haar werk om de bel te horen, dus Raquel holde de trap af en trok de deur zo wild open dat ze bijna naar achteren viel.
‘Raquel!’ riep Hannah uitgelaten. ‘Leuk topje! Kom je? Straks missen we de trein!’ Ze stuiterde zo’n beetje op en neer van enthousiasme. Raquel bloosde en lachte tegelijkertijd, besloot dat Elmo misschien toch wel kon en schoof haar voeten in haar ballerina’s. Jas mee, tas mee, sleutels, mobiel, portemonnee, had ze alles, ja, nee, nu wel, oké dan, gaan!
En ze stuiterden met z’n tweeën naar het treinstation.

Eenmaal in Hamburg was het niet moeilijk om het appartement van de jongens te vinden. Bill had uitgebreid uitgelegd wat de snelste route was, zoals alleen hij dat kon, en omdat ze er al eens geweest waren wisten de meisjes dat ze goed zaten.
Nerveus streek Raquel haar kleding glad. Op dit moment, op deze dag, had ze zo lang gewacht... En nu het dan eindelijk zover was, gierden de zenuwen door haar lijf. Ze had echt geen idee wat ze van vandaag moest verwachten.
Hannah was degene die op het knopje van de intercom drukte. Ze kon nauwelijks wachten tot ze Tom weer zag en had dus alleen maar oog voor haar eigen ontploffingsgevaar, Raquel was op dit moment bijzaak. Raquel wist dat en begreep het; ze vond het niet erg.
‘Hallo?’ klonk er door de intercom. Ondanks het gekraak van de verbinding herkenden de meisjes Georgs stem.
‘Wij zijn het!’ riep Hannah enthousiast.
‘Oh, zijn jullie het,’ zei Georg droog. ‘Zal ik jullie dan maar binnenlaten?’
‘Dat zou heel aardig zijn, Georg,’ antwoordde Hannah met een grijns. Raquel prutste aan de knopen van haar jas en probeerde te stoppen met op en neer springen.
‘Vooruit dan maar,’ klonk Georgs stem, gevolgd door het zoemen van de deur die geopend werd. Bij hun vorige bezoek, toen met de auditie, waren ze via de andere kant gekomen, vanwege het busje. Nu stonden de meiden gewoon bij de voordeur.
‘Trap op, linker deur!’ vertelde Georg nog, toen werd de verbinding verbroken. Raquel en Hannah keken elkaar even aan en stapten toen naar binnen.
Het was net de hal van een flatgebouw, met een grote trap in het midden en een roodgeverfde deur links daarvan. Er hing een bordje op, “Studio”, met een smiley eronder die er duidelijk was bijgetekend. Raquel verdacht Bill, maar Hannah gaf haar geen kans om dat nader te onderzoeken: ze greep Raquel bij haar mouw en trok haar de trap op.
Boven waren twee deuren, een groene en een blauwe. Op de groene hing ook een bordje “Studio” en naast de blauwe prijkte een deurbel, dus ook zonder Georgs laatste opmerking hadden de meisjes het waarschijnlijk wel kunnen vinden.
Opnieuw wisselden Raquel en Hannah een blik. Toen haalde Hannah diep adem en drukte op de bel.
Vrijwel onmiddellijk werd de deur opengegooid, door niemand minder dan een bassist met schouderlang roodbruin haar en grijnzende groene ogen. Hij droeg een T-shirt met ondefinieerbare print en een grijze broek.
‘Ook hallo,’ begroette hij hen. Vervolgens draaide hij zich om en brulde de gang in: ‘Tom, je duifje is er!’
Vanuit de woonkamer kwam er een “Noem haar niet zo, idioot!”, gevolgd door een giechel en voetstappen. Toms dreads verschenen om de woonkamerdeur, gevolgd door zijn hoofd met zijn pet op halfzeven.
Hij sprintte naar hen toe, mepte Georg in het voorbijgaan tegen zijn schouder en eindigde met zijn armen om Hannah heen. Nog vóór hun lippen elkaar raakten, konden ze hem horen mompelen: ‘Eindelijk...’
Het volgende moment kusten ze elkaar. Raquel smolt, het zag er zo lief uit. Tom de supermacho liet zich van zijn beste kant zien: de lieve vriendjeskant die niemand, behalve zijn broer misschien, achter hem gezocht had.
Stralend maakte Hannah zich uiteindelijk los van Toms lippen. Ze staarde in zijn ogen alsof hij de enige persoon op aarde was en hij glimlachte terug, zijn blik teder. Ja, hij gaf écht wel om Hannah, dacht Raquel bij zichzelf. Ze glimlachte onbewust, blij dat Hannah zo gelukkig was.
Op dat moment kwamen Gustav en Chantal de gang in om hallo te zeggen. Raquel dacht totaal niet meer aan vijandschap en viel haar beste vriendin uitgelaten om de hals. Chantal knuffelde haar terug, ondanks zichzelf blij om Raquel te zien.
Toen iedereen elkaar genoeg geknuffeld had, besefte Raquel dat Bill er niet was. Dat verbaasde haar; was de zanger niet altijd de eerste met dit soort dingen? Ze opende haar mond om ernaar te vragen, maar Hannah was haar voor.
‘Is Bill er niet?’ Aan Tom, natuurlijk.
Die grinnikte. ‘Jawel, die is z’n nagels aan het lakken.’
‘Oh, zijn nagels belangrijker dan wij?’ deed Hannah uit de hoogte. Ze voelde zich weer volledig op haar gemak: Tom was bij haar, iedereen gedroeg zich net als anders... Hannah’s zenuwen waren volledig verdwenen.
‘Natúúrlijk zijn mijn nagels belangrijker, wat dacht jij dan!’ Bill verscheen plots ook in de gang en grijnsde naar de meisjes. Zijn perfect gelakte nagels glommen toen hij ze onder Hannah’s neus wapperde.
‘Kijk maar, heel belangrijk.’
Iedereen schoot in de lach en Bill gaf Hannah met een tevreden gezicht een knuffel. In een soort reflex drukte hij ook maar meteen een zoen op haar wang. Niemand keek daar raar van op, behalve Hannah zelf en Raquel – die al bij voorbaat begon te blozen.
Jawel, ook zij kreeg een knuffel en een kus. Ze wist dat ze er niets achter moest zoeken, maar kon het niet helpen dat haar hart een salto maakte. Op de plek waar Bills lippen haar wang hadden geraakt, tintelde de huid.

Ongeveer een uur later zaten ze met z’n allen in de woonkamer. Iedereen was met zijn eigen dingen bezig: Gustav las de krant, Tom en Hannah lagen te flikflooien, Chantal en Raquel praatten over niks en de laatste twee verveelden zich zo te zien helemaal te pletter.
Georg gaf het als eerste op. ‘Ik verveel me!’ tetterde hij op volle sterkte door het appartement.
‘En wat wil je dat wij daaraan doen?’ informeerde Gustav kalmpjes, terwijl hij de krant opvouwde en achteloos over zijn schouder gooide.
‘Geen idee,’ moest Georg toegeven. ‘Iets, in elk geval, alles is beter dan dit!’
Hij gebaarde zo wild om zich heen dat hij Bill zo’n beetje voor zijn hoofd sloeg. De zanger, die glazig voor zich uit had zitten staren, ontwaakte uit zijn dagdroom en greep meteen een handvol pinda’s uit het bakje op tafel, om ze vervolgens naar Georgs hoofd te smijten.
‘Uitkijken, Moritz!’
‘Moritz?’ vroeg Raquel fronsend. Chantal en zij stopten met praten; de jongens waren plotseling een stuk interessanter.
‘Dat is Georgs tweede naam,’ antwoordde Bill, terwijl hij de laatste pinda in zijn mond stopte. ‘Als je ruzie met hem wilt, moet je hem zo noemen.’
‘Ik weet het al!’ riep Georg op dat moment en negeerde daarbij nadrukkelijk de pesterige blik van zijn zanger. ‘Waarheid of doen! Wie doet er mee?’
Iedereen stemde toe en Georg keek tevreden. ‘Mooi zo. Oké, laten we afspreken dat je niet de hele tijd lang dezelfde optie mag kiezen. Twee keer achter elkaar wel, maar niet vaker. Mee eens?’
Er klonk een koor van ja’s; Georg ging verzitten en riep: ‘Ik begin! Gustav, waarheid of doen?’
‘Doen,’ antwoordde de drummer rustig. Tom en Hannah lieten elkaar eindelijk los en volgden de gebeurtenissen geïnteresseerd.
‘Ah, ik weet de perfecte opdracht,’ grijnsde Georg. ‘Haal een pak tomatensap uit de keuken en drink het leeg!’
Raquel viel haast van de bank van het lachen, Gustav keek wanhopig om zich heen. Alleen maar breed grijnzende gezichten.
‘Gadver, Georg, wat doe je me aan?’ klaagde hij. Helaas voor hem was de bassist onvermurwbaar en Gustav ging met een ongelukkig gezicht een pak tomatensap halen.
Iedereen keek gespannen toe hoe de drummer het pak opendraaide en langzaam de tuit aan zijn mond zette. Hij had het al geopende pak genomen, zodat hij geen liter hoefde weg te werken, maar er zat toch nog behoorlijk wat in.
Terwijl Gus het ene martelgezicht na het andere trok, schoten de toeschouwers om de haverklap in de lach en Georg gaf zichzelf in gedachten een schouderklopje. Hij had een goede opdracht gekozen om de spits af te bijten.

Het spel ging verder. Gustav koos Tom, Tom koos Hannah, Hannah koos Chantal, Bill, Raquel, weer Gustav, er werd wraak genomen op Georg, Chantal, Tom – en die koos voor Bill.
‘Waarheid of doen?’
Bill keek zijn tweelingbroer peinzend aan. ‘Ik heb het idee dat dit helemaal niet leuk gaat worden, wat ik ook kies. Jij kent mij te goed.’
‘Wat zielig nou toch,’ zei Tom zonder een greintje medelijden. ‘Kiezen!’
‘Dit is een heel slecht idee,’ constateerde Bill, ‘maar ik doe het toch. Waarheid.’
Toms ogen begonnen te fonkelen. ‘Aha, dan weet ik de perfecte vraag!’
‘Ik wist dat het een slecht idee was!’ riep Bill, maar veel spijt leek hij er niet van te hebben. Hij zag er meer uit alsof hij het onmogelijk grappig vond.
Iedereen keek verwachtingsvol naar Tom. Ze verwachtten een gênante of heel melige vraag, zoals alle opdrachten waren geweest.
Bijvoorbeeld Georg – hij had zijn uitermate pijnlijke ontmoeting met ene Lydia moeten delen, die eindigde in hoongelach van dat hoogblonde meisje. Georg had geprobeerd haar te versieren door te vertellen dat hij de bassist van Tokio Hotel was, maar zij geloofde dat niet en vroeg hem een tekst voor haar te zingen. Van de zenuwen – toen was Georg nog een onervaren ladykiller – kon hij zich echter geen enkel woord meer herinneren. En daarop volgde dus dat hoongelach.
Nu was het Bills beurt voor de gênante verhalen; of had Tom juist iets meligs voor hem in petto? Zoals bij Chantal, aan wie gevraagd was wie zij leuker vond: Georg of Gustav? Het waren typische waarheid-of-doen-vragen en iedereen was benieuwd naar wat Tom ging zeggen.
Met een ernstig gezicht keek de gitarist zijn broertje aan en zei op gedragen toon: ‘Vertel ons eens, Bill, waarom heb je precies Nur Geträumt geschreven?’
Bill werd spontaan knalrood en de toeschouwers bespeurden een gênant verhaal. Vooral bij Chantal klopte het hard plots in de keel. Ging hij het dan nu toegeven? Zou hij haar nu... Stiekem vond ze het mooi dat Raquel erbij was. Nu zou die eens zien wie gewonnen had!
Op dat moment vroeg Hannah: ‘Kunnen jullie dat eens uitleggen? Wat is Nur Geträumt?’
‘Een liedje,’ antwoordde Bill, nog altijd met vuurrode wangen. Hij schraapte zijn keel en zong toen zachtjes het refrein, zodat iedereen begreep waar het om ging.
Raquel kreeg het warm. Een liefdesliedje. Ja, waarom had hij dat geschreven? Of eigenlijk meer: voor wie? Chantal? Eén blik op haar beste vriendin en het antwoord lag voor het oprapen. Chantal geloofde dat het voor haar was. Ze zou wel gelijk hebben, dacht Raquel een tikkeltje terneergeslagen. Chantal was zoveel bij Bill in de buurt, ze móést wel ongeveer weten wat er in zijn hoofd omging.
‘Wel?’ vroeg Georg. ‘We zijn allemaal benieuwd, dus hier kom je niet onderuit! Je hebt ons nooit verteld waarom je die tekst geschreven hebt en dat komt niet zo vaak voor.’
‘Nou...’ Bill kuchte en werd zo mogelijk nog roder. ‘Omdat ik zeg maar... Uhm... Nou... Toen ik... Tom, verdammt!’ viel hij zichzelf in de rede. ‘Waarom moest dit nou?’
Tom maakte zich niet zo druk, hij wist wel dat Bill niet echt boos was. Grijnzend kwam dan ook zijn antwoord: ‘Zeg het nou maar gewoon! Gustav zeurde ook niet en tomatensap drinken is veel erger dan dit.’
‘Dat denk jíj!’ wierp Bill tegen, maar zag in dat klagen geen zin had en gooide er dus maar op topsnelheid uit: ‘Omdat ik dacht dat ik droomde toen ik haar voor het eerst zag en wenste dat het niet zo was omdat ze dan zou verdwijnen en dat wilde ik niet dus schreef ik er maar een liedje over.’
Hij had intussen de kleur van Spaanse pepers en plukte als een idioot aan zijn haar, vermeed het om mensen aan te kijken. Raquel had de neiging hem te knuffelen; het zag er zo schattig uit.
‘En wie is “zij”?’ vroeg Georg met een duivelse grijns. Chantal ging een beetje rechter op zitten, maar niemand lette op haar.
‘Dat is geen deel van de vraag!’ riep Bill vlug. ‘Dat zeg ik niet!’
‘Ah, toe nou! Ik wil het ook weten!’ deed Hannah een duit in het zakje.
Bill schudde echter beslist zijn hoofd. ‘Absoluut niet!’
‘Watje!’ probeerde Georg hem uit zijn tent te lokken. Bill bleef, helaas voor de rest, bij zijn weigering en hield dat vol tot Tom hem te hulp schoot.
‘Ik heb zin in cola, zullen we hier maar over ophouden?’
Waarop Gustav hem vroeg wat het verband was tussen die twee uitspraken en ze van de ene discussie in de andere vervielen. Niemand lette meer op Bill en dat was maar goed ook, anders had hij tot middernacht “Ik zeg het niet!” moeten blijven roepen.

Later op de avond, tegen half elf.
Tom en Hannah zaten in een hoekje van de kamer tegen elkaar aan, zij met haar hoofd tegen zijn borst en haar ogen halfdicht. Toms vingers streelden lichtjes over de blote huid van haar arm. Ondertussen zochten zijn ogen die van Bill. Op hetzelfde moment keken ze op, keken elkaar aan, en glimlachten loom.
Tom wendde als eerste zijn blik af, naar Hannah, en drukte een vlinderkusje op haar slaap. Ze sloeg heel even haar ogen naar hem op, glimlachend. Zijn dreads vielen langs haar gezicht toen hij zich vooroverboog om haar te kussen.
Raquel zat al een tijdje naar de twee te kijken. Ze wist zeker dat ze dit beeld nooit zou vergeten, wat de toekomst hen ook bracht. Er hing zoiets warms om die twee heen, vredig, loom, teder... Zo, dacht Raquel, hoort liefde eruit te zien.
De rest van de groep had zich inmiddels verspreid. Chantal zat met Gustav in de keuken en voerde een gesprek met hem en Georg, die bezig was met koffiezetten. Raquel zelf had zich opgekruld in de zetel, met zicht op Tom en Hannah, en Bill zat in ongeveer dezelfde positie op de sofa.
Raquels blik bleef op hem hangen en alsof hij dat voelde, draaide hij zijn gezicht naar haar toe. Zijn ogen straalden toen hij haar een glimlach schonk. Raquel lachte terug en Bill kwam bij haar zitten, op de leuning van de zetel. Samen staarden ze naar Tom en Hannah, zwijgend.
Tom was de eerste die doorhad dat er naar hem gestaard werd. Hij keek hen recht aan, een beginnend glimlachje in zijn mondhoek. Bill staarde ongegeneerd terug en Toms glimlach werd breder, tot hij uiteindelijk zo’n grote grijns op zijn gezicht had dat het haast pijnlijk leek voor zijn wangen. Raquel wierp een vlugge blik op Bill en zag dat hij precies dezelfde uitdrukking had als Tom, compleet met fonkelende ogen.
Hannah keek nu ook op. Haar blik ontmoette die van Raquel en als op commando begonnen ook zij te grijnzen. Er hing iets tussen die vier gezichten in, onzichtbaar maar wel voelbaar, haast tastbaar.
Totdat Georg een kopje liet vallen en met een keiharde vloek de stilte verbrak.
Iedereen schoot in de lach, behalve Georg zelf, die mopperend op zoek ging naar het stoffer en blik. Tom en Hannah concentreerden zich weer op elkaar, Bill wendde zijn glimlach naar Raquel en zij probeerde niet te hard te blozen.
Bill ging verzitten op de leuning, zodat hij er minder makkelijk afdonderde. Zijn arm hing nu rond de zetel, boven Raquel langs, en hij leunde een beetje haar richting uit. Als ze haar hoofd zou draaien, zou ze tegen zijn borst aanliggen. Ze deed het niet. Ze durfde niet. En in haar achterhoofd zag ze Chantals gezicht voor zich, zoals die gekeken had bij het refrein van Nur Geträumt.

22.

Het weekend was voorbij. Aan de ene kant vond Chantal dat jammer, want nu zat er weer een week vermoeiing aan te komen, maar aan de andere kant was ze erg opgelucht. Want geen weekend betekende geen Raquel, betekende Bill voor zichzelf alleen.
Ondanks het feit dat ze er vast van overtuigd was dat Bill Nur Geträumt voor háár had geschreven, was Chantal bang dat hij van gedachten zou veranderen als hij teveel bij Raquel in de buurt was. Je kon nooit weten, misschien liet Raquel wel al haar flirttechnieken op hem los. Bill was en bleef maar een jongen, het kon niet anders of ook hij moest af en toe naar zijn hormonen luisteren.
Maandagmiddag; Bill kwam Chantal uit haar oefeningen plukken met de mededeling dat Peter er weer was, “omdat hij nieuwsgierig was naar hun vorderingen”.
‘Vorderingen?’ mompelde Chantal. ‘Zijn die er dan?’
Bill lachte zorgeloos. ‘Natuurlijk zijn die er! Afgelopen vrijdag ging het toch goed?’
‘Ja, totdat jij de lachstuip kreeg.’
Hij gaf haar een vrolijke duw. ‘Doe niet zo negatief! We kunnen het heus wel.’
‘Ik ben een ramp!’ riep ze dramatisch en voegde er wat serieuzer bij: ‘Nee echt, ik ben zoveel slechter dan jij.’
Ze verwachtte een melig antwoord, maar in plaats daarvan schudde hij zijn hoofd en keek haar ernstig aan. ‘Je bent geen ramp, Chantal. We waren hier nooit mee doorgegaan als we geen vertrouwen hadden in jou. Ik zing al vanaf mijn zesde elke dag, vanaf mijn elfde voor meer dan vijf mensen en vanaf mijn vijftiende onder contract. Ik heb simpelweg meer oefening gehad dan jij. Dat maakt jou nog geen spoorwegramp! Integendeel, ik vind dat je het geweldig doet.’
Hij hield de deur voor haar open en glimlachte bemoedigend. Chantal voelde zich al een heel stuk beter. Ze had dat van die ramp nooit serieus gemeend, hoewel ze wel vond dat ze veel slechter zong dan Bill, maar om van hem te horen dat ze het goed deed, maakte haar humeur aanzienlijk beter. Zelfs de aanblik van Peters verwachtingsvolle gezicht kon haar gelukkige gevoel niet verpesten.
‘Goed!’ begon Peter enthousiast. ‘Laat maar eens horen wat jullie kunnen! Zijn jullie nog een beetje enthousiast over dit nummer?’
‘Natuurlijk!’ riep Chantal direct. ‘Mijn eerste duet!’
‘Je wordt nog niet misselijk van de herhaling?’ plaagde Peter, terwijl hij de snoeren en dingen op orde bracht.
‘Absoluut niet,’ zei Chantal beslist en Bill viel haar bij: ‘Bovendien heeft dit weekend mijn enthousiasme over dit nummer nog eens extra opgekrikt!’
‘Ja, een beetje rust doet wonderen,’ grijnsde Peter. Bill lachte ook, maar Chantal had het idee dat hij het om iets anders deed. Net alsof hij helemaal niet op rust gedoeld had. Ze fronste, maar veel tijd om na te denken had ze niet: de gitaar begon te spelen en Bill viel in.
Hij was inderdaad weer net zo enthousiast als in het begin. Of ja, enthousiast? Chantal vond dat niet echt het juiste woord. Bill zong alsof hij zich weer haarfijn kon herinneren waarom hij het liedje in de eerste plaats had geschreven. Dat in combinatie met zijn weekendopmerking maakte Chantal onrustig. Dit weekend had er tussen haar en Bill niets noemenswaardigs voorgedaan. Voor het eerst begon ze aan zichzelf te twijfelen. Had hij het écht wel voor haar geschreven?
Op dat moment moest ze invallen. Zodra het eerste woord haar mond verliet, verdwenen al haar gedachten als sneeuw voor de zon. Er was nog maar één ding dat telde. Zingen. Dus dat deed ze.

Peter was geweldig enthousiast over hun prestaties en beloonde hen met de rest van de dag vrij. Bill plofte meteen in de zetel bij de televisie en zuchtte tevreden. ‘Vrijheid blijheid!’
Chantal liet zich op de sofa zakken, slaakte eveneens een zucht en zei toen schertsend: ‘Blijheid? Ik dacht dat je van zingen hield?’
‘Is ook zo,’ antwoordde hij. ‘Maar dat was het eerste wat in me opkwam.’ Hij begon te giechelen en schudde zijn warrige haren naar achteren. Een glimlachje nestelde zich om zijn lippen. Het licht van de zon achter hem deed zijn donkere oogschaduw zwakjes glinsteren. Chantal kon haar ogen niet van hem afhouden. In haar achterhoofd bedacht ze duizend manieren om Bill bij Raquel weg te houden, op haar voorhoofd stond het verlangen om hem nú te zoenen in hoofdletters geschreven.
Maar Bill keek niet naar haar. Hij staarde tevreden voor zich uit en neuriede de melodie van Nur Geträumt. Tot hij plotseling opsprong, nogmaals zijn haren naar achteren schudde en beslist zei: ‘En nu ga ik Tom ontvoeren, ben zo terug.’
Chantal staarde hem verbaasd na. Soms begreep ze echt niets van die jongen. Niet dat ze het erg vond om even alleen te zijn, nu kon ze haar gedachten wat makkelijker op een rijtje zetten.
Punt één: Bill was verliefd.
Ze schrok zelf een beetje van die conclusie, het klonk vreemd om dat hardop te denken. Toch wist ze dat het waar was; zoals hij Nur Geträumt zong, zoals hij beschreven had hoe hij op dat nummer gekomen was, zoals hij dromerig in de zetel had gehangen... Zoals hij weemoedig naar Tom en Hannah had zitten staren, alsof hij dacht: “En wanneer is het mijn beurt?”
Punt twee. Zij was verliefd.
Dat klonk nog vreemder. Chantal was niet écht romantisch ingesteld, tot nu was ze eigenlijk niet verder gekomen dan “Ik vind hem leuk”. Toegeven dat de vlinders in haar buik driemaal zo groot waren dan ze gewend was, dan ze ooit gevoeld had, bleek een grotere stap dan verwacht.
Ik ben verliefd.
Ze herhaalde het zinnetje een paar keer in haar hoofd en het beeld van Bill verscheen achter haar oogleden. Stralende lach, woest zwart haar en de warmste bruine ogen die ze kende. Een stiekeme zucht ontsnapte aan haar lippen.
God, ze was verliefd.
Op dat moment kwam de tweeling binnenstormen, wat rustiger gevolgd door Georg en Gustav. Chantal schrok op, maar de jongens letten nauwelijks op haar gezicht.
‘We gaan iets doen!’ kondigde Bill enthousiast aan. ‘Ik weet nog niet wat, maar we gaan iets doen!’
‘Ganzenborden?’ stelde Gustav droogjes voor.
‘Hebben we überhaupt een ganzenbord?’ informeerde Georg, terwijl hij naast Chantal op de sofa plofte.
‘Geen idee,’ antwoordden drie stemmen in koor.
Chantal keek de jongens één voor één aan en besefte hoeveel geluk ze had met vrienden zoals deze. Ondanks het feit dat deze vier elkaar al jaren kende, werd zij moeiteloos opgenomen in hun wereldje.
En dat, dacht ze, was de reden dat ze in Bill en zichzelf geloofde. Ze had Raquel niet nodig met vrienden zoals deze. Het klonk zo perfect logisch toen ze in Bills ogen keek! Nu moest ze hem alleen nog duidelijk maken dat zij ook verliefd was op hem...

Raquel ging bij haar broertje langs. Elvira had er niets over te zeggen, die werd zoals gewoonlijk volledig opgeslokt door haar werk. En Raquels vader bleek eveneens over te werken, dus Jonathan was extra blij met het gezelschap van zijn grote zus.
Hij sloeg zijn armen om haar middel, knuffelde haar lief en trok haar over de drempel. Op zijn gezicht leefde een brede glimlach, maar hij was niet zo hyper als anders. Was er iets gebeurd?
‘Je hebt nu zomervakantie, toch?’ vroeg Raquel, toen ze samen op zijn kamertje zaten. Jonathan liet een blikken autootje over zijn dekbed rijden en knikte. Hij had nog helemaal niets gezegd, tot Raquels verbazing – en verontrusting. Wat was er met haar broertje aan de hand?
Ze spreidde haar armen. ‘Hé, kom eens hier!’
Jonathan kroop bij haar op schoot en ze knuffelde hem stevig. ‘Ik heb je gemist, zussie,’ hoorde ze hem mompelen.
‘Ik jou ook,’ fluisterde ze terug, geheel naar waarheid. Toen het werd afgesproken begreep ze er niet genoeg van om er iets van te denken, maar nu vroeg ze zich af waarom er besloten was dat Jonathan en zij bij verschillende ouders gingen wonen. Ondanks het feit dat ze Chantal, Hannah en Bill had om haar gedachten te verzetten, wenste Raquel stilletjes dat ze haar broertje vaker kon zien.
‘Zussie?’ klonk zijn stemmetje op dat moment. ‘Weet jij waarom papa zo raar doet?’
‘Raar doet?’ herhaalde Raquel gealarmeerd. ‘Nee, wat doet hij dan?’
‘Raar,’ herhaalde Jonathan hulpeloos. ‘Hij praat in zichzelf en doet boter bij de pasta en hij is altijd te laat als hij me bij Victor en Sofie komt ophalen.’
Raquel bleef even stil. Was nu zowel haar moeder als haar vader bezig volledig werkverslaafd te worden? Waren ze nu allebei vergeten dat ze ook nog kinderen hadden? Toen besefte ze dat Jonathan haar een tikkeltje angstig aankeek en glimlachte vlug. ‘Hij heeft het gewoon een beetje druk, dat komt wel weer goed.’
‘Maar het is vakántie!’ protesteerde haar broertje niet-begrijpend.
Nu moest ze echt lachen en woelde vrolijk door zijn haar. ‘Niet voor papa, hoor. Als je groot bent, heb je niet zoveel vakantie meer.’
Jonathan trok zijn neus op. ‘Dan wil ik niet groot zijn!’
‘Is goed,’ lachte Raquel. ‘Blijf jij maar lekker klein.’
En ze liet hem los, zodat hij weer met zijn autootjes kon spelen.

23.

Donderdag. Chantal stond net voor haar kledingkast, probeerde te bedenken wat ze ging aantrekken, toen er op de deur werd geklopt. ‘Hm?’ riep ze, maar dat was al niet nodig. Bill stak zijn hoofd om de deur.
‘Chan, schiet je op?’
‘Huh?’ Ze was nog bezig met het feit dat ze hier in haar topje en slipje stond, kon even niet focussen op wat Bill zei.
‘Schiet je op?’ herhaalde hij. ‘Ja, ik weet het, dat komt uit míjn mond, maar het is belangrijk.’
Hij zuchtte even en sloot toen de deur. Chantal staarde naar de nette rijtjes kleding in haar kast. Het was belangrijk? Ja, heel belangrijk: Bill had haar zojuist in haar ondergoed gezien.
Nee, wacht. Focus, Chantal! Wat zou er belangrijk zijn? Belangrijk genoeg om Bills ochtendhumeur te riskeren? Hij had er trouwens behoorlijk wakker uitgezien voor zijn doen.
Met haar hoofd vol Bill kleedde Chantal zich aan, trok vlug een lijntje eyeliner onder haar ogen en liep toen naar de keuken. De hele band zat aan tafel, een beeld dat Chantal ondertussen bekend voorkwam: Gustav en Georg allebei behoorlijk wakker, de één met de krant en de ander met het pak tomatensap, en de tweelingbroers die een poging deden zichzelf te verdrinken in de koffie.
Gustav trok een stoel naar achteren voor Chantal. ‘Eet snel wat, we moeten weg.’
‘Weer naar Wenen?’ vroeg ze flauwtjes en pakte een broodje.
‘Nee, naar een interview.’
Het broodje plofte naast Chantals bord neer. Déjà vu, flitste er door haar hoofd, maar eigenlijk zou dat haar een worst wezen. ‘Een interview?’ Haar stem schoot omhoog van ongeloof.
‘Nee, een vissenkom.’ Bill gaapte hartgrondig. ‘Het wordt niet gepubliceerd, wees maar niet bang.’
‘Waarom doen we het dan?’ Chantal pakte met trillende handen haar broodje weer op. Goed, nu was ze nerveus. Ze vond het niet moeilijk om met onbekende mensen te praten, op zich zou ze het wel redden – het ging erom dat de mededeling zo onverwacht kwam. En zij had verwacht dat de interviews pas ná haar presentatie zouden beginnen!
‘Dat is toch logisch? Je moet een beetje leren hoe dat gaat vóórdat het allemaal echt begint!’ Bill gooide knorrig een suikerklontje in zijn mok. Chantal staarde hem niet-begrijpend aan. Hij maakte een geïrriteerd gebaar en riep: ‘We gooien kleuters toch ook niet zonder zwemles in het diepe?’
‘Nee, dat snap ik wel...’
‘Nou dan.’ Hij sloeg zijn koffie achterover, stond op en veegde ongeduldig een haarlok achter zijn oor. ‘Ik ga me opmaken.’
En hij knalde de deur achter zich dicht. Gustav, Georg en Tom wisselden een veelbetekenende blik en begonnen de tafel af te ruimen, maar Chantal bleef verbijsterd zitten. Ze had Bill nog nooit zo pissig meegemaakt. Natuurlijk had zelfs hij wel eens een pesthumeur, maar die wetenschap maakte het niet leuker. Het maakte hém trouwens ook niet leuker. Lachend was hij een stuk schattiger.
Ze haalde haar schouders op en propte vlug het broodje naar binnen. Hij zou wel bijdraaien. Bill kennende hield hij het niet langer dan een half uur vol om kwaad te zijn. Zij kon zich beter op andere dingen concentreren.
Dat interview bijvoorbeeld! Hoe zou dat gaan? Ze had er natuurlijk van alle kanten over gehoord én een heleboel filmpjes van interviews gezien, maar dat was nooit hetzelfde als het echt meemaken. De nerveuze kriebel in haar onderbuik speelde weer op. Het was geen onaangename kriebel, maar ze werd er wel onrustig van. Over een tijdje zou dit dagelijkse kost zijn: interviews, kriebels, optredens... Ze kon zich nauwelijks voorstellen hoe dat zou zijn. Ze wist maar één ding zeker: met de vier jongens om haar heen kon het alleen maar fantastisch gaan.

Het busje stopte voor een onopvallend gebouw in de binnenstad. Chantal besefte pas wat het was toen ze uitstapte en het bordje naast de deur las. BRAVO, stond er in glimmende letters. In dit gebouw was het populairste jeugdtijdschrift van Duitsland gevestigd.
‘Doorlopen!’ bromde Bill achter haar. Hij was nog steeds in een pesthumeur, de koppen koffie hadden niet geholpen. Vastbesloten om hem niet nog meer te irriteren stapte Chantal vlug over de drempel.
Het zag er verrassend ongevaarlijk uit vanbinnen. Gewoon een hal met een balie, planten in grote potten en plukjes mensen hier en daar. Een paar keken op toen de bandleden, geflankeerd door bodyguard Saki, richting de balie liepen, maar de meesten waren blijkbaar al gewend aan de jongens en praatten gewoon verder.
Het was Gustav die over de balie leunde om de receptioniste aan te spreken. ‘We hebben een afspraak met Mo Dresden, kunt u ons vertellen waar we moeten zijn?’
Achter hem fluisterde Tom tegen Chantal: ‘Normaal gesproken worden we opgewacht, maar vandaag zijn we, eh, zo incognito mogelijk.’
Ze wierpen tegelijkertijd een blik op Bill, die met een nors gezicht aan de ringen om zijn vingers draaide. Hij, incognito? Dan moest hij eerst de wax en haarlak uit zijn haar kammen, de make-up van zijn gezicht vegen en met Georg van kleren ruilen. En dan nog bidden dat alle oplettende fans die dag waren thuisgebleven.
Op dat moment wenkte Gustav hen; hij wist waar ze heen moesten. Gevolgd door Saki liepen de vijf richting de lift. Chantal voelde opnieuw kriebels in haar maagstreek, de jongens leken stuk voor stuk verveeld. Zíj hadden dit natuurlijk al duizend keer gedaan. Chantal niet. Chantal kwam hier voor de eerste keer. En ze stopte haar handen in de zakken van haar jas om het trillen te verbergen.

Mo Dresden bleek een man van ongeveer dertig, met een donkere huid en een glimmend kaal hoofd. Blijkbaar kende hij de jongens al langer, want hij begroette hen bij hun voornamen en schudde Saki breed glimlachend de hand.
En daar stond Chantal. Niet al te lang, warrig blond haar, blauwe ogen en een nerveuze glimlach. Ze voelde zich helemaal niet zoals een zelfverzekerde zangeres zich zou moeten voelen. Vooral dat “zelfverzekerd” was nogal zoek.
‘Welkom bij de BRAVO,’ lachte Mo vriendelijk en schudde haar hand. ‘Ik ben Mo, zeg maar Mo.’
Chantal grinnikte, voelde zich meteen wat beter op haar gemak en stelde zich ook voor. Toen plofte ze tussen Bill en Georg neer, op één van de twee sofa’s aan de andere kant van Mo’s kantoor. Saki bleef bij de deur staan, de journalist ging op zijn bureau zitten en nam pen en kladblok in zijn hand.
De eerste vragen waren aan de jongens gericht, gingen over wat ze nu aan het doen waren en plannen voor de toekomst. Chantal voelde zich meer en meer ontspannen, luisterde naar hoe Bill en Tom de antwoorden voor elkaars mond weg snaaiden en lachte mee met de anderen als één van tweeën iets grappigs zei.
Tot Mo zich plotseling naar haar wendde: ‘Chantal! Opeens zit er hier een meisje tussen de jongens. Voelt dat niet vreemd?’
‘Uh...’ Verrast door de plotselinge vraag kwam Chantal even niet uit haar woorden, maar ze herstelde zich vlug en antwoordde: ‘Nou, vreemd is het wel, maar ik ben ondertussen aan die vier gewend, dus het valt wel mee.’
Mo knikte haar vriendelijk toe en stelde zijn volgende vraag. Het was makkelijk om antwoord te geven, merkte Chantal, makkelijker dan ze verwacht had. Het ging gewoon over hoe ze bij de jongens terecht was gekomen, hoe het daarvoor geweest was, hoe ze het vond als lid van de band, enzovoorts. Allemaal vragen waarvan het antwoord eenvoudig te verwoorden was. En moeite met het uitspreken van haar gedachten had Chantal nooit gehad, dus het ging haar goed af.
Na een tijdje begon Mo vragen voor de jongens met vragen voor Chantal te mixen. Het interview werd meer een gesprek dan een vraag-antwoordspelletje en Chantal merkte dat ze het best leuk vond om hier te zitten.
‘En als laatste vraag...’ Mo keek hen grijnzend aan en maakte zijn zin zwierig af: ‘Wat zijn jullie van plan vandaag nog te gaan doen?’
‘Oh, da’s een makkelijke,’ zei Tom met een enorme grijns. ‘We slepen Chantal mee naar de styliste.’
Stilte. Of eigenlijk alleen in Chantals hoofd, want naast haar begon Georg zachtjes te grinniken. Gustav deed algauw mee en toen begon Tom ook. Het volgende moment viel Chantal bijna van de sofa van schrik: Bill was rechtop gaan zitten en riep nu keihard: ‘Ahááá!’
Nu was het niet Chantal maar Tom die van de bank afviel, van het lachen welteverstaan. Mo keek hen vragend aan, een glimlachje in zijn mondhoek, en Bill begon uit te leggen: ‘Georg kwam mij vanochtend met een hele gemene grijns wekken, zei dat ik snel op moest staan omdat ons een verrassing stond te wachten. En hij maakte héél duidelijk dat hij wist wat het was, maar wou het niet zeggen, en daar kan ik dus écht niet tegen.’
Hij draaide zich naar Chantal en zei met een verontschuldigende glimlach: ‘Daarom was ik in zo’n pesthumeur, sorry.’
‘Geeft... niet?’ Chantal was nog bezig met het verwerken van Toms opmerking en wuifde vaag met haar handen door de lucht, om aan te geven dat ze Bill vergaf.
Mo, als journalist, greep meteen zijn kans. ‘Zo te zien had je dit niet verwacht. Vind je het erg?’
‘Wat?’ Chantal veerde overeind en riep: ‘Erg? Oh, dat niet! Het kwam gewoon onverwacht, ik bedoel... Bill, ik geloof dat ik ook niet verrassingen houd.’
Iedereen schoot in de lach, zelfs Saki, en Bill stak triomfantelijk zijn armen in de lucht. Daarna namen ze afscheid van Mo, die hen allemaal de hand schudde en Chantal vertelde dat ze het goed had gedaan. Ze lachte opgeruimd. Zo had het ook wel gevoeld.
En nu op naar de styliste...

24.

De styliste bleek een jonge vrouw, een jaar of vijfentwintig, met kort kastanjebruin haar dat alle kanten opstond. Ze stelde zich voor als Joëlle, droeg een roze T-shirt en had hele felblauwe ogen, verrassend helder tegen de achtergrond van haar bruine haar. Haar Duits had een grappig accent, Frans zoals ze verklaarde, maar ze sprak het vlug en zonder haperingen. Chantal mocht haar wel. En Georg kon zijn ogen overduidelijk niet van haar afhouden.
Joëlle trok zich daar echter niets van aan, ze legde een hand op Chantals schouder en riep enthousiast: ‘Kom maar mee, dan maken we een echte zangeres van jou!’
‘Hé, wacht even!’ protesteerde Chantal en draaide zich met wijd open ogen om naar de jongens. ‘Gaan jullie niet mee?’
‘Ben je gek? Het moet een verrassing zijn, zowel voor jou als voor ons!’ lachte Bill. Ze stonden ondertussen in een soort wachtkamer, met een balie en een paar sofa’s aan de andere kant. De jongens ploften demonstratief op die sofa’s neer en keken Chantal lachend aan. Ze keek een beetje aarzelend terug; Joëlles woorden speelden door haar hoofd. “Een echte zangeres.” Was ze dat nog niet dan? Zo lelijk was ze nu ook weer niet.
Joëlle leidde haar met zachte dwang weg bij de jongens. Chantal keek nog even om, maar de vier hadden het zich al gemakkelijk gemaakt en kregen blikjes cola aangereikt van Joëlles collega. Nou goed, dan ging ze wel alleen.
Opgewekt babbelend liet Joëlle haar een wat kleinere kamer in. Dit leek heel erg op een Barbiekapsalon. Roze muren, veel speeltjes waar een styliste gelukkig van werd, en een enorme kaptafel met een meterslange spiegel erboven.
‘Dus ik kom van Parijs hierheen, krijg meteen deze plek aangewezen, al mijn zussen jaloers… Maar goed, genoeg over mij, het gaat nu om jou.’ Onder het praten duwde Joëlle Chantal in de stoel bij de kaptafel en trok een felroze gordijn voor de spiegel.
‘Je mag het nog niet zien!’ zong ze opgewekt. Ze zag Chantals blik, ergens tussen nervositeit en scepticisme, en lachte weer zo zorgeloos. ‘Niet bang zijn, het komt helemaal goed. Daarbinnen in jou zit een echte zangeres, die ga ik in jouw looks naar buiten laten komen. Da’s alles.’
‘Toch geen grote ingreep, hè?’ Chantal moest het even controleren. Ze staarde naar het roze gordijn en probeerde zich weer voor de geest te halen hoe ze er ook alweer uitzag. Ze had al zo lang ze zich kon herinneren hetzelfde goudblonde haar, vrij lang en redelijk vol. En blauwe ogen, maar daar kon Joëlle godzijdank niet veel aan veranderen.
‘Ingreep!’ Joëlle schaterde. ‘Het is geen operatie! Doe rustig, sluit je ogen, alles komt goed. Ik maak je nog mooier dan je al bent, dat is mijn werk.’
Daar had ze een punt, bedacht Chantal. Hadden zij en Raquel niet altijd gedroomd van een bezoekje aan de styliste? Dat leek hen zó cool om een keer mee te maken, een professionele schoonheidsbehandeling. Het had vrij hoog op hun to do-lijstje gestaan.
En eigenlijk, bedacht Chantal, was het nog leuker nu Raquel er níet bij was – want nu zou alleen zij Bills aandacht krijgen.
Met een grijns leunde ze achteruit, ontspande bij de gedachte aan Bill. Joëlle glimlachte bemoedigend. ‘Zo is het!’
En ze deed een greep in haar stylistengereedschapskist.

Chantal was haar gevoel voor tijd een beetje kwijt toen Joëlle eindelijk ophield met frutselen. Ze staarde voor haar idee al uren naar het roze gordijn zonder te weten hoe ze er nu eigenlijk uitzag. Zou ze erg veranderd zijn? Ze kon zich niet voorstellen dat het niet zo was, want Joëlle had zich behoorlijk uitgeleefd.
Er was nu een behoorlijk stuk van Chantals lange haren af, haar hoofd voelde een stuk lichter. Verder was haar gezicht behandeld met allerlei maskers en crèmes waarvan Chantal de werking niet wist – en ook niet wilde weten – en Joëlle had haar opnieuw opgemaakt. Verder had de styliste Chantals handen en voeten behandeld, en dan niet alleen haar nagels; op het podium zijn voeten het zieligst, had ze lachend gezegd, daar moet je goed voor zorgen. En daarna had ze met duivels plezier Chantals benen zitten harsen. Onder luid protest van het meisje, dat riep dat ze zich écht wel een ladyshave had, maar daar liet Joëlle zich niet door van haar stuk brengen.
‘Tadáá!’ De styliste veegde haar handen af aan haar roze T-shirt en keek Chantal stralend aan. ‘Je kan zó het podium op!’
Chantal grijnsde halfslachtig. ‘Mag ik mezelf nu zien?’ Ze stond op en wilde het gordijn voor de spiegel al wegtrekken, toen Joëlle haar hand wegduwde.
‘Oh nee, ik ben nog niet klaar!’
‘Nog niet klaar? Hoe kan dat nou?’ Of ze nu wilde of niet, Chantal moest lachen. ‘Je hebt aan alle kanten aan me zitten prutsen, wat kan je nu nog niet gedaan hebben?’
‘Kleding, chérie! Wat voor stijl past bij jou?’
‘Uhm…?’ Chantal vroeg zich af of ze wel echt bij een bepaalde stijl hoorde. Ze droeg meestal wat ze lekker vond zitten, ook al vond ze het wel belangrijk om er goed uit te zien.
Joëlle knikte, alsof ze zo’n antwoord wel verwacht had. ‘Kom maar met mij mee, dan zoeken we wat voor je uit.’
Ze leidde Chantal door de gang naar een andere kamer. Chantal vond Joëlles Barbiekamer al zo’n puinhoop, maar dat was nog niets vergeleken bij deze ruimte. Overal, letterlijk overal, stapelden de kleren zich op. En dan niet eens netjes T-shirt bij T-shirt en broek bij broek; alles lag door elkaar. Jurken, broeken, shirtjes, truien, sokken, onderbroeken, zelfs bh’s, en dan had Chantal het nog niet over petten, riemen, schoenen, handschoenen, sjaals en tassen. Duizend kleuren, duizend maten, duizend stijlen.
‘Hier vinden we vast wel iets voor jou,’ zei Joëlle opgewekt en begon in de berg te graven. Chantal klapte vlug haar mond dicht, overdonderd door de chaos en Joëlles energie. Hier zouden ze wel iets vinden? Er lagen genoeg kleren, ja, dat wel, maar iets kunnen vinden… Dat leek haar stiekem niet erg mogelijk.
‘Hm…’ Joëlle kwam weer overeind en keek om zich heen. Met een peinzende blik knabbelde ze op haar onderlip. ‘Weet je, we moeten iets vinden dat jou eruit kan laten springen. Alle jongens hebben iets dat hen eruit laat springen. Bill, om overduidelijke redenen, en Tom natuurlijk ook. Gustav omdat hij zo klein en blond is, en Georg omdat hij ogenschijnlijk zo normáál is. Nu jij nog. Wat maken wij typerend voor jou?’
Ze viste een baretachtige pet uit de bende, woog die even op haar hand en gooide hem toen achteloos weer terug in de chaos. ‘Nee, dat is het niet. Ik weet al iets beters.’
En ze begon opnieuw te graven.

De jongens hadden geen vinger bewogen toen Chantal terugkwam. Ze zaten nog steeds op dezelfde plek, cola drinkend en ginnegappend. Chantal stak haar hoofd om de hoek, zag hen daar zitten en voelde de moed haar in de schoenen zakken. Wat als ze het nou niet leuk vonden?
Wat als Bill het nou niet leuk vond?
Oké Chantal, sprak ze zichzelf toe, zo erg kan het niet zijn. Het zal wel goed komen. Joëlle wist vast wel wat ze deed toen ze je haren afknipte. Niet zenuwachtig zijn, het blijven toch je beste vrienden!
Dat klopte. Dus Chantal vermande zich, rechtte haar rug, zette een grijns op en liep op de jongens af.
Het effect was… verrassend. Chantal had verwacht dat ze op zouden springen, dat ze naar haar zouden lachen, dat ze iets zouden zeggen. Ja, vooral dat ze iets zouden zeggen. In plaats daarvan versteenden de vier jongens op de sofa, staarden met enorme ogen naar haar en spraken geen woord.
Om haar zenuwen te verbergen draaide Chantal een pirouette en vroeg aarzelend: ‘En kan het er mee door?’
‘Wàt?’ De vier sprongen tegelijkertijd overeind. ‘Heb je jezelf nog niet gezien?’
Ze schudde haar hoofd en Bill – altijd Bill – was de eerste die haar bij haar schouders greep. ‘Jij gaat nú een spiegel zoeken. Dat is een bevel!’
Achter hen klonk een beleefd kuchje. Ze draaiden zich om en zagen de receptioniste, die met een uitdrukkingsloos gezicht een spiegel tevoorschijn haalde. Ach ja, het was niet voor niets een receptie in het hart van een stylistendoolhof – spiegels waren een verplicht bestanddeel van elke gang.
Chantal staarde naar zichzelf en kon niet geloven dat zij het echt was. Voor haar stond geen simpele Chantal Jones meer. Voor haar stond een zangeres.
Haar haren waren nu witblond in plaats van goudblond, perfect steil en voller dan ze het ooit gehad had. Er lag een koperglans over de lokken, een koperglans die terugkwam in de lichte oogschaduw en in haar nagellak. Haar huid was nu helemaal glad en egaal, dankzij Joëlles crèmes en perfecte make-upkunsten. En dan haar kleren nog.
Het zwarte shirtje had maar één mouw, aan de andere kant hield een koperkleurig spaghettibandje de stof omhoog. Daaronder waaierde een zwart rokje uit vanaf haar middel, geruite kousen wikkelden zich om haar onderbenen. Zwarte allstars maakten het geheel af.
Ze was mooi. Lelijk had ze zich nooit genoemd, maar nu was ze mooi.
Bill sloeg van achteren zijn armen om haar heen en gaf haar een dikke knuffel. ‘Kijk onze zangeres eens grijnzen,’ fluisterde hij met een lach in zijn stem.
‘Shit hé, we mogen Joëlle wel een bloemetje sturen,’ voegde Georg erbij en trok Chantal bij Bill weg, om haar zelf te knuffelen. Iedereen schoot in de lach, zelfs de receptioniste. Chantal keek nog eenmaal naar zichzelf in de spiegel en voelde alle zenuwen van zich afglijden.
Nu bestond er geen twijfel meer: zij was de zangeres van Tokio Hotel.

25.

Raquel speelde harp. Ze zat op haar kamer en liet haar vingers geconcentreerd langs de snaren glijden. My heart will go on, het themanummer van Titanic. Iedereen kende dat nummer natuurlijk, daarom was het ook niet moeilijk geweest de harpmuziek ervan te vinden. Raquel speelde het graag om haar vingers te versoepelen.
Ze sloeg net de laatste snaar aan toen haar mobiel ging. Met een gaap kwam ze overeind en hengelde naar het dingetje onder een berg papieren op haar bureau. Op het schermpje stond Chantal.
Chantal!
Enthousiast klapte Raquel haar mobiel open en riep: ‘Hé!’
‘Raquel!’ gilde Chantal vanaf de andere kant. ‘Je gaat dit nooit geloven! Ik ben bij een styliste geweest!’
‘Waaaat?’ Raquel schoot heel hard in de lach en liet zich op haar bed ploffen. Dit voelde net als vroeger, flitste er door haar hoofd. Chantal die haar met één of ander vreemd nieuwtje belde, een gesprek vol gegiechel en uiteindelijk urenlang geklets over niets. Hoewel dat waarschijnlijk nu niet zou gebeuren, omdat Chantal zonder twijfel snel weg zou moeten.
‘Ik ben bij een styliste geweest!’ herhaalde de laatste op dat moment. ‘Serieus, er is echt ik weet niet hoeveel van mijn haar af en het is wít en koperachtig en je moet een foto zien!’
‘Maak een foto en stuur hem op?’ suggereerde Raquel droogjes. ‘By the way, heb ik jou al van mam verteld?’
‘Nee?’ Het klonk alsof Chantal het zich gemakkelijk maakte aan de andere kant van de lijn, Raquel herkende het geluid van iemand die in kussens wegzakte.
‘Ze is op reis.’
‘Op reis? Hoezo? Waarheen?’
Raquel kon een zucht niet onderdrukken. ‘Zuid-Frankrijk... Voor een week. Eén of andere belangrijke zaak of zo. Ze is vanochtend vertrokken.’
‘Ach...’ Chantal wist niet wat ze moest zeggen. Ze kende Raquels moeder al langer dan vandaag, die deed gewoon wat zij zelf wilde en trok zich nauwelijks iets van haar dochter aan. Nou ja, Chantals eigen ouders deden dat ook niet erg. Welke ouders wel?
‘Maar goed, morgen ga ik naar Jonathan, dus ik red me wel,’ vervolgde Raquel vlug. Ook zij wist dat klagen over haar moeder weinig zin had; niemand deed er toch iets mee. Chantal had dat misschien wel gewild, maar dat betekende niet dat ze er ook echt iets mee kon. Ze moest het alleen even gezegd hebben, dat was nu gedaan en ze kon weer vrolijk zijn.
‘Oké, da’s mooi.’ Chantal zat in de knoop met zichzelf. Aan de ene kant kende ze Raquel al vanaf het begin der tijden, wilde haar vriendschap absoluut niet kwijt. Aan de andere kant vergat ze dat simpelweg als Bill in de buurt was. Hoe kón dat?
‘Hoe is het bij jou eigenlijk?’ vroeg Raquel toen. Ze maakte het zich wat gemakkelijker op haar bed en drukte de telefoon op de speakers. ‘Behalve dan je bezoekje aan de styliste?’
Chantals stem klaarde meteen op. ‘Het is hier echt geweldig! Serieus, de jongens zijn echt melig, niet normaal. En die styliste was twee dagen geleden, maar ik had gewoon géén tijd om je te bellen, we zijn echt superdruk met opnemen en zo. En je gaat zo hard lachen als ik dit zeg, maar goed. Die styliste dus, Joëlle heet ze by the way, heeft een date met Georg!’
‘Wát!’ Raquel schoot opnieuw in de lach. ‘Dat méén je niet?’ Ook al kende ze Joëlle niet, haar fantasie sloeg meteen op hol en ze kon haar gegiechel niet inhouden.
‘Jawel! Ze zijn nu weet ik veel waarheen, het was echt té grappig.’ Chantal hikte van het lachen, kuchte toen en ging wat kalmer verder: ‘Maar voor de rest zijn we alleen maar bezig met inzingen en al die dingen. Het is nu al haast gewoonte geworden... Vreemd, als je erover na gaat denken.’
‘Dat zou ik dan maar niet doen als ik jou was!’ plaagde Raquel vrolijk. Dit was inderdaad net als vroeger. En het voelde geweldig.

Jammer genoeg moest Chantal al vlug weer weg, precies zoals Raquel voorspeld had toen ze opnam. Toch bleef er een tijdlang een glimlach om haar lippen spelen. Ze had de oude Chantal gemist, de vriendin Chantal die niet alleen maar met haar hoofd bij Bill zat. Dit gesprek had haar weer een beetje opgepept.
De dag na het telefoongesprek met Chantal nam Raquel de bus naar Oranienburg, naar haar vader en broertje. Ze had er zin in, ondanks het duistere vermoeden dat ze voornamelijk haar vaders rug te zien zou krijgen. Wat was het toch met werkverslaafde ouders?
Ze stapte net uit de bus toen haar mobiel piepte. Een sms’je, van Hannah. Woeps, beltegoed bijna op! Wou zeggen dat k de komende week niet thuis ben. Snorry xx
Raquel schoot in de lach om dat “snorry”, maar de rest van de boodschap was niet echt om te lachen. Geen Hannah! Hoe zou ze week doorkomen zonder vriendinnen? En ze had juist zo op Hannah gerekend.
Met trieste vingers sms’te ze terug. Hm, daar ben ik het niet mee eens. Waar ga je heen?
Het antwoord kwam van een ander nummer, waarschijnlijk had Hannah de mobiel van iemand anders gebruikt. Lisanne, ze is terug uit Amerika. Xx Hannah
Raquel sms’te nog veel plezier terug, stopte toen haar mobiel weg en liep de straat uit, richting het huis van haar vader en broertje. Haar blije gevoel was weer verdwenen. Lag het aan haar of was iedereen rondom haar gelukkig, behalve zijzelf?
Ze zuchtte diep en veegde een krul naar achteren. Nee, zo moest ze niet denken. Als ze positief bleef, zou het veel sneller goed komen dan als ze bleef zitten sippen. Dat wist ze al langer; het probleem was alleen dat positief doen niet altijd even makkelijk was.
Gelukkig had Raquel een broertje dat haar met alle plezier wilde opvrolijken. Vorige keer moest zij hém opvrolijken, nu zorgde hij ervoor dat zíj weer lacht. Want het was onmogelijk om niet plat te liggen als een negenjarig joch met zijn T-shirt achterstevoren over een bloemperk springt om je te knuffelen, terwijl hij daarbij een kreet slaakt die een ingevroren mammoet nog een hernia zou bezorgen van het lachen.
Raquel kwam niet meer bij. Jonathans enthousiasme om haar komst maakte zóveel goed, het was heerlijk om een keer weer zorgeloos te lachen. Alleen maar lachen.
Natuurlijk kwam ook daar weer een eind aan, toen Jonathan haar naar binnen had gesleept. Hun vader zat aan de keukentafel achter zijn laptop, zijn ogen vastgelijmd aan het scherm, en keek niet op of om toen zijn zoon en dochter binnenstapten.
‘Hói,’ zei Raquel nadrukkelijk. Haar vader hief even zijn hand op, alsof hij wilde zwaaien, maar liet die toen weer zakken. Verder geen beweging.
‘Hoe gaat het?’ Raquel deed alsof ze niets merkte, slaagde er nog best goed in om achteloos te klinken.
Ze kreeg zelfs een woord uit haar vader. ‘Prima.’
‘Ja, zo ziet het er ook wel uit,’ mompelde Raquel sarcastisch. Ze trok Jonathan mee de keuken uit, vastbesloten zich niet te blijven ergeren. Ze was hier gekomen om vrolijk te zijn. Nou, niemand die haar ervan zou weerhouden haar doelen te bereiken. En anders had ze altijd Jonathan nog, die meer dan bereid was haar opnieuw aan het lachen te maken.

De volgende dag was een vrijdag. Raquel had altijd vrij, dus het maakte niet zoveel uit, maar het bleef een vrijdag. Ze zat thuis op de pianokruk en speelde met haar mobiel. Ze had zin om iemand te sms’en. Maar wie?
De eerste naam in haar lijst was Bill. Haar vinger bleef op de toets hangen. Bill. Zou ze hem een sms’je sturen? Het idee toverde blosjes op haar wangen. Ze had echt geprobeerd hem uit haar hoofd te zetten, maar het lúkte gewoon niet.
Ze kon er niets aan doen dat de stomste dingen haar aan hem herinnerden, ze kon er niets aan doen dat de vlinders dan overuren fladderden in haar maag. Ze kon er niets aan doen dat ze hem voor zich zag als ze ’s avonds haar ogen sloot, als ze ’s ochtends haar ogen opende.
Ze kon er niets aan doen dat ze verliefd op hem was.
Er gleed een warme rilling langs haar ruggengraat. Verliefd. Voor zichzelf durfde ze dat wel toe te geven – het tegen Bill zeggen was een heel ander verhaal. Te bang dat hij haar zou afwijzen. Ze wilde hem als vriend niet verliezen, zelfs al betekende het dat ze haar verliefdheid moest verbergen.
Terug bij af. Zou ze hem nou een sms’je sturen of niet? Zou hij dat niet raar vinden? Kon ze niet beter iets naar Chantal sturen, of anders gewoon niemand sms’en?
Ze had net besloten om toch maar haar beltegoed te sparen, toen er een bekend getingel door het huis klonk. De deurbel. Verrast – ze kon niet bedenken wie er op de drempel zou staan – sprong Raquel overeind en ging opendoen.
Een agent.
Een politieagent.
Raquel staarde hem verbijsterd aan. Nu wist ze wie er op de drempel stond, maar veel wijzer werd ze er niet van.
‘Goede... morgen?’ probeerde ze aarzelend.
‘Bent u de dochter van Herr Nicolas Rodriguez? Juffrouw Raquel Rodriguez?’ De man, ongeveer veertig jaar oud en kalend, sprak haar naam met zoveel moeite uit dat het in elke andere situatie lachwekkend zou zijn geweest.
Raquel kon echter niet lachen. Ze staarde hem met grote ogen aan en knikte, fluisterde: ‘Ja... Is er iets met mijn vader?’
De agent kuchte ongemakkelijk en Raquel wist het antwoord al.
Ja.
Ja, er was iets heel erg mis.
Verbijstering werd schok, schok werd angst, angst werd paniek. Ze slikte heftig en omsloot de deurknop zo hard dat het pijn deed aan haar hand. Haar grote donkere ogen waren gefixeerd op het gezicht van de agent.
‘Wat is er gebeurd?’ fluisterde ze ontzet.
De arme man schuifelde met zijn voeten, moest even moeite doen om zijn professionele toon te hervinden. Toen sprak hij: ‘Het spijt me vreselijk voor u, juffrouw, maar... Ik moet u helaas mededelen dat Herr Rodriguez vanochtend om vijf over negen betrokken raakte bij een auto-ongeval. Een vrachtwagen vloog uit de bocht en veroorzaakte een botsing met uw vaders auto. En..’ De man schraapte zijn keel en mompelde ongemakkelijk: ‘Het spijt me, juffrouw. Uw vader heeft het ongeval niet overleefd.’
Raquel viel. Ze had het gevoel dat ze over het randje van een afgrond werd geduwd. Licht in haar hoofd, het suizen van haar ademhaling in haar oren. Ze wankelde op de drempel alsof ze een klap in haar gezicht had gekregen. Woordenflarden schoten in haar hoofd voorbij.
Helaas... Auto-ongeval... Vrachtwagen... Vader... Niet overleefd...
Dat kon niet waar zijn.
Dat moest een leugen zijn.
Een droom, een nachtmerrie.
‘Juffrouw? Juffrouw?’ De agent pakte haar bezorgd bij de bovenarm. Raquel kon geen woord uitbrengen, ze kon hem alleen maar met grote verwilderde ogen aanstaren. Hysterie kroop omhoog vanuit haar tenen, samen met een langzaam besef.
Haar vader was dood.
Haar vader was dood.
Haar vader.
Dood.
‘Juffrouw!’ herhaalde de agent weer en probeerde haar aandacht te vangen. Toen dat niet lukte, begon hij weer op haar in te praten. ‘Hé, meidje, kalm aan, blijf ademhalen. Is er iemand daar om voor je te zorgen? Moet ik iemand roepen? Hallo daar!’ riep hij de gang in – zonder resultaat natuurlijk, want Elvira was niet thuis.
‘Mijn moeder is op reis,’ fluisterde Raquel automatisch en schrok van haar eigen stem. Langzaam kwam ze weer tot zichzelf, hoewel nu met starre blik en wijd open ogen.
‘Mijn moeder is op reis,’ herhaalde ze met doodse stem en keek naar de agent zonder hem echt te zien. ‘Bedankt,’ voegde ze erbij, op dezelfde verwijderde toon. Toen sloot ze met kalme handen de deur.
Haar vader was dood.
De schok begon weg te ebben, ze kon weer helder denken. Jonathan! Jonathan had nu zomervakantie, hij moest vast nog thuis zijn! Zou hij het al weten?
Haar hoofd was volkomen leeg toen Raquel naar de telefoon liep. Geen andere gedachte dan “Jonathan”. Geen tranen. Ze kon nog niet huilen.
Er werd na de eerste keer overgaan al opgenomen. ‘Met Dagmar Reimann?’
Raquel bleef even stil. Ze kende helemaal geen Dagmar Reimann. Had ze dan het verkeerde nummer genomen? Toen zei de vrouwenstem aan de andere kant haastig: ‘Raquel, ben jij dat? Sorry, ik heb zoveel over jou gehoord... Ik ben de moeder van Victor en Sofie.’
Die namen zeiden Raquel wel wat, maar ze wist nog steeds niet wat ze moest zeggen. Gelukkig begon mevrouw Reimann opnieuw: ‘Ik kwam oppassen bij Jonathan, met Vic en Sofie, toen er werd aangebeld... Daarom bel je toch?’
‘Is alles goed met Jonathan?’ fluisterde Raquel. Iets anders kon ze niet zeggen, haar hoofd was nog steeds leeg.
‘Ja, nou... Hij is in shock, hij heeft nog niets gezegd. Waar is jullie moeder?’ Dagmar Reimann praatte zo snel dat Raquels brein het niet meteen kon verwerken. Pas na een hele tijd antwoordde ze dat Elvira op reis was.
‘Ik kom er nu aan,’ voegde ze er, met dezelfde uitdrukkingsloze stem, aan toe. Vervolgens hing ze op, trok automatisch haar schoenen aan en liep naar de voordeur.
Haar vader was dood.

26.

Jonathan huilde ook niet. Raquel had hem op schoot genomen, maar verder gebeurde er niets. Ze zaten daar alleen, ogen wijd open, zonder een traan. Raquel besefte het nog maar half. Ondanks alles, ondanks het feit dat de band tussen haar en haar vader ronduit slecht was, kon ze – wílde ze – niet geloven dat hij er niet meer was. Ondanks al zijn fouten, al hun problemen, had ze van hem gehouden.
De eerste traan begon langzaam aan zijn weg omlaag. Geluidloos, eenzaam, een traan op haar wang.
Ze wilde hier weg. Ze hoorde hier niet. Iedereen zat haar maar aan te staren, Victor en Sofie met grote ogen, Dagmar ongemakkelijk. Jonathan had eigenlijk nauwelijks op haar komst gereageerd. Hij was op dit moment vast beter af zonder haar. Ze wilde hier weg.
‘Raquel?’ Dagmar Reimann legde aarzelend een hand op haar schouder. Ze was een jonge vrouw van ongeveer vijfendertig, met mooi blond haar en een vriendelijk, zacht gezicht. ‘Wanneer komt je moeder thuis?’
Raquel gaf geen antwoord op die vraag. In plaats daarvan klemde ze Jonathan even tegen zich aan en fluisterde: ‘Ik denk dat je maar beter bij Victor en Sofie kan blijven, liefje.’
Jonathan wreef met zijn voorhoofd langs haar wang. ‘Waar ga jij dan heen?’
‘Terug,’ mompelde ze. Terug. Terug naar Berlijn? Naar dat lege huis? Wachtend tot Elvira thuiskwam?
‘Oké.’ Jonathan keek haar met grote ogen aan. Zijn onderlip trilde. Raquel gaf hem een kus op zijn wang en fluisterde geruststellend iets wat ze zelf maar half geloofde. ‘Het komt wel goed.’
Toen liet ze hem los en stond op, stram en onhandig. De doodsheid begon langzaam plaats te maken voor tranen. Ze slikte heftig, kreeg zichzelf met enige moeite onder controle en keerde zich naar Dagmar. Vóór ze echter iets kon zeggen, deed die haar mond al open. ‘Wij zorgen voor Jonathan tot jullie moeder terug is, geen probleem. Zal ik je ons telefoonnummer geven? Als je iets nodig hebt, kan je altijd bij ons terecht.’
‘Bedankt.’ Raquels stem was nauwelijks meer dan een zucht. Ze nam het briefje met het telefoonnummer aan, knuffelde Jonathan nog een keer. Hij hield zijn armen strak om haar heen en begon zachtjes te snikken. Raquel streek door zijn warrige haren, hurkte voor hem neer. ‘Ik kom terug, ja? Dat beloof ik.’
‘Oké,’ murmelde hij. ‘Dag zussie.’
‘Dag broertje.’ Ze kuste zijn wang weer, liet zijn tengere lijfje los en kwam overeind. In haar jaszak vouwden haar vingers zich om haar mobiel.
Ze wist al waar ze heenging.

Dagmars echtgenoot, Sebastian, was zo vriendelijk om Raquel bij het station af te zetten. Ze bedankte hem stilletjes, niet in staat een goede emotie te tonen. Haar lichaam twijfelde nog steeds tussen zombies en tranen.
De hele treinreis lang – en het was behoorlijk lang – zat Raquel bij het raam van haar coupé en staarde naar het passerende landschap. Er waren geen tranen bijgekomen. Ze kon nog steeds niet huilen. Steeds weer speelden diezelfde woorden door haar hoofd.
Helaas... Auto-ongeval... Vrachtwagen... Vader... Niet overleefd...
Drie stations voor haar einddoel ontwaakte ze uit haar trance. Nog even. Nog even en ze was waar ze wilde zijn. Het sms’je dat bij niet-verzonden wachtte, kon nu verzonden worden.
Ben op station. Kom me alsjeblieft halen. Raquel
En godzijdank stond Chantal inderdaad op het station. Ze was niet alleen. Naast haar stond, weggedoken in jas en pet om niet op te vallen, niemand minder dan Bill. Raquel kon er niet blij mee zijn; ze kon nergens blij mee zijn. Ze struikelde de trein uit, liep Chantals armen in en begon te huilen.

Chantal was behoorlijk verrast geweest door Raquels plotselinge sms’je. Ben op station, kom me halen? Waar kwam dat zo plotseling vandaan? Iets in het sms’je maakte haar echter onrustig – dat alsjeblieft. Kom me alsjeblieft halen. Chantal had het idee dat er iets mis was en daarom was ze ook meteen naar het station gegaan. Bill had aangeboden haar te brengen, trots als een pauw op zijn rijbewijs (hij had het tenslotte éindelijk gehaald, bij de tweede poging). Chantal had zijn aanbod natuurlijk met alle plezier aangenomen.
De trein kwam net het station binnenrijden toen zij tweeën arriveerden. De deuren schoven open en een stroom mensen kwam naar buiten. Chantal keek om zich heen. Waar was Raquel?
Daar! Ze had haar vriendin bijna niet herkend, zo vreemd zag ze eruit. Raquels huid was van zichzelf altijd al getint, maar nu zag ze lijkbleek; haar ogen stonden wijd open en haar krullen hingen in een rommelige frommel om haar gezicht. Ze herkende Chantal en waarschijnlijk ook Bill – die was, zelfs ondanks zijn vermomming, makkelijk te herkennen; hij hupte namelijk van zijn ene voet op de andere en zijn ogen glansden onder de klep van zijn pet.
Aan Raquels gezicht veranderde echter niets. Met een starre uitdrukking liep ze op hen af, haar kin omhoog, maar met elke stap werden haar ogen vochtiger. Chantals voorgevoel had het dus bij het rechte eind: er was iets mis.
De laatste stap. Raquel struikelde haast naar voren, plotseling overmand door tranen. Om haar op te vangen sloeg Chantal haar armen om haar heen. En Raquel barstte in huilen uit.
Traan na traan gleed langs haar wangen omlaag. Mascara vermengde zich met zout en trok zwarte sporen over Raquels huid. Haar schouders schokten bij elke snik die haar keel in tweeën scheurde.
Chantal schrok zich een ongeluk en bleef verbijsterd staan, Raquel in haar armen. Bill reageerde sneller, legde zijn armen om beide meisjes heen en trok hen voorzichtig tegen zich aan. Hij schoof met één hand de pet opzij, zodat de klep niet in de weg zat – vond het voor deze ene keer niet erg dat het zijn kapsel verpestte – en streelde zachtjes door Raquels krullen.
Hij troostte haar niet zoals haar moeder het gedaan zou hebben, met veel “shush toch” en “huil maar niet”. Bill zweeg, hield haar alleen maar vast en streek zachtjes door haar haren. Meer niet. Dat hoefde ook niet – zijn stille steun kalmeerde Raquel meet dan gefluisterde troost gedaan zou hebben.
Na een tijdje maakte ze zich van Chantal en Bill los, toch een beetje beschaamd om haar uitbarsting, ook al besefte ze wel dat de twee vreemder op zouden kijken als ze niet huilde.
Bill had nog nooit zo ernstig gekeken. Met grote bezorgde ogen volgde hij de tranensporen op Raquels wangen, veegde hen weg met zijn duim. Raquel trilde als een rietje, maar kon niet besluiten of dat door zijn aanraking of door het huilen kwam.
Ze snikte alweer, zachtjes, kon het niet binnenhouden. Chantal ontwaakte uit haar verbijstering en legde haar armen om Raquels schouders.
‘Wat is er in godsnaam aan de hand?’ fluisterde ze, haar stem schor van schrik.
Raquel keek haar aan met ogen die overliepen van verdriet. ‘Mijn vader is dood.’

Tom was degene die de deur van het appartement opengooide en Raquel in een dikke knuffel ontving. Blijkbaar was hij niet alleen knuffelig met Hannah; hij plette Raquel zo’n beetje in zijn poging haar te steunen.
Georg sloot de deur achter hen en omarmde Raquel eveneens, gevolgd door Gustav. Alles gebeurde zwijgend. Bill had Tom via sms op de hoogte gebracht, zodat ze voorbereid waren, en iedereen leefde met Raquel mee – ook de jongens, die Raquels vader helemaal niet gekend hadden.
In de woonkamer werd Raquel op de bank gezet en gesandwicht tussen – tot haar vage verrassing – Chantal en Tom. Georg, die duidelijk het minst van allemaal wist hoe hij met Raquels verdriet om moest gaan, stationeerde zich in de zetel naast de televisie. Gustav moest plotseling heel nodig naar de wc. En Bill was verdwenen.
Raquel voelde zich langzaamaan kalmer worden. Chantal had haar haast niet meer losgelaten sinds ze het verschrikkelijke nieuws gehoord had en haar steun deed Raquel goed. Ze was wel vagelijk ongerust door Bills afwezigheid, maar haar geest zat nog te vol met schok, pijn, verdriet, om zich echt zorgen te kunnen maken.
Bovendien zat Tom aan haar linkerkant; hij deed precies hetzelfde als wat zijn broertje had gedaan, namelijk door haar haren aaien en niets zeggen. Opnieuw werkte die methode beter dan het sussen van Elvira – Raquel ontspande eindelijk.
Op dat moment dook Bill weer op. Zijn haren hingen nu los om zijn gezicht en zijn make-up was, evenals die van Raquel, over zijn wangen verspreid. Had hij ook gehuild? Ze had het niet gemerkt.
Hij zakte voor haar neer, op zijn knieën, vouwde voorzichtig haar handen om iets heen. Een beker thee, besefte ze. Ze verstevigde haar grip om de mok en prevelde: ‘Dank je.’
Het klonk alsof er gebroken glas in haar keel zat en zo voelde het ook een beetje, maar ze meende het echt. Het was prettig om iets vast te kunnen houden, plus het feit dat iets warms te drinken haar altijd goed kalmeerde. Raquels ogen werden opnieuw waterig, nu van dankbaarheid. Ze kon zich niet voorstellen wat ze zonder haar vrienden zou doen.
Bill bleef voor haar op zijn knieën zitten, zijn nog altijd grote ogen op haar gezicht gefixeerd. Ze huilde niet meer. Slechts af en toe volgde een late traan nog het mascaraspoor. Het duurde een tijdje vóór Raquel besefte dat het bij Bill precies hetzelfde was.
Ze maakte één hand los van de beker en strekte die aarzelend naar hem uit. Zonder voorover te leunen reikte ze niet ver genoeg, maar Bill legde zijn vingers om de hare. Tegelijkertijd sijpelde er opnieuw een langzame traan over zijn wang.
‘Nu huil jij,’ mompelde Raquel. Aan de andere kant van de kamer haalde Georg luidruchtig zijn neus op. Tom grijnsde even, maar Bill en Raquel merkten het niet. Ze zaten met zijn tweeën in een zeepbel, afgesloten van de rest, starend in elkaars ogen.
‘Daar kan ik niets aan doen,’ murmelde Bill met een tikkeltje rode wangen. ‘Ik moet altijd huilen als mensen... d-doodgaan.’ Zijn stem haperde even bij dat woord, maar hij praatte er vlug overheen: ‘En ik kan er ook niet tegen als andere mensen huilen.’
Raquel kneep in zijn vingers. Troostte zij nu hem? Nee, dacht ze. Nee, hij troost mij. Op een vreemde, omgekeerde manier troost hij mij.
Het oogcontact werd verbroken door Gustav, die terugkwam van de wc en zo geluidloos mogelijk op de leuning van Georgs zetel ging zitten. De beweging deed Raquel echter opkijken en de zeepbel spatte uiteen. Bill trok zijn hand terug om de sporen van zijn gezicht te vegen, wendde zijn ogen af en zweeg.
Op het tikken van de klok na was de hele kamer stil.

27.

Avond. Gustav was gaan koken, Georg speelde voor deze ene keer koksassistent. Tom, Chantal, Bill en Raquel zaten nog steeds op en (in Bills geval) naast de sofa. Ze hadden natuurlijk niet de hele dag stilgezeten; zelfs Raquel kon, ondanks haar verdriet, niet langer dan een half uur op dezelfde plek zitten.
Ze had hen over haar vader verteld. Over hoe hij was gestorven, over hoe het vroeger was geweest, en toen ze toch bezig ook was ook maar meteen over Elvira, Jonathan en de problemen thuis. De jongens luisterden zwijgend, met grote ogen en ernstige gezichten. Het voelde als een opluchting om te kunnen praten zonder onderbrekingen, om het gewoon kwijt te zijn. En de tweelingknuffel die op haar verhaal volgde, toverde zelfs een lichte glimlach op haar gezicht.
‘Onze ouders zijn ook gescheiden.’ Bill zat nu met zijn rug tegen de sofa, zijn achterhoofd tegen Raquels knieën. Hij legde zijn hoofd achterover om haar aan te kijken, glimlachend maar een tikje triest. ‘Sindsdien hebben we onze vader eigenlijk nooit meer gezien.’
‘Eén keer maar,’ vulde Tom aan, terwijl hij zijn rug strekte. ‘Vlak na de release van Durch den Monsun.’
‘Ik zou niet eens weten waar hij woont,’ mijmerde Bill voor zich uit.
‘Leipzig, toch?’ Tom gaapte.
‘Nee, ik geloof dat hij verhuisd is...’ Bill haalde zijn schouders op en gaapte ook. ‘Niet zo interessant.’
Raquel glimlachte even. ‘Jullie hebben een stiefvader, toch?’
‘Ja, klopt. Hij is al dertien jaar meer onze vader dan Jörg Kaulitz.’ Bill haalde een hand door zijn haar. ‘Maar voor jou is het wel iets anders,’ voegde hij er haast onhoorbaar bij. Raquel verstond hem wel, maar gaf geen antwoord. Ze rekte zich uit als een kat, schudde haar krullen los en gaapte eveneens. Op dat moment kwam Georg binnen met de mededeling dat het eten klaar was en ze slenterden met z’n allen naar de keuken.
Tijdens de lasagne werd er nauwelijks gepraat. Raquel zat tussen Bill en Chantal in en voelde zich veilig. Het was een goed besluit geweest om hierheen te komen. Jonathan bij zijn beste vrienden, zij bij de hare. Het enige waar ze zich nog zorgen over maakte, was wat ze zou doen als Elvira terugkwam. Ze had geprobeerd haar moeder te bellen, maar kreeg steeds de “in gesprek”-toon. Wat zou er nu met Jonathan gebeuren? Met Raquel zelf?
Alsof Chantal haar gedachten raadde, stootte ze Raquel aan en fluisterde: ‘Maak je maar geen zorgen, alles komt in orde! En vannacht blijf je gewoon hier. Ja toch, jongens?’
‘Natuurlijk!’ klonk het in koor. ‘We moeten alleen nog bedenken waar we je gaan laten slapen,’ voegde Bill er met een verontschuldigend lachje bij. ‘We hadden eerst een logeerkamer, maar die is nu van Chantal.’
‘Ik kan wel op de sofa,’ antwoordde Raquel en maakte een wegwerpgebaar. ‘Vind ik niet erg.’ Zolang ze maar niet in haar eentje terug hoefde naar dat lege huis...
‘Tss!’ Bill schudde kordaat zijn hoofd. ‘Dat kan toch niet! Neem dan mijn kamer, ik slaap voor deze keer wel bij Tom.’
‘Zolang je er maar niet weer met mijn dekens vandoor gaat!’ waarschuwde Tom meteen. Bill stak zijn tong naar hem uit en trok een zogenaamd beledigd gezicht.
‘Dat zou ik nóóit doen!’ En tegen Raquel: ‘Geen discussie mogelijk! Je gaat me toch niet vertellen dat je liever op de sofa slaapt dan in een bed, hè?’
Raquel haalde haar schouders op en herhaalde: ‘Ik vind het niet erg.’
‘Maar ik wel.’ Bill schoof zijn stoel achteruit en begon vlug de tafel af te ruimen. Georg hielp hem een handje en riep ondertussen dat Bill gelijk had, werd daarin bijgestaan door Tom en Gustav. Chantal hield zich stil. Aan de ene kant was ze het met de jongens eens, aan de andere kant vond ze het idee van Raquel in Bills bed ondraaglijk – zelfs al zou hij er niet bij liggen.
‘Ik wil jou niet uit je eigen kamer gooien,’ protesteerde Raquel zwakjes. Ze voelde al dat ze deze discussie niet zou winnen en bovendien voelde ze zich te afgemat om zich echt druk te maken.
Bill lachte haar toe. ‘Ik stelde het toch zelf voor, gekkie. Het is écht geen probleem. Maak je maar niet druk, oké?’
Hij klonk zo lief dat Raquel zich niet kon inhouden; ze stond op en gaf hem een dankbare knuffel, gevolgd door een vluchtige kus op zijn wang. ‘Dank je wel.’
‘Graag gedaan,’ mompelde hij, hevig blozend. Tom floot suggestief tussen zijn tanden en kreeg meteen een schop van zijn tweelingbroer, die zijn hoogrode wangen probeerde te verbergen achter zijn haar. Chantal keek er nogal nors naar; Raquel wist niet wat ze ervan moest denken en dacht dus maar niets. Gustav begon de afwasmachine in te ruimen, hij bemoeide zich nergens mee. Georg zat er alleen maar geamuseerd naar te kijken. En Tom vluchtte de keuken uit, op de voet gevolgd door zijn wraaklustige tweelingbroer.

Bills kamer was een complete chaos. Overal lagen kleren, schoenen, petten (waaronder ook een heel aantal van Tom), papieren, elektriciteitssnoeren (bijvoorbeeld drie verschillende opladers), tijdschriften, boeken, tassen...
‘Uhm.’ Bill grinnikte verontschuldigend. ‘Ik ben niet zo goed in opruimen, zoals je ziet.’
Raquel stond naast hem, vlak over de drempel, en kon zijn opmerking alleen maar bevestigen. Er was wel duidelijk een pad tussen de rommel door, van de deur naar het bed naar de kledingkast. En het kingsize bed was netjes opgemaakt, met witte lakens en rode dekens.
‘Slapen moet geen probleem zijn,’ lachte Bill. ‘En als je er ’s nachts uit moet, er zit een lichtknopje links naast m’n bed.’
‘Oké. Ik overleef het wel,’ verzekerde Raquel hem. ‘Dank je wel.’
‘Geen probleem.’ Hij glimlachte naar haar, aarzelde even en gaf haar toen vlug een kus, vlakbij haar lippen. ‘Slaap lekker.’
En hij sloot zachtjes de deur.

Raquel bleef welgeteld drie dagen bij de jongens en Chantal – de tijd dat haar moeder in Zuid-Frankrijk zat. Elvira was op de hoogte gesteld van de gebeurtenissen, maar weigerde naar Duitsland te komen vóór haar vergaderingen voorbij waren. Dus bleef Raquel in Hamburg en Jonathan bij Victor en Sofie.
Het was werkelijk ongelooflijk om te zien hoe lief de jongens konden zijn. Natuurlijk waren ze altijd aardig, maar Raquel had hen niet allemaal zo... zo zorgzaam ingeschat.
Bill sliep nog steeds bij Tom, ook al moest hij Raquel ’s avonds zo’n beetje zijn kamer induwen. Tom klaagde niet eens over het feit dat hij zijn (trouwens enorme) bed moest delen met zijn tweelingbroer, maar mompelde in het voorbijgaan tegen Raquel dat ze gerust zo lang mocht blijven als ze wilde.
Georg wendde zijn vage flauwe humor aan om Raquels humeur op te fleuren en bleek een natuurtalent in het inschatten van de situatie, zodat hij steeds de juiste opmerking op het juiste moment maakte. En Gustav, de kok, zorgde dat er altijd iets lekkers te eten was.
Het belangrijkste echter was iets anders. Het belangrijkste was dat ze zo normaal bleven doen. Ze gingen door met muziek maken en elkaar plagen, precies zoals ze vóór Raquels logeren ook deden. Ze behandelden haar misschien wel een tikkeltje voorzichtiger, maar ze pasten niet hun dagindeling aan om de hele tijd bij Raquel op de bank te kunnen zitten. En dat gaf haar een veel prettiger gevoel dan als de jongens constant om haar heen hadden gehangen.
Op de ochtend van de vierde dag belde Elvira. Raquel zat op de pianokruk in de studio en luisterde naar Chantal en de jongens, die bezig waren hun nummers te beluisteren en van luidkeels commentaar te voorzien. Het verbaasde Raquel hoe vier zulke vrolijke, enigszins melige jongens zo serieus omgingen met hun muziek. Nou ja, Tokio Hotel wás natuurlijk wel hun levenswerk.
En toen belde Elvira. Raquel viste haar mobiel uit haar zak en nam stilletjes op.
‘Ik ben thuis,’ klonk Elvira’s stem. ‘Waar zit jij?’
‘Hamburg.’ Raquel ontmoette Bills vragende blik en lipte “moeder” naar hem. Hij knikte ten teken dat hij het begreep, glimlachte even en schoof toen de koptelefoon weer over zijn pet.
‘Wat doe je nou weer in Hamburg?’ Elvira klonk vermoeid en lichtelijk geïrriteerd, waarschijnlijk als gevolg van de reis die ze net achter de rug had.
‘Chantal?’ herinnerde Raquel haar.
‘Oh, ja. Kom je wel vandaag nog terug?’
‘Als je wilt.’
‘Dan zie ik je vanmiddag.’ En Elvira verbrak de verbinding.
Raquel staarde naar het schermpje van haar telefoon, probeerde te bedenken wat ze hier nu weer van moest maken. Ze kon zich nauwelijks voorstellen dat Elvira helemaal niet aangeslagen was door de dood van haar ex-man, ondanks het feit dat ze hem in geen jaren had gesproken – maar nu had ze voornamelijk geërgerd geklonken, niet droevig of zelfs op de één of andere manier geëmotioneerd.
Chantal liep naar haar toe, haar gezicht half nieuwsgierig en half zuur. Raquel zuchtte zachtjes. Er was maar één reden die haar verblijf hier ongemakkelijk maakte: haar vroegere beste vriendin. Vroegere, ja – Raquel had het gevoel dat hun vriendschap definitief voorbij was. De jaloezie had een einde gemaakt aan al die jaren twee-eenheid.
‘Was dat Elvira?’ informeerde Chantal op afgemeten toon. Tegenover de jongens hield ze de schijn nog op, maar die waren nu druk in de weer met koptelefoons en besteedden geen aandacht aan de meisjes.
‘Ja,’ antwoordde Raquel zacht en stopte haar mobiel weg. ‘Ik ga naar huis.’
‘Oké.’ Chantal draaide zich weer om en Raquel voelde tranen branden. Ze wilde Chantal niet kwijt! Ondanks de vijandigheid beschouwde Raquel haar als de beste vriendin die ze ooit had gehad. De vijandigheid was er vóór ze de jongens kenden nooit geweest.
Ze sprong overeind en schoot Chantal aan vóór die weer bij de jongens was. De koele blik in de felblauwe ogen deed Raquel van binnen ineenkrimpen, maar ze dwong zichzelf om recht terug te kijken.
‘Chantal, moet het nu echt zo?’ fluisterde ze smekend. ‘Laat me nu niet mijn vader en mijn beste vriendin verliezen...’
Het antwoord was een ijskoude blik en Chantal die zich omdraaide. ‘Jongens!’ riep ze. ‘Raquel moet naar huis!’

Elvira deed de deur al open voor Raquel aan kon bellen. Haar ogen waren rood, maar haar gezicht stond strak. Met een stijf gebaar veegde ze een lok zwart haar achter haar oor.
‘Dus daar ben je,’ zei ze toonloos, draaide zich om en verdween weer in de gang. Raquel had niet meer verwacht en volgde haar moeder naar binnen.
Op het kastje naast de sofa lag een pakje papieren zakdoekjes. Het was leeg; Elvira verfrommelde het plastic en liep naar de keuken om het weg te gooien. Raquel bleef op de drempel staan, klemde haar handen ineen. Ze voelde zich ongemakkelijk, maar durfde niets te zeggen.
Even bleef het stil in de kamer. Elvira leek eventjes van plan om iets te zeggen, bedacht zich toen weer en deed er het zwijgen toe. Ze zat stram rechtop op de sofa, haar ogen strak op de muur gericht.
Aarzelend deed Raquel twee passen naar voren, liep toen in dezelfde beweging door naar haar moeder en liet zich naast Elvira op de sofa zakken. Voorzichtig legde ze een arm om diens schouders. Ze voelde haar moeders arm om haar middel en drukte zich tegen Elvira aan.
Opnieuw bleven ze een tijdje stil. Raquel wist niet wat ze moest zeggen, Elvira zat met haar gedachten mijlenver weg. Pas toen de kerkklok in de verte sloeg, schrokken ze allebei op. Raquel wilde zich al van haar moeder losmaken, maar Elvira hield haar bij zich en drukte zachtjes een kus op Raquels voorhoofd.
‘Het spijt me,’ zei ze zachtjes.
‘Wat spijt je?’ murmelde Raquel terug.
‘Alles. Dat ik er niet was. Over je vader.’ Elvira haalde haar neus op, wreef langs haar ogen en wierp Raquel een waterig glimlachje toe. ‘Ik kan je niet goed uitleggen hoe ik me voelde, toen. Het spijt me. Maar...’ Ze probeerde een beter glimlachje. ‘Ik ga vanaf nu m’n best doen om er voor jullie te zijn.’
‘Voor ons?’ herhaalde Raquel.
‘Voor jou, en voor Jonathan.’ Het glimlachje werd een glimlach. ‘Hij komt bij ons wonen.’
Raquel bleef stilletjes zitten. Jonathan kwam bij hen wonen. Eigenlijk had ze dat best verwacht, maar ze wist niet zo goed wat ze ervan moest denken. Jonathans leven had zich de afgelopen járen volledig in Oranienburg afgespeeld – dáár had hij zijn vriendjes, zijn school, zijn sportclub, gewoon zijn hele leven. Nu was Oranienburg niet zó ver weg van Berlijn, maar wel te ver om elke dag heen en weer te reizen.
Aan de andere kant zou het heerlijk zijn om haar broertje dichtbij te hebben. En aan nóg een andere kant vond ze het verschrikkelijk dat ze Jonathan alleen maar zo dichtbij kon hebben, na het overlijden van haar vader.
‘Raquel?’ Elvira keek haar een tikkeltje aarzelend aan. ‘Wat...’
‘Ik moet er gewoon even aan wennen,’ antwoordde haar dochter vlug. ‘Jonathan woont al zo lang in Oranienburg en...’ Ze beet op haar lip, sloeg haar ogen neer. ‘Hij lééft daar al zo lang.’
Elvira zweeg even. Toen veegde ze opnieuw een haarlok achter haar oren en stond op, al iets meer haar normale kordate zelf. ‘Daar vinden we nog wel wat op. Het belangrijkste is dat hij thuiskomt.’
Ze liep naar de keuken en Raquel hoorde het koffiezetapparaat ratelen. Met een zucht liet ze zich onderuit zakken, drukte haar vingers tegen haar slapen. Thuis? Was dit voor Jonathan wel thuis? Het leek erop dat dit nog lang niet opgelost was, wat Elvira ook mocht denken.

28.

Raquel had gedacht dat het onmogelijk was, maar toch gebeurde het. Dag na dag gleed voorbij, het leven ging verder.
Drie dagen na Elvira’s terugkomst uit Zuid-Frankrijk werd haar ex-man begraven in Oranienburg, waar hij vijf jaar lang gewoond had. Bij de ceremonie waren meer mensen aanwezig dan Raquel verwacht had; niet alleen zijzelf, haar moeder en haar broertje, maar ook Victor en Sofie met hun ouders en een heleboel mensen van kantoor die Raquel niet kende. Vervolgens dook ook Hannah plotseling op, met tranen in haar ogen en Tom in haar kielzog. Die werd, natuurlijk, gevolgd door Bill – en hij werd weer gevolgd door Chantal.
Compleet verbijsterd liet Raquel zich knuffelen, eerst door Hannah en Tom tegelijkertijd, toen door Bill en als laatste door Chantal. De eerste drie voelden warm, begripvol, steunend. Nummer vier was koud en afstandelijk, hoe hard ze ook haar best deed om de schijn op te houden.
Na de begrafenis druppelde iedereen langzaam door de hekken naar buiten. Jonathan bleef voor deze keer bij Raquel in plaats van bij Victor en Sofie; ze hield zijn handje vast en stelde hem voor aan de tweeling en Hannah, die hem nog nooit gezien hadden. In eerste instantie was Jonathan verlegen en verborg zich achter zijn grote zus, maar algauw had hij door dat hij nergens bang voor hoefde te zijn. Chantal stond er zwijgend bij.
‘Laten we gaan,’ mompelde Raquel na een tijdje. Ze wierp nog even een blik op het graf, maar wendde snel haar ogen af en gaf haar broertje een zachte duw. ‘Als jij mam nou eens gaat zoeken.’
Het jongetje liet haar hand los en glipte tussen een paar kantoormensen door, op zoek naar zijn moeder. Chantal murmelde iets over “wc” en vertrok ook; Raquel onderdrukte een zucht. Zelfs op de begrafenis van haar vader kon ze er niet omheen. Vriendschap met Chantal was verleden tijd.
Hannah legde een arm om haar schouders en drukte haar voorzichtig tegen zich aan. ‘Ik wou dat ik iets kon bedenken om te zeggen dat beter klinkt dan “Ik vind het zo rot voor je”,’ mompelde ze.
Er glipte een zacht lachje uit Raquels mond. ‘Dat je er bent is al genoeg,’ antwoordde ze en liet zich opnieuw knuffelen. ‘Ik had echt niet verwacht dat jullie zouden komen,’ voegde ze er stilletjes bij, nu met haar ogen op de tweeling.
‘Natuurlijk komen we!’ Bill besefte dat zijn verontwaardigde stem over het terrein galmde en perste snel zijn lippen op elkaar, liet Tom wat rustiger zijn zin afmaken: ‘Omdat je vrienden niet in de steek laat als ze het moeilijk hebben.’
Die opmerking kwam hem op een klapzoen van Hannah te staan, wat natuurlijk uitmondde in iets meer dan een vluchtige kus. Raquel rolde met haar ogen en draaide zich van hen af. Nu even geen liefde, alsjeblieft. Nu even geen liefde, geen vrolijkheid, geen geluk. Ze voelde zich leeg. Koud en leeg. Binnen een week had ze haar vader en haar beste vriendin verloren – de één op een behoorlijk andere manier dan de ander, maar wel allebei voor altijd.
Voor altijd.
Twee woordjes hadden nog nooit zo’n pijn gedaan.

Het leven ging verder. Na de begrafenis trok Jonathan bij zijn moeder en zus in, maar erg gelukkig leek hij er niet van te worden. Het huis was leeg en stil, Elvira werkte acht uur per dag en hij miste zijn vriendjes uit Oranienburg. Raquel was er altijd en probeerde hem op te vrolijken, maar miste eigenlijk zelf de blijdschap om hem echt te laten lachen.
Gelukkig was Hannah er nog. Zij en Lisanne, de vriendin die terug was uit Amerika, vielen elke dag wel even binnen. Het klikte algauw tussen hen en Raquel was opgelucht dat zij er waren – maar Hannah was geen Chantal, goede vriendin of niet. Ze kende Hannah nog geen zes maanden, laat staan zeventien jaar.
Ergens was het toch stom om zo verdrietig te zijn, dacht Raquel bij zichzelf. Waarom treuren om iemand die zeventien jaar vriendschap vergooide voor een rockzanger? Ja, een rockzanger waar ze nu bij in huis woonde, waar ze nu waarschijnlijk wel een kans bij maakte – maar hij was en bleef een rockzanger, plus medebandlid. Dat maakte de kans dan wel weer heel wat kleiner.
Ze zuchtte en legde haar hoofd tegen de muur. Al de hele ochtend zat ze hier, ineengedoken op haar bed, de dekens om zich heen getrokken. Het was ondertussen een uur of twaalf, waarschijnlijk zouden Hannah en Lisanne binnen een half uur aanbellen om haar wie-weet-waar mee naartoe te slepen. Jonathan was nog niet bij haar binnen geweest; dat verbaasde Raquel stilletjes, meestal kroop hij ’s ochtends even bij haar in bed.
Met een zucht duwde ze de dekens van zich af en liet zich van het bed glijden. Geen zin om te douchen, geen zin om zich aan te kleden – maar in pyjama rondlopen was ook niet zo’n goed idee, dus trok ze toch maar een spijkerbroek en een willekeurig T-shirt uit de kast. Minnie Mouse. Waarom ook niet.
Eenmaal beneden vond ze een briefje op de keukentafel. Aan het schoolse handschrift te zien was het van Jonathan.

Zusie, mama brengkt me naar Oraninburg. En Dagmar brengkt me trug. Dag! Jonathan

Raquel moest lachen om de spelfouten, maar erg veel vreugde voelde ze niet. Jonathan kon nog zo makkelijk naar zijn vrienden. Háár vrienden woonden in Hamburg, hadden het onmogelijk druk én voor tenminste één persoon in huis was ze daar nooit meer welkom.
Waarom was het ook zo moeilijk?
Gefrustreerd trok ze de koelkast open en viste het pak yoghurt uit de deur. Ze had geen zin in een fatsoenlijk ontbijt, ze had nergens zin in. Ze had geen zin in Hannah of Lisanne, ze had zelfs geen zin om keihard Tokio Hotel te draaien.
Waarom nou?
Elke dag sinds haar vaders dood stond Raquel op met maar één gedachte in haar hoofd: de dag overleven zodat ze ’s avonds weer in bed kon stappen. Het maakte allemaal niet meer uit. Ze was nooit goed geweest in omgaan met verdriet en om in korte tijd twee mensen te verliezen, twee mensen waar ze altijd om had gegeven, kon ze niet verdragen. Ze was in een zwart gat gevallen en het trok haar aan alle kanten naar beneden, verder en verder weg van het licht.
De laatste keer dat ze de zon had zien schijnen, was op de begrafenis bij het gedag zeggen van haar vrienden – toen had Bill haar in zijn armen genomen en de knuffel gegeven die ze nodig had.
Waarom was het ook zo moeilijk?
Vrolijk getingel klonk door het huis. De bel. Onmiddellijk schoten haar gedachten terug naar die dag, nu twee weken geleden, toen ook de bel was gegaan. Uw vader heeft het niet overleefd.
Wel, niemand kon haar dat nieuws een tweede keer brengen, dacht Raquel sarcastisch en slenterde naar de deur om open te doen. Eigenlijk had ze al kunnen weten wie er voor de deur stonden, ze had het vanochtend in bed al verwacht. Hannah en Lisanne.
‘Hé!’ Hannah hupte over de drempel en gaf haar een vluchtige knuffel. ‘Hoe gaat het?’
‘Mwoah.’ Raquel sloot de deur achter Lisannes blonde haar, haalde haar schouders op. ‘Ik verveel me.’
‘Daarom zijn wij er ook!’ lachte Hannah opgewekt. ‘We hebben een verrassing voor je. Eigenlijk hadden we het al eerder gepland, maar...’ Ze kuchte ongemakkelijk en Raquel maakte in gedachten de zin af: maar toen ging je vader dood.
‘Ja,’ mompelde ze. ‘Oké. Kom maar op.’
Hannah gaf haar een por. ‘Raquel, doe nou niet zo. Ik snap wel dat je verdrietig bent om je vader, maar het leven gaat door.’
‘Dat weet ik...’ Raquel zuchtte en veegde door haar haren. ‘Het is alleen... Het gaat niet alleen om mijn vader.’
De andere twee meisjes wisselden een verbaasde blik, maar vóór ze iets konden vragen ging Raquel al verder: ‘Nou, waar is die verrassing?’
‘Oh, niet hier,’ zei Hannah vlug en trok de deur weer open. ‘Kom.’
Raquel volgde hen naar buiten; het was warm, augustus inmiddels, zomervakantie. Het zonlicht maakte gouden vlekken op het bladerdek van de kastanje, die vlak voor het huis groeide. Zelfs in haar dunne T-shirt had Raquel het niet koud, dus ze sloot af zonder haar jas mee te nemen en volgde haar vriendinnen naar wie-weet-waar.

29.

‘De dierentuin?’ Raquel wendde haar blik af van de naam van de U-bahnhalte, om haar vriendinnen sceptisch aan te kijken, maar Hannah en Lisanne zetten hun onschuldige gezichten op en gaven geen antwoord.
Ze stapten uit en slenterden met z’n drieën naar de uitgang, naar de straat. Lisanne viste haar mobieltje uit haar jaszak, leek even iets te checken op het schermpje, maar zodra ze Raquel zag kijken stopte ze het dingetje vlug weer weg. Raquel kon niet tegen haar geheimzinnige gezicht, ook al wist ze wel dat het geen echte verrassing was als ze wist wat ze gingen doen.
‘Ah, daar is hij!’ Hannah stootte Lisanne aan en wees naar de Leeuwenpoort, één van de twee ingangen van de Berlijnse dierentuin. Raquel volgde nieuwsgierig de vinger en zag een man van tegen de vijftig, kaal en met een uniform van de dierentuin aan zijn lijf.
Lisanne zwaaide enthousiast naar hem, draaide zich toen naar Raquel en zei met een grijns: ‘Dat is dus mijn oom, voor het geval je dat wil weten.’
Raquel staarde haar verbijsterd aan. Hannah giechelde en trok aan haar arm. ‘Kom nou, ik wil naar binnen.’
Gedrieën liepen de meisjes op Lisannes oom af. Hij begroette hen vriendelijk, Lisanne stelde Raquel voor en ze schudde hem nog altijd verward de hand. Zijn naam bleek Klaus te zijn; niet dat het Raquel veel kon schelen, ze zou hem toch niet bij zijn voornaam durven noemen. Vervolgens nam hij hen mee de dierentuin in. Ze hadden geen kaartjes, maar hij bracht hen door de personeelsingang het park binnen.
‘Waar gaan we heen?’ vroeg Raquel, terwijl Hannah en Lisanne met vrolijke gezichten achter Lisannes oom aanliepen. Ze stootte hen aan en vroeg opnieuw, voor de eerste keer weer een beetje levendig: ‘Zeg nou, waar gaan we heen?’
Maar het antwoord was en bleef: ‘Dat zul je wel zien.’
Raquel was al heel lang niet meer in de dierentuin geweest en daardoor duurde de wandeling allemaal wat langer. Hoe vaak Hannah en Lisanne ook lachten dat het nog een béétje verder was, Raquel bleef bij elk hok staan om te kijken. Ze hield van dieren. Vooral bij de wasberen, haar lievelingsdieren, moesten haar vriendinnen haar wegslepen. Een van de diertjes liep met hen mee langs de omheining van zijn hok en de blik in zijn intelligente donkere oogjes deed Raquel plotseling aan Bill denken. Ze had hem ooit al eens vergeleken met een wasbeer, dit was geen toeval.
Na een hele tijd kwam eindelijk Hannah’s verlossende: ‘Hier moeten we zijn!’
Ze stonden bij het leeuwenverblijf. Lisannes oom leidde hen naar achteren, opnieuw naar de personeelsingang. Raquel probeerde ondertussen uit Hannah’s mond te futselen wat ze gingen doen, maar opnieuw wilden haar vriendinnen het allebei niet zeggen.
Tot Lisannes oom zich naar hen omdraaide en gebaarde dat ze stiller moesten zijn. ‘Anders schrikken ze,’ verduidelijkte hij.
‘Ze?’ fluisterde Raquel, terwijl ze achter hen aan de gang achter de leeuwenhokken inliep. Stiekem vond ze het best een beetje eng, ze werden alleen door een traliemuur gescheiden van een stel wilde beesten. Aan de andere kant wilde ze wel heel graag weten wat ze hier nu eigenlijk deden én ze nam aan dat Lisannes oom wel zou weten wat hij deed, dus ze liep gewoon achter hen aan.
Bij het laatste hok bleef Lisannes oom staan en begon het traliehek open te maken. Raquels ogen werden groot: wat was hij nu dan van plan?
‘Jullie gaan me toch niet aan de leeuwen voeren, hè?’ probeerde ze er een grapje van te maken, om haar onrust te verbergen.
‘Welnee,’ giechelde Lisanne. Ze draaide zich naar Raquel om en begon fluisterend: ‘Luister, mijn oom werkt hier als leeuwenverzorger, al jaren, en steeds als er een nestje welpen wordt geboren, mogen hij en de andere verzorgers de namen uitkiezen. Ze hebben afgesproken dat elke oppasser één welpje een naam mag geven en meestal is dat een naam van een bekende. Zo hebben ze nu een leeuw die Lisanne heet, een leeuw die Hannah heet...’
‘En een welpje dat Raquel heet,’ voltooide Hannah en op hetzelfde moment kwam Lisannes oom naar buiten met een onmogelijk schattig, wollig leeuwenjong in zijn armen.
Voorzichtig legde hij het beestje in Raquels armen. Geschrokken spande ze haar spieren, maar Lisannes oom stelde haar meteen gerust: ‘De nageltjes zijn geknipt, ze zal je geen pijn doen. ’t Is nu nog net een kat.’
Hij had gelijk; het welpje snoof even aan Raquels krullen, leek haar goed te keuren en nestelde zich vervolgens tevreden in haar armen. Net een poes, inderdaad. Raquel zakte in kleermakerszit op de grond, dat was voor haar wat comfortabeler, en het welpje schikte zijn houding rustig naar de hare.
Hannah en Lisanne kwamen erbij zitten, allebei breed lachend. Raquel streek over het wollige kopje van het leeuwenjong. Ze moest even denken aan de JB Kerner Show, één van de meest bekeken televisieprogramma’s van Duitsland. De eerste keer dat Tokio Hotel daar te gast was, kregen zij eveneens leeuwtjes op schoot.
Waarom herinnerde alles haar aan Tokio Hotel – en daarmee aan Chantal?
‘Hé.’ Hannah stootte haar aan, een vragende blik in haar ogen. ‘Wat kijk je nu sip?’
Raquel toverde vlug een glimlach tevoorschijn, hoewel met moeite. ‘Het is een geweldige verrassing, echt waar,’ probeerde ze Hannah te overtuigen. ‘Ik zat gewoon te denken...’
‘Niet doen,’ zei Hannah meteen. ‘Ik bedoel, natúúrlijk ben je verdrietig en van slag, maar lieve Raquel, het leven gaat toch dóór!’
‘Daar heb je gelijk in,’ murmelde Raquel en sloeg haar ogen neer. Afwezig streek ze over het zachte ruggetje van de welp, terwijl in haar achterhoofd haar gedachten Hannah bijvielen. Blijven sippen loste niets op! Ze moest omhoogklimmen uit het gat – en dat kon ze best. Bovendien hoefde ze het niet alleen te doen. Raquel keek opzij en zag haar vriendinnen bemoedigend glimlachen.
Ze hoefde het niet alleen te doen.

‘Raquel?’ De voordeur sloeg, voetstappen kwamen de gang in. Elvira’s stem klonk van onderaan de trap. ‘Raquel?’
‘Ja?’ kwam er van boven. Raquel lag languit op haar bed, bladerend in een oud boek dat ze ooit eens voor haar verjaardag had gekregen. Ze herinnerde zich dat ze het toen zo’n goed boek had gevonden, maar nu konden de pagina’s haar aandacht niet vasthouden. Steeds weer speelde er een kleine glimlach om haar lippen. Ze had er zo’n leuke middag van gemaakt, samen met Hannah en Lisanne; ze was eindelijk weer een beetje opgevrolijkt, opgewarmd.
‘Kom eens beneden?’ riep Elvira en slofte naar de woonkamer. Raquel gooide haar boek opzij, trok haar T-shirt recht en roffelde de trap af naar beneden.
‘Wat is er?’ vroeg ze, terwijl ze over de drempel stapte.
Elvira zat aan tafel, keek vluchtig door de krant, maar legde die opzij toen haar dochter binnenstapte. ‘Ik wilde even met je praten,’ zei ze en gebaarde naar de stoel tegenover haar. Verbaasd ging Raquel op het puntje zitten. Praten? Waar kwam dat zo plotseling vandaan?
Haar moeder kuchte en begon: ‘Ik zit hier al een tijdje aan te denken, Raquel, en wilde het nu eens met je doorspreken. Het is inmiddels augustus, binnenkort alweer september, je weet hoe snel dat gaat... Jonathan gaat dan weer naar school en ik vroeg me af wat jij van plan was te gaan doen?’
Oh. Ging het dáár over? Ergens vaag had Raquel wel zoiets verwacht, maar het kwam toch een beetje als een verrassing. Bovendien wist ze het antwoord niet. Wat wilde ze gaan doen? Studeren? Daar was ze nu een beetje laat me, de meeste inschrijvingen waren gesloten. Lisanne en Hannah hadden allebei keurig netjes een aanmelding voor een studie pedagogiek, maar Raquel zelf had niets. Ze was er altijd min of meer van uitgegaan dat zij en Chantal samen een studie zouden zoeken, niet alleen omdat ze beste vriendinnen waren – ook gewoon omdat hun interesses heel dicht bij elkaar lagen. Nu was van een gezamenlijke studie natuurlijk geen sprake meer.
Werk dan? Een jaar geen school, werkervaring opdoen, een beetje reizen misschien? Dat ze íets moest doen, was Raquel wel duidelijk. Niet alleen omdat haar moeder daar zo duidelijk op zat te wachten; ze moest iets hebben met de vrije tijd die ze nu had, om haar gedachten te verzetten. Anders bleef ze maar in dat gat hangen.
‘Wel...’ begon ze aarzelend, probeerde te bedenken hoe ze dit aan haar moeder ging uitleggen. ‘Nou, ik denk niet dat ik nog zo snel een studie kan vinden waar ik me nog bij kan aanmelden, terwijl het ook nog een léuke studie is, dus...’
Elvira knikte. ‘Zover was ik ook gekomen.’ Ze glimlachte en boog opzij, haalde iets uit de tas die naast haar op de stoel stond. Een paar foldertjes – vacaturefoldertjes. Raquel staarde ernaar en voelde haar vrolijkheid verdwijnen. Hier werd haar hele leven voor haar uitgestippeld. Hallo, aarde aan Elvira! Ze was achttien jaar oud, ze kon heus wel zelf iets regelen. Ze wílde zelf iets regelen.
Met een ruk schoof Raquel haar stoel naar achteren. ‘Bedankt, mam, echt, maar ik ga liever zelf op zoek.’
Elvira keek haar verbaasd aan. ‘Hoe bedoel je?’
Raquel aarzelde. Hoe ging ze dit subtiel uitleggen? Haar moeder probeerde ook alleen maar te helpen. Ze glimlachte en reikte over tafel naar Elvira’s hand. ‘Ik ben achttien, mam, officieel volwassen. Ik wil leren op m’n eigen benen te staan. Moet ik anders m’n hele leven thuis blijven wonen? ’t Is lief dat je wilt helpen, maar ik doe het liever alleen.’
Rustig, geduldig, redelijk – de perfecte dochter. Elvira keek in elk geval begrijpend. ‘Ja, je hebt gelijk. Je wordt al zo groot.’
Ze glimlachte nostalgisch en Raquel voelde even een golf van genegenheid voor haar moeder. Dit was haast een gesprek dat normale moeders met hun dochters konden voeren. Nou ja, “normale” moeders? Wie bepaalde er of iemand “normaal” was? Voor Raquel was Elvira eigenlijk “normaal”.
Ze grinnikte zelfs even om haar eigen gedachten, liet Elvira’s hand los en ging weer naar boven. Waar had ze dat boek ook alweer gelaten?

30.

Zachtjes lipte Chantal mee met de muziek die door haar oortjes stroomde. Taylor Swift, You belong with me. Ze luisterde niet zo heel vaak Taylor Swift, maar dat nummer vond ze zo verschrikkelijk verslavend. En hoewel de tekst niet helemaal klopte, kreeg ze altijd Bills gezicht voor ogen als ze You belong with me meezong.
Ze lag languit op haar bed met de dopjes van haar iPod diep in haar oren. Het was al laat, tegen elven, en ze wist dat in elk geval Gustav al lag te slapen – vandaar dat ze op haar iPod luisterde in plaats van een cd in de cd-speler te proppen.
Plotseling werd er op de deur geklopt. Chantal duwde zichzelf overeind, trok één oortje opzij en riep: ‘Ja?’
Bill stak zijn hoofd naar binnen. ‘Hannah aan de telefoon, voor jou.’ Hij kwam de kamer binnen en dropte de telefoon in haar uitgestoken hand. Chantal had meer interesse voor hem dan voor Hannah; zijn haren hingen, waarschijnlijk vanwege het late uur, los rond zijn gezicht en er zat een veeg oogpotlood op zijn slaap. Die had hij vast nog niet gezien, Chantal had hem in elk geval nog niet horen flippen.
Toen hoorde ze Hannah’s stem uit de telefoon komen: ‘Chantal? Ben je daar nou?’
‘Oh!’ Chantal zette vlug het speakerknopje aan en legde de telefoon naast zich neer. ‘Ja, ik ben er!’
Bill slenterde alweer naar buiten. Zijn T-shirt was aan de achterkant omhoog gekropen en het randje van zijn boxer stak boven zijn jeans uit. De befaamde boxer met zijn naam erop, besefte Chantal, die net de laatste twee letters van ‘Bill’ kon onderscheiden. Toen trok hij de deur achter zich dicht en Chantal concentreerde zich op Hannah, die heel vrolijk aan het vertellen was over... Ja, waarover? Praatte ze nou serieus over leeuwtjes?
‘Moet ik dat volgen?’ onderbrak Chantal haar vriendin vlug. ‘Leeuwtjes?’
Hannah lachte. ‘Ja, nou...’ Vervolgens stortte ze een heel verhaal door de telefoon, over Lisanne, die Chantal van horen zeggen kende, en haar oom, die in de dierentuin werkte, en leeuwtjes, die geboren waren, en namen, die gegeven mochten worden, en Raquel.
Raquel, die haar vader verloren had.
Raquel, die geen vriendin meer was.
Niet van Chantal, tenminste. Wél van Hannah, maar níet van Chantal. Ze slaakte een zachte zucht en zakte weer wat dieper weg in haar kussens. Ze wilde niet aan Raquel denken. Het was haar eigen schuld, natuurlijk, maar toch wilde ze er niet aan denken. Aan de ene kant voelde ze zich er rot onder, bijna een levenlengte vriendschap afsluiten om een jongen – maar die jongen was het toch zó hard waard, daar was Chantal ondertussen wel achter. Als zíj hem niet kon krijgen, dan mocht níemand hem krijgen.
‘Oh, daar is Raquel!’ klonk Hannah’s stem toen. ‘Wil je haar ook nog?’
Shit, Hannah wist van niets? Nee, anders had ze haar nooit zo vrolijk over Raquels leeuwtje verteld. Chantal probeerde een goed excuus te bedenken om “nee” te zeggen, maar haar hersenen konden niets bedenken en het volgende moment klonk Raquels stem bedeesd door de telefoon.
‘Hé.’
‘Hoi.’
Stilte.
Wat moest ze nu zeggen? ‘Hoe gaat het?’ probeerde Chantal; zo’n standaard zinnetje werkte altijd.
‘Gaat wel.’ Raquel aarzelde hoorbaar en zei toen: ‘Ik heb een baantje gevonden.’
‘Oh. Waar?’ Een baantje. Interessant. Chantal had geen baantje nodig – zij had een droom, haar nieuwe werkelijkheid.
‘In een restaurant. Lisanne werkt er ook,’ voegde Raquel erbij. ‘Hoe gaat het bij jou?’ Ze deed een duidelijke poging net zo opgewekt te klinken als altijd, waarschijnlijk om de schijn op te houden voor Hannah, maar Chantal kende haar langer dan vandaag.
‘Goed.’
‘Oké.’
Stilte.
Toen: ‘Uhm, ik denk dat ik moet gaan,’ mompelde Raquel. ‘Hannah flipt ’m. Ik ben bij haar en haar moeder roept.’
‘Oké. Tschüss dan.’ Chantal wachtte tot Raquel ook “tschüss” had gemompeld en drukte toen op het rode telefoontje. Ze staarde even naar het schermpje, schudde toen haar hoofd en sprong van bed. Dat was dan weer dat – en nu was het zo’n beetje tijd om te gaan slapen, morgen werd ze zonder twijfel weer afgebeuld door haar omgeving. Alleen nog even de telefoon terugbrengen.
Chantal slenterde door de gang naar de woonkamer, waar de telefoon meestal op het tafeltje lag te slingeren. Bij binnenkomst zag ze de tweeling nog voor de televisie hangen. Viel ook wel te verwachten, die twee gingen meestal als laatste van allemaal naar bed. Geen wonder dat ze ’s ochtends niet vooruit te branden waren.
‘Daar,’ zei Bill op het moment dat Chantal naar binnen stapte. Ze keek een beetje verdwaasd op en zag hem midden in de kamer staan, met zijn T-shirt opgetrokken. Wow. Hij was niet extreem gespierd, maar er was wel íets. Nu tekende hij met zijn vinger over zijn huid, alsof hij iets probeerde aan te geven.
‘Jij liever dan ik!’ riep Tom vanuit de luie zetel. Hij zette een blikje Red Bull aan zijn mond en schudde even met zijn dreads.
Bill trok zijn T-shirt weer omlaag en stak zijn tong met de fonkelende piercing uit. ‘Schijterd. Maar dat doe ik dus zaterdag wel of zo.’
‘Wat?’ vroeg Chantal, die de telefoon op het tafeltje zette. ‘En is Red Bull drinken om elf uur ’s avonds wel gezond?’ voegde ze erbij.
De tweeling keek naar haar om en Bill was natuurlijk de eerste die antwoord gaf. ‘Nee, dat is het niet, maar je kent Tom toch? Die drinkt zelfs Red Bull bij het ontbijt.’ Hij plofte op de sofa, legde zijn hoofd achterover tegen de leuning en vervolgde: ‘We hadden het over mijn nieuwste tatoeage.’
Chantal staarde hem aan. Nieuwste tatoeage? ‘Je hebt er al drie,’ zei ze zwakjes. ‘Moet je er nog meer?’
Bill viel bijna van de sofa, zo hard schoot hij in de lach. ‘Nou bedankt! Is het zo erg?’
‘Nee!’ riep ze vlug. Hoe kon ze iets van hem nou erg vinden? ‘Nee, nee, ik bedoel... Uhm. Laat maar.’
‘Ik wil er gewoon nog één. Een grotere.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘En we zijn bijna jarig, dus ik vind dat het best mag.’ Een zachte grinnik ontsnapte aan zijn keel. ‘Oh jeetje, we zijn bijna jarig. Tom! Wat gaan we eraan doen?’
‘Niets,’ bromde Tom, die het blikje Red Bull verfrommelde en naar het hoofd van zijn tweelingbroertje mikte. ‘Verjaardagen houd je niet tegen, duf konijn.’
Het Red Bull blikje vloog opnieuw door de kamer, ketste af tegen de klep van Toms pet en rolde onder het tafeltje. ‘Ik bedoel, hoe gaan we het víéren, idioot!’
‘Dat zijn zorgen voor later.’ Tom haalde zijn schouders op. ‘En blijf van mijn pet af.’
‘Ik heb je pet niet aangeraakt.’
‘Wijsneus.’
‘Slet.’
‘Diva!’
‘Ik ga naar bed,’ viel Chantal hen in de rede. Ze was absoluut te duf om een tweelingdialoog te doorstaan, ze kon maar beter nú vertrekken voor de broers de slappe lach kregen. Anders kwam ze hier nooit meer weg.
‘Slaap lekker!’ riepen ze tegelijkertijd. Chantal wuifde, mompelde iets vaags dat klonk als “welterusten” en liep terug naar haar kamer. Zodra haar hoofd het kussen raakte, viel ze in slaap.

32.

Een week later ontvingen Raquel en Hannah allebei hetzelfde mailtje in hun inbox.

Aan: “Raquel”
“Hannah”
“Andreas”
Subject: Wij rouwen…

Zeer geëerde heer en dames,

Met onuitsprekelijk verdriet moeten wij u helaas deelnemen dat de heren Kaulitz komende eerste september de teller van hun levensjaren op het huiveringwekkende getal twintig zullen moeten zetten. U begrijpt allen dat dit een zwarte dag is, waaraan wij absoluut maar zeer weinig aandacht willen besteden – en daarom nodigen wij jullie uit om Hamburg onveilig te maken, jawel.

Even kort samengevat: Tom en ik zijn jarig op 1 september en Gustav op de 8e, dus we huren een club af en vieren het. (Niet mijn idee, overigens, maar vorig jaar deden we het op mijn manier, en dit jaar dus op die van mijn lieftallige broertje.)
(Broer.)
(Goed, goed, broer.)

Omdat 1 september (en 8 september ook trouwens) een dinsdag is, verplaatsen we de ondergang van Hamburg naar vrijdagavond, dus de vierde, tenzij iemand daar bezwaar tegen heeft. We stellen trouwens ook voor dat, aangezien Raquel en Hannah uit Berlijn moeten komen en Andy uit Magdeburg, jullie de rest van het weekend bij ons blijven. Alweer, tenzij iemand daar bezwaar tegen heeft natuurlijk.
(Wat ik goed kan begrijpen, na vrijdagavond ruikt waarschijnlijk het hele appartement naar haarlak. Hè, Bill?)
(Blijf van mijn toetsenbord af, ik probeer te typen.)
(Loser.)
(Aargh!)

Oké, daar was ik weer. Ik denk dat alles wel zo’n beetje duidelijk is, eigenlijk? Om het dan speciaal voor Andy ‘duidelijk’ op te schrijven:
Tom + ik + 1 september + Gustav + 8 september = jarig = feest = Tom + ik + Gustav + Georg + Chantal + Raquel + Hannah + Andy --> in Hamburg --> in club (Toms idee) --> moet ik dit nog verder uitleggen? Total destruction, muahaha!

Kuch.
Zie maar hoe laat jullie komen, bel of sms wel even van te voren zodat het ontvangstcomité klaarstaat. (Vertaling: zodat wij een reden hebben om Bill uit de badkamer weg te slepen.)
(Tom, welk deel van “Hands off” begrijp jij niet?)
(Verstuur dit nou maar gewoon.)

Oké, zoals jullie zien voeren Tom en ik zeer interessante gesprekken over de mail, kuch. Oh, nu ben ik het nog vergeten uit te leggen! Voor Raquel en Hannah, Andy = Andreas = onze beste vriend (van Tom en mij) uit Magdeburg. Voor Andy, Hannah is Toms vriendinnetje en Raquel haar beste vriendin, en, ja, dus. En waarschijnlijk komt Alex (Gustavs beste vriend) ook, maar die nodigt Gustav zelf uit, als ik hem goed begrepen heb.

Tot in september, dan!

Bill
(En Tom)

Tegen het einde van het mailtje lag Raquel snikkend van het lachen achterover in haar stoel. Ze had de laatste regel nog niet gelezen of de telefoon ging. Zonder op het schermpje te kijken nam ze op en hikte: ‘Ja?’
‘Jij hebt het mailtje ook gelezen!’ gilde Hannah aan de andere kant van de lijn en barstte, tegelijkertijd met Raquel, in lachen uit.
Een paar minuten later kwamen ze allebei weer bij en Hannah ging, een tikkeltje giechelig, verder: ‘Bill noemde me Toms vriendinnetje.’
‘Dat ben je toch ook,’ lachte Raquel, die zich van de computerstoel liet glijden en op de bank zakte.
‘Jawel, maar om zo genoemd te worden door zijn tweelingbroer… Het voelt toch soms nog steeds een beetje vreemd, weet je? Ik bedoel, ze zijn wel hartstikke beroemd en zo…’
‘En hartstikke aardig.’
‘Ja, én hartstikke aardig.’
Even bleef het stil. Ze dachten allebei aan hetzelfde, aan Hannah en Tom samen. Om Raquels lippen plooide zich een glimlachje; het beeld van die twee, dicht tegen elkaar aan, Hannah met haar ogen half gesloten en op Toms gezicht een vredige lach, zou haar voor altijd bijblijven. Aan de andere kant van de lijn glimlachte Hannah ook, zij met op haar netvlies het beeld van de – wat haar betreft – mooiste ogen van de wereld.
Toen herinnerde ze zich dat ze met de telefoon tegen haar oor gedrukt zat, schraapte haar keel en zei: ‘Nu jij nog.’
‘Nu ik nog?’ vroeg Raquel verward. ‘Hoe bedoel je?’
‘Ga me nu niet vertellen dat jij Bill niet ziet zitten,’ zei Hannah, half plagerig maar half serieus. ‘Ik heb je wel zien kijken.’
Een dik brok vormde zich in Raquels keel. Natuurlijk zag zij Bill zitten. Hemel, ze was tot over haar oren verliefd op die jongen! De kans dat hij haar net zo erg zag zitten, schatte ze echter niet zo hoog in. Zeker niet als hij constant bij Chantal in de buurt was.
Ze kuchte en wilde antwoord geven, maar Hannah gaf haar daartoe de kans niet. ‘Misschien heb ik het mis, hoor, dat kan ook. Ik ben af en toe zo’n dodo.’
‘Nee, je hebt het niet mis,’ fluisterde Raquel en kneep haar ogen dicht; Hannah kon haar gezicht niet zien, maar de pijnlijke klank in Raquels stem was maar al te duidelijk. ‘Alleen… Ik ben bang…’
‘Dat hij jou niet leuk vindt?’ raadde Hannah meteen.
‘Dat ook,’ moest Raquel toegeven. ‘Maar ik bedoelde iets anders.’
‘Oh. Sorry. Vertel.’
‘Chantal is ook verliefd op hem.’
Zodra die woorden Raquels mond verlieten, welden er tranen op in haar ogen. Scheiße, huilen was wel het laatste wat ze nu wilde! Toch kon ze het niet tegenhouden. Nu ze het hardop had uitgesproken, leek alles zo definitief. Chantal was verliefd op Bill en voor Raquel bestond er geen enkele twijfel dat zij hem uiteindelijk ook zou krijgen. Aan hem had niemand iets gevraagd, wat hij voelde wist ze niet, maar toch kon Raquel zich nauwelijks voorstellen dat Chantal niet uiteindelijk zou krijgen wat ze wilde. Bill.
Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil, zelfs Hannah’s ademhaling viel een momentlang weg. Toen blies ze hoorbaar uit en zei op geschrokken toon: ‘Oh jeetje, Raquel, dat wist ik niet! Dat is wel een probleem, ja…’
‘Wel een probleem?’ Raquel kon niet verhinderen dat haar stem oversloeg. ‘Ik ben haar kwijt, Hannah! Mijn vader is dood en Chantal is m’n beste vriendin niet meer! En Bill, ach, hoe groot is de kans nou weer dat hij mij net zo leuk vindt als ik hem?’
‘Heel groot,’ antwoordde Hannah onmiddellijk. Aan haar stem te horen had ze zichzelf weer in de hand en ze zette vurig haar betoog voort: ‘Ik heb nog nooit twee mensen gezien die zo goed bij elkaar passen, Raquel! Tom plaagt hem ook altijd met jou en serieus, heb je nooit gezien hoe rood hij dan wordt? Ik bedoel, ik ben echt wel bijna zeker dat hij iets in je ziet, echt wel. En, nou… Je moet het er gewoon op wagen, nietwaar? Anders is Chantal je misschien voor en dan, ja…’
‘Dan ben ik hem helemaal kwijt,’ maakte Raquel haar zin bitter af. ‘Ja, dat weet ik.’
‘Dit klinkt stom,’ begon Hannah aarzelend, ‘maar als je zegt dat je Chantal toch al kwijt bent… Wat heb je dan nog te verliezen?’
‘Bills vriendschap.’
‘Nee, dat geloof ik niet. Jullie kunnen zo goed met elkaar opschieten, ik denk dat hij – zelfs al is hij niet verliefd op je, wat ik ten zeerste betwijfel – nog altijd wel graag vrienden wil blijven. Zo’n persoon is hij toch wel, of niet dan?’
Ondanks alles moest Raquel toch lachen. Hannah zag het weer eens positief in. Als ze eerlijk moest zijn, was dat precies wat Raquel nu nodig had: iemand die het van een andere kant bekeek dan zij, iemand die haar moed in kon spreken. En misschien had Hannah nog wel gelijk ook, misschien zou ze Bill wel helemaal niet kwijtraken, wat de uitkomst ook zou zijn. Ze kon in elk geval iets proberen, vóór Chantal hem helemaal om haar vinger wikkelde. In dat geval was deze uitnodiging een geschenk uit de hemel. Hoe kon het ook anders, Bill had het mailtje geschreven.
Met hernieuwde moed stortte Raquel zich weer in haar telefoongesprek.

32.

Het duurde nog twee ellenlange weken vóór september zou aanbreken. In die twee weken probeerde Raquel zich zo voorbeeldig mogelijk te gedragen, zodat Elvira niet op haar besluit zou terugkomen en haar zou verbieden naar Hamburg te gaan. Haar moeder had er enigszins moeite mee gehad om haar dochter te laten gaan, maar ze was zich ervan bewust dat ze eigenlijk niet meer over Raquel kon beslissen – het meisje was immers achttien jaar oud. Dus had ze met tegenzin toegegeven, onder voorwaarde dat ze zondagavond niet al te laat thuis zou komen. Aan die voorwaarde wilde Raquel wel voldoen.
Hannah kon over niets anders praten dan vier september. Ze belde heel wat af met Tom, had Raquel begrepen, maar elk weekend naar Hamburg gaan was een tikkeltje lastig – Tokio Hotel was druk bezig in de studio en praktisch al hun tijd werd opgeslorpt. Ze waren van plan om het nieuwe album samen te laten vallen met Chantals introductie, wat er op neer kwam dat ze nog tot januari hadden om alles tot in de puntjes voor te bereiden. De week van één tot en met acht september zouden de jongens sowieso vrij hebben, maar daarvoor en daarna was het dus een tijd van hard, hard werken.
Lisanne was niet uitgenodigd; dat vond ze ook niet erg, want ze was er zeker van dat ze niets zou durven zeggen en ze moest op vijf september sowieso volleyballen, dus ze wenste haar vriendinnen met oprechte hartelijkheid veel plezier en dacht er verder niet al te veel over na.
Raquel zelf was vooral bezig met niet al te veel focussen op vier september. Dat viel haar soms nogal zwaar, met een erop los rebbelende Hannah naast haar, maar het grootste deel van de tijd slaagde ze er best aardig in om al haar gedachten weg te houden van die ene dag in september. Toch werd het in de laatste week van augustus een heus gevecht tegen haar zenuwen. Er waren drie dingen waar ze constant een nerveus gevoel bij kreeg.
Eén, eigenlijk maar onbelangrijk vergeleken met twee en drie, was Andreas, de beste vriend van de tweeling. Ze kende hem niet, had hem nog nooit gezien, zelfs geen foto’s op fansites, en ze vroeg zich af wat hij wel niet van haar en Hannah zou denken. Ze durfde er wel van uit te gaan dat hij aardig zou zijn, als hij de beste vriend van de tweeling was, maar toch was ze op een nerveuze manier benieuwd naar hem.
Twee, Bill. Natuurlijk, dat zou ondertussen geen nieuws moeten zijn. Wat zou hij van haar denken, na de avond van vier september? Ze was niet van plan om heel drastisch met hem te gaan zitten flirten, dat was haar stijl niet. Ze zou slechts proberen om hem zo goed mogelijk duidelijk te maken wat ze voor hem voelde, zonder tierlantijnen of tactiek. Ze zou gewoon zichzelf zijn.
Drie, het punt dat onherroepelijk voortvloeide uit twee, betrof Chantal. Hoe zou zij zich na de avond van vier september gedragen? “De avond van vier september”, het was een sneeuwwitte en gitzwarte datum tegelijkertijd. De vriendschap met Chantal was voorbij, maar echte vijandschap bestond toch ook niet tussen hen.
Raquel probeerde de gedachten daaraan zo goed mogelijk te vermijden en dacht dus maar liever aan andere, plotseling triviale dingen. Dat ze haar kamer wel eens mocht opruimen, bijvoorbeeld, of dat Jonathan zijn kleren in de wasmand gooide zonder te beseffen dat er verschillende afdelingen waren voor witte, zwarte en gekleurde was.

En toen was het plotseling vier september.
Hannah werd ’s ochtends wakker met zo’n opgewonden gevoel in haar maag dat ze naar adem hapte. Het volgende moment roetsjte ze uit bed, door haar kamer naar de douche, van daar naar haar kledingkast, de spiegel, nog een keer haar kledingkast, dook vervolgens onder haar bed om haar verzameling schoenendozen bloot te stellen aan het daglicht en greep daarna naar de telefoon. Raquels nummer zat ondertussen onder de sneltoets.
Het was geen verrassing dat er al na de eerste keer overgaan werd opgenomen. ‘Ik weet niet wat ik aan ga trekken vanavond!’ brulde Hannah meteen, wat haar op een schaterlach van Raquel kwam te staan.
‘Ik wel, ik heb het vorige week al uitgezocht,’ kwam het antwoord. ‘Ik kom wel naar jou toe, goed? Of heb je college?’
‘Eigenlijk wel, maar ik ga niet.’
‘Dat dacht ik al. Ik ben er over een kwartier.’ Raquel hing op, propte haar mobiel in de zak van haar spijkerbroek en vloog de voordeur uit. Ze had eigenlijk al op het punt gestaan naar Hannah te gaan, ze was al vanaf acht uur wakker met een knoop in haar maag waar zelfs Alexander de Grote moeite mee zou hebben gehad.
Op tafel lagen twee briefjes, één voor Elvira en één voor Jonathan. Die had ze geschreven met een snee rozijnenbrood tussen haar tanden; in tijden van opwinding waren ontbijtbordjes overbodig.
Op weg naar de bushalte dansten niet alleen haar krullen om haar schouders; ook haar tas leek mee te doen met de vrolijkheid die vanochtend bezit had genomen van Raquels lichaam. Ze had al haar spullen gisteravond al bijeengeraapt, zonder ook maar één moment te twijfelen. Die twijfel zou later waarschijnlijk wel komen – voor nu was ze echter tevreden met wat ze had besloten.

In de trein begonnen de twee meisjes eindelijk een beetje te wennen aan wat er vandaag op het programma stond. Om de haverklap begon één van tweeën onwillekeurig breed te grijnzen, waarop de ander dan riep dat ze daarmee moest stoppen, maar eigenlijk was dat normaal. Toen de trein Hamburg binnenreed, had Raquel zichzelf er van overtuigd dat alles heel normaal was. Het waren de jongens maar, dit was toch niet de eerste keer dat ze bij de jongens zouden zijn. Nee, er was helemaal geen reden om zo opgewonden te zijn. Helemaal geen reden. Helemaal geen reden.
Of misschien toch wel?
De weg naar het appartement van de jongens legden ze zwijgend af. Bij de voordeur begon Raquel op en neer te springen, terwijl Hannah het knopje van de intercom indrukte. Vijf minuten later stonden ze bovenaan de trap en werden half gewurgd door de bassist, die blijkbaar in een enthousiaste bui was en hen over de drempel sleurde.
‘Ja Georg, wij houden ook van jou!’ lachte Raquel, terwijl ze zijn wangkus in ontvangst nam. Hij grijnsde en trok hen mee naar de woonkamer.
Het eerste wat Raquel zag was Gustav, die naar de keuken vluchtte en nog eventjes naar hen wuifde voor hij de deur achter zich sloot. De reden voor zijn actie werd vervolgens meteen duidelijk: de broertjes Kaulitz doken op, allebei van achter een andere zetel, met dezelfde grijns op hun gezicht. Chantal zat op de sofa met een tijdschrift en leek nauwelijks nog te merken dat de tweeling elkaar achterna zat. Die was al volledig ingeburgerd.
‘Kaulitz en Kaulitz!’ brulde Georg. ‘Wat nú weer?’ Tegen de meisjes mompelde hij: ‘Toen ik ging opendoen, zaten ze nog heel rustig op de sofa. Je weet het ook nooit met die tweeling.’
‘Oh, hoi!’ Bill richtte zich op en zwaaide, maar moest het volgende moment wegduiken voor een handvol M&M’s. ‘Tom!’ gilde hij, schaterend van het lachen. ‘Als je ergens mee moet gooien, doe dat dan níet met chocola! Gadverdamme!’
Raquel grinnikte en mompelde tegen Georg: ‘Ik denk dat ik eerst Gustav maar ga feliciteren.’
‘Strak plan,’ murmelde hij terug. Raquel wierp even een vragende blik op Hannah, maar zij had haar ogen vastgezogen aan Tom. Met een glimlach liep Raquel naar de keukendeur en stapte naar binnen.
Gustav zat aan tafel de krant te lezen, ondertussen drinkend uit het blikje cola dat naast hem stond. Bij het horen van Raquels voetstappen keek hij op, een verstrooide blik in zijn ogen. Raquel glimlachte en ging naast hem zitten. ‘Alvast gefeliciteerd.’
‘Dank je.’ Hij vouwde de krant op en goot het laatste restje cola in zijn keelgat. ‘Iets drinken?’
‘Ja, graag.’
Gustav reikte haar een nieuw blikje aan en keek toe hoe ze het lipje opentrok. ‘Tweeling nog bezig?’ informeerde hij. Raquel knikte met haar mond vol cola en Gustav schudde zijn hoofd, hoewel met een grijns. ‘Typisch.’
‘Waarom jagen ze nu eigenlijk op elkaar?’ vroeg Raquel, terwijl ze haar handen om het koude blikje vouwde.
‘Oh, ik geloof dat Bill iets beledigends zei over Toms plannen voor vanavond. Ze mogen dan wel een tweeling zijn, op het punt van feestvieren lopen ze totaal niet gelijk.’
Raquel grinnikte, Gustav deed opgewekt mee. Hij was een kalmerend persoon om mee te praten; de tweeling en Georg waren ook goede luisteraars, maar Gustav straalde altijd een soort rust uit die ieders zenuwen tot bedaren bracht. Het was prettig om naast hem te zitten en gewoon niets te doen, een beetje cola drinken en af en toe iets zeggen. Ongemakkelijk werd het nooit.
Op dat moment stak Chantal haar hoofd de keukendeur. ‘Ze zijn opgehouden, Tom heeft Hannah ontdekt.’
Gustav grinnikte weer. ‘Mooi zo. Dat werd tijd. Hoorde ik daar de zoemer?’ Hij stond op en liep naar de gang, om te controleren of hij inderdaad de intercom gehoord had.
Raquel kwam ook overeind en wierp, zonder Chantal aan te kijken, het inmiddels lege blikje in de prullenbak. Ze had wel gezien hoe haar ex-beste vriendin alléén naar Gustav keek toen ze sprak; de vijandigheid was dus nog altijd niet overgevlogen. Nu pas besefte Raquel dat ze nog altijd een beetje hoop had gehad, een heel klein beetje hoop op verbetering. Anders zou het nu niet zo’n pijn doen om de afstandelijkheid in Chantals ogen te zien.
‘Ik ga de tweeling maar eens feliciteren,’ mompelde Raquel vlug en glipte langs de blondine heen naar de woonkamer.

33.

Zo druk als het net was, zo bedaard zag het tafereel er nu uit. Georg viel nergens te bekennen, Tom en Hannah zaten samen in de zetel – versmolten lippen onder de klep van Toms pet – en Bill hing languit op de sofa met zijn benen over de armleuning.
‘Gefeliciteerd!’ lachte Raquel vanaf de drempel. Tom wuifde alleen even, hij was te druk bezig met Hannah, maar Bill sprong meteen op en sloeg enthousiast zijn armen om haar heen. Raquel verzamelde al haar moed, ging op haar tenen staan en drukte een vlugge kus op zijn wang.
‘Gefeliciteerd,’ herhaalde ze met een lachje. Ergens vaag in haar achterhoofd besefte ze dat hij dit kon opvatten als een verjaardagskus alléén, terwijl ze het eigenlijk niet zo bedoelde. Daar had ze eerder aan moeten denken.
Bill bloosde echter, kwam een momentlang niet uit zijn woorden en antwoordde toen met een vrolijk dankjewel. Raquel wilde antwoord geven, maar op hetzelfde moment ging achter hen de kamerdeur open en Gustav stapte binnen. Hij werd op de voet gevolgd door nog twee jongens, allebei onbekenden voor Raquel.
De linker jongen was ongeveer net zo groot als Gustav, met kortgeknipt bruin haar en grijze ogen. Hij ging simpel gekleed in een jeansbroek en een olijfgroen shirt. Raquel vond dat zijn uitdrukking op Gustav leek; net zo kalm, misschien zelfs een beetje verlegen.
De rechterjongen was anders. Het eerste wat aan hem opviel was de enorme grijns die zijn gezicht overheerste; het tweede was zijn haar, dat steil langs zijn gezicht viel en zo’n lichte kleur had dat het bijna wit werd. Hij droeg een T-shirt met zwart en rode strepen op een zwarte spijkerbroek en had een ringetje in zijn wenkbrauw, net zo glimmend als zijn groenblauwe ogen. Andreas, besefte Raquel meteen. Zijn uitstraling was een soort mix tussen Bill en Tom, dat móést Andreas zijn.
Een blik opzij naar Bill leerde dat ze gelijk had: hij grijnsde breed en riep: ‘Andy, wat een verrassing! Hebben we jou tóch uitgenodigd! Hoi Alex,’ voegde hij er een stuk minder plagerig – maar net zo vriendschappelijk – bij. De jongen met het donkerbruine haar knikte hem toe en draaide zich naar Gustav; Raquel had dus gelijk, de blonde was Andreas.
Het volgende moment stond hij naast hen en prikte Bill in zijn zij. ‘Gefeliciteerd, opa!’
‘Opa?’ riep Bill meteen terug. ‘Hallo zeg! Nog vier weken en dan onderga jij hetzelfde lot, dus ik zou me maar inhouden.’
Hij trok een duivelse grijns, Andreas was jammer genoeg niet onder de indruk. ‘Was dat een dreigement? Oeh, wat ben ik nu bang.’ Hij rolde met zijn ogen en richtte zijn blik op Raquel. Zij begon onmiddellijk te blozen, maar zijn glimlach was open en vriendelijk toen hij een hand naar haar uitstak. ‘Andreas Klein, zeg maar Andy. Fulltime beste vriend van de heren Kaulitz.’
Hij knipoogde en Raquel moest lachen, of ze nu wilde of niet. Ze had het gevoel dat hij haar nu al had goedgekeurd; dat was een hele opluchting, één punt minder om nerveus over te zijn. Dus schudde ze zijn hand en antwoordde opgewekt: ‘Raquel Rodriguez, aanhangsel van die daar.’
Ze wees naar Hannah, die nu met gesloten ogen tegen Toms schouder leunde en nergens op lette. Hij trouwens ook niet, zijn ogen waren omlaag gericht. Zijn armen lagen om Hannah’s middel, haar ene hand rustte tussen zijn vingers en om zijn lippen speelde een teder glimlachje. Met die twee zat alles dus helemaal goed.
Andreas wiebelde met zijn wenkbrauwen. Bill kon het beter, maar Andy was er ook best goed in. ‘Dus dat is Hannah?’ riep hij enthousiast. ‘Ben je toch gestrikt, Tom! Tss.’
Hij schudde quasi treurig zijn hoofd, Tom grijnsde alleen en antwoordde: ‘Wacht maar, Andy, ik spreek je nog wel als jij verliefd wordt.’
Zijn woorden klonken heel normaal, casual, typisch Tom – Raquel zag echter zijn ogen naar Hannah flitsen toen hij sprak, zijn vingers vlochten zich in de hare en het glimlachje werd breder. Zij straalde van geluk en plantte haar lippen op de zijne.
Raquel keek opzij, onwillekeurig benieuwd naar Bills reactie op die opmerking van zijn tweelingbroer. De zanger had een haast triomfantelijke blik in zijn ogen; die was natuurlijk blij dat de tijd van one night stands leek te zijn overgewaaid. Raquel zelf kon niet anders dan heimelijk juichen voor haar vriendin. Het was geweldig om Hannah zo gelukkig te zien, dacht ze met een glimlach.
Nu zij zelf nog.

De middag gleed onwaarschijnlijk snel voorbij. Het eerste half uur was nog een beetje stijfjes, omdat niet iedereen elkaar zo goed kende, maar algauw kreeg de feestvreugde hen stuk voor stuk te pakken. Alle ongemakkelijkheid viel weg en ze gingen met elkaar om alsof ze al jaren vrienden waren.
Het liep al tegen vijven toen Bill plotseling ieders aandacht trok. Hij klapte in zijn handen en riep enthousiast: ‘Krijgen we ook nog cadeautjes?’
‘Cadeautjes? Ik dacht dat jij alles al had, meneer de verwende celebrity!’ brulde Andreas vanaf de andere kant van de kamer, waar hij met Tom achter de Playstation zat. Hannah lag naast hen op de vloer, cola drinkend met een rietje.
‘Nietes! Ik wil cadeautjes!’ Bill trok een engelengezichtje. ‘Alsjeblieft?’
‘Materialistisch typ!’ deed Andy hoofdschuddend en gooide toen zijn controller op de grond. Op het scherm crashte de auto tegen de vangrail, maar Andy was de kamer al uit.
Vijf minuten later zaten ze allemaal in de woonkamer met ingepakte cadeautjes op schoot. Ook de drie jarigen, want die hadden natuurlijk iets voor elkaar. Bill keek precies zoals Jonathan als hij zijn verjaarscadeautjes mocht uitpakken, glimmende ogen en een enthousiaste smile.
Andreas beet de spits af door één van zijn drie pakjes op Bills schoot te gooien. ‘Dat houdt hem even zoet,’ grijnsde hij, terwijl hij de andere twee cadeautjes aan Tom en Gustav gaf.
Bill stak vrolijk zijn tong uit naar zijn beste vriend en wurmde zijn zwart/wit gelakte nagel onder het plakband. Ze kregen alledrie een cd, een veilige keuze. Het was sowieso moeilijk om iets te verzinnen voor drie jongens die zo’n beetje alles al hadden, de meeste cadeautjes waren meer grappig dan echt nuttig – niet dat ze dat erg vonden, de drie zagen de humor er wel van in.
De cadeaus vlogen over tafel. Cd’s, dvd’s, een pet, een horloge, spelletjes voor de Playstation, een potje fluorescerende nagellak waar Bill een tien minuten durende lachstuip van kreeg; er kwam van alles voorbij.
Als laatste was de beurt aan Raquel en Hannah. Zij hadden samen naar cadeautjes gezocht en daarom met z’n tweeën maar één pakje voor elk. Er werd hen meteen verzekerd dat het absoluut niet erg was, wat hen allebei geruststelde.
‘Gustav eerst,’ zei Hannah en viste het pakje uit de plastic tas bij Raquels voeten. ‘We wisten echt niets te verzinnen, voor geen van jullie trouwens, dus sorry daarvoor.’
‘Maakt niet uit, hoor,’ glimlachte Gustav en trok het papier los. Een T-shirt, dat toen hij het uitvouwde de letters Metallica spelde op de voorkant. ‘Wauw, dankjewel!’ Metallica, Gustavs favoriete band.
‘Oké, nu Tom.’ Raquel haalde het cadeau tevoorschijn en duwde die in Hannah’s handen. ‘Doe jij die maar,’ grijnsde ze.
‘Is Hannah zelf dan niet genoeg cadeau?’ riep Andreas hoofdschuddend en iedereen lachte, ook Hannah. Toen boog ze zich naar voren en kuste Tom onder de klep van zijn pet: een extra lange verjaardagskus, waar Tom trouwens maar al te graag aan meewerkte.
Bij het eindigen van de kus liet Hannah het pakje in zijn schoot vallen. Ze mompelde nog vlug iets in zijn oor, iets wat alleen hij hoorde en een wenkbrauwwiebel aan hem ontlokte. Toen scheurde hij het papier los – en barstte in lachen uit. Na de eerste blikken van de anderen werd dat voorbeeld meteen gevolgd; uit het gebloemde pakpapier staken twee boxershorts, eentje zwart bedrukt met kleine gitaartjes en de tweede brandweerrood met een koeienpatroon.
Grijnzend trok Tom het meisje tegen zich aan en zoende haar zacht. ‘Je bent geweldig, wist je dat?’ fluisterde hij in haar oor. Ze bloosde, legde haar armen om zijn hals en was vertrokken, naar haar roze wolkje op zijn lippen.
‘Het laatste cadeau zal ik dan maar doen, of niet?’ lachte Raquel. Stiekem vond ze dat helemaal niet erg, want dit was Bills pakje en zij had het uitgezocht. Ze werd alweer een tikkeltje nerveus; wat nou als hij het niet leuk vond?
Met bonzend hart nam ze het doosje uit de tas en stak die naar hem uit. ‘Ik hoop dat het bevalt,’ mompelde ze erbij. Of hij haar überhaupt wel hoorde, wist ze niet.
Bill trok het lintje los en prutste net zo lang met zijn nagels aan het plakband tot hij het papier zonder scheuren van het cadeau kon halen. Een langwerpig zwart doosje, mat glanzend, lag nu op zijn handpalm.
‘Ik gok op iets kouds en glimmends,’ zei Georg meteen. ‘Typisch iets voor zo’n materialistisch joch als Bill.’
‘Hé, toevallig ben ik geen “joch” meer, ik ben nu twintig!’ De zanger stak quasi beledigd zijn tong uit en ontkrachtte daarmee vrolijk zijn eigen bewering. Vervolgens wipte hij in één keer het deksel van het doosje.
Op een bedje van zwart fluweel lag, flonkerend in het heldere licht, een dun zilveren kettinkje. Bills ogen verwijdden zich, aan zijn lippen ontsnapte een nauwelijks hoorbare “Wauw”. Voorzichtig haalde hij het sieraad uit het doosje en legde de hanger op zijn handpalm om hem beter te kunnen bekijken. Een zonnetje, met negen kronkelige stralen en een ingegraveerd symbool. Geen onbekend symbool – het logo van Tokio Hotel.
‘Je kon erin laten zetten wat je wilde,’ murmelde Raquel een tikkeltje verlegen. ‘Dit leek ons wel passend.’
‘Hij is prachtig,’ zei Bill zacht. Zijn ogen kleefden nog steeds aan het juweel, om zijn lippen verscheen een brede lach. ‘Echt waar. Dankjewel.’
Hij sloot zijn vingers om de ketting en omarmde haar, drukte vluchtig even zijn lippen op haar wang. Raquel probeerde niet te hard te blozen, niet te hard te hopen. Het was maar een dankjewel-zoen, het betekende niets! Als ze teveel hoopte, kon ze alleen maar teleurgesteld worden.
Haar blik kruiste die van Chantal. Heel ven maar, een fractie van een seconde – ze keken tegelijkertijd weer een andere kant uit. Niet snel genoeg; Chantal zag de opflakkerende hoop, Raquel de al hevig brandende jaloezie. Het bezorgde hen allebei een misselijk gevoel, Chantal van nijd en Raquel van pijn. Ze kon maar niet aan het idee wennen dat Chantal haar nu haatte. Het klonk gewoon zo onlogisch na een leven lang twee-eenheid.
Door de feestvreugde van vandaag was Chantal wel een beetje ontdooid. Meegesleept door het enthousiasme van de tweeling had ze zelfs Raquel zonder toneelspel toegelachen. Nu herinnerde ze zich echter weer dat ze een hekel had aan het donkerharige meisje en de jaloezie vlamde hevig op.
Bill merkte daar niets van, hij was bezig met zijn cadeautje. De ketting die hij de hele dag al omhad, verdween in het doosje, achteloos opzij gegooid om plaats te maken voor de nieuwe aanwinst. Behendig maakte hij het kettinkje vast om zijn hals en lachte tevreden. ‘Zo.’
34.

De rest van de middag vloog eveneens razendsnel voorbij. Tegen zevenen kookte Gustav een enorme pan spaghetti, die ze met de beroemde ketchupsaus van de tweeling naar binnen werkten. Raquel keek toe terwijl de broertjes hun saus bereidden en kon zich niet voorstellen dat zoveel ketchup lekker zou smaken bij spaghetti, maar tijdens het eten moest ze toegeven dat het eigenlijk een hele goede combinatie was.
Na het eten kondigde Bill aan dat het tijd was om met de voorbereidingen voor vanavond te beginnen.
‘Vertaling: Bill gaat een uur in de badkamer bivakkeren,’ gniffelde Tom en moest die opmerking zoals gewoonlijk bekopen met een mep van zijn broer.
‘Bill is niet de enige, denk ik,’ merkte Alex toen op, gebarend naar de meisjes. ‘We kunnen nog wel een dutje doen of zo, voordat zíj klaar zijn…’
Hij zuchtte dramatisch en iedereen lachte. Hannah haalde vervolgens haar schouders op. ‘Kweek gewoon een beetje geduld, man, het valt best mee. Tenzij Bill inderdaad een uur in de badkamer zit.’
‘Gebruik Chantals badkamer maar, dat gaat sneller,’ adviseerde Tom. ‘Mijn lieve kleine broertje lijkt onschuldig, maar als hij eenmaal in de badkamer verdwijnt…’
‘Tien minuten!’ gilde Bill meteen. ‘Tien minuten, opschepper! En zó erg ben ik niet.’
Tom keek hem droogjes aan en schudde toen zijn hoofd. ‘Ik ken jou langer dan vandaag, broermans. Schiet nou maar op, anders moet je mee vóór je klaar bent.’
Bill was al weg. Chantal stond nu ook op en gebaarde dat Hannah en Raquel met haar meekonden. Voor Raquel was het duidelijk dat ze het met tegenzin deed, maar Hannah was veel te enthousiast om daar iets van mee te krijgen.
In de gang stonden hun tassen, volgepropt met kleren voor het weekend én met hun outfits voor vanavond. Chantal had haar kleding natuurlijk gewoon in de kast hangen en verdween alvast in haar kamer om haar spullen bijeen te zoeken.
Voor de enorme spiegel in Chantals badkamer begonnen de drie meisjes zich klaar te maken. De eerste drie seconden gebeurde dat in stilte, maar toen barstte Hannah los. ‘Ik heb geloof ik nog nooit zo’n zin gehad in een avond als nu.’
‘Mee eens,’ kwam er van beide kanten. Chantal en Raquel staarden elkaar even aan, wendden na een kort ogenblik echter alweer hun blikken af.
‘Waar slapen we eigenlijk vannacht?’ mijmerde Hannah hardop, zonder iets van de gespannen sfeer te merken, en gaf zichzelf meteen antwoord: ‘Ik bij Tom, denk ik, als hij dat niet erg vindt.’
‘Volgens mij heeft hij daar geen enkel bezwaar tegen,’ grinnikte Chantal, terwijl ze een borstel door haar witblonde haren haalde. Raquel had letterlijk hetzelfde willen zeggen en voelde een steek door zich heen gaan. Het was niet eerlijk. Waarom moesten zij nou allebei op dezelfde jongen vallen?
‘En Raquel dan?’ Hannah’s stem liet geen ruimte over voor gepieker.
‘Bij mij op de kamer, denk ik dan. Alex en Andy krijgen de woonkamer tot hun beschikking, dus Raquel slaapt bij mij op de kamer.’ Chantal deed duidelijk haar best om het zo vrolijk mogelijk te brengen. Voor Hannah slaagde ze daar waarschijnlijk in; ook al wist die nu dat Chantal de vriendschap met Raquel gebroken had, door haar enthousiasme over de avond dacht ze daar niet meer aan. Raquel kon het echter niet uit haar hoofd zetten en deed er het zwijgen toe.
Naast haar praatten haar vriendinnen gewoon verder. Over hun verwachtingen van de avond, over de jongens natuurlijk. Raquel probeerde zich niet te concentreren op hun gesprek, maar kon niet verhinderen dat er af en toe wat flarden binnen sijpelden.
‘Wat zei je trouwens tegen Tom, toen je hem zijn cadeautje gaf?’ vroeg Chantal en keurde haar kleding aan haar lijf.
‘Oh, gewoon. Dat ik iets bijpassends had voor mezelf, dat hij waarschijnlijk wel interessant zou vinden.’ Hannah giechelde, Chantal wierp haar een zijdelingse blik toe en toen schoten ze samen in de lach.

Een uur later waren de zes jongens helemaal klaar om te feesten. Alex en Andreas hadden gewoon nog hetzelfde aan als eerst, Gustav droeg dezelfde broek met zijn nieuwe Metallica-shirt. Georg had zich evenmin omgekleed, die zat in een hoekje te sms’en, waarschijnlijk met Joëlle. Tom droeg nu een zwart shirt met een rode pet in plaats van een wit shirt met een grijze pet en Bill… Bill was Bill, in vol ornaat.
Blijkbaar had hij het thema doodshoofd gekozen, ze doken overal in zijn outfit op. De print op zijn allstars en zijn T-shirt: zwarte ondergrond, witte doodskoppen. De gesp van zijn riem had die typische vorm, de leren armband om zijn linker pols was bezaaid met dezelfde figuur. Alleen zijn zwarte jeans en jack waren doodshoofdloos. Om zijn hal schitterde het zonnetje, zijn ogen waren zoals altijd zwart geschminkt en zijn haren stonden als leeuwenmanen om zijn gezicht. Aan zijn rechterhand droeg hij nog een vingerloze leren handschoen, als finishing touch.
Het wachten was op de meisjes, die nog steeds Chantals badkamer bezet hielden. De jongens – en dan vooral de tweeling – begonnen ondertussen erg ongeduldig te worden. Ze waren net van plan om de badkamer te bestormen, toen de deur openging en het eerste meisje naar buiten stapte.
Het was Hannah. Ze droeg een groen geruit plooirokje waarin haar benen eindeloos langen leken, tot haar voeten werden gevangen door witte ballerina’s. Haar eveneens groene topje liet haar rug bloot en kleurde bij de oogschaduw die haar ogen naar voren deed springen. Haar roodbruine haren vielen vlot om haar stralende gezichtje, ongehinderd door speld of elastiek.
Tom floot zacht tussen zijn tanden en legde toen zijn armen om haar middel. Hij zei niets, maar de overdonderde blik in zijn ogen sprak boekdelen. Voor hem was Hannah het enige meisje op aarde dat überhaupt nog maar bestond.
Het tweede meisje dat de badkamer verliet kon hem niet van gedachten doen veranderen, ook al zag ook zij er adembenemend uit. Niet iedereen staat even goed met wit, maar Chantal kon het hebben. Haar sneeuwwitte jurkje had spaghettibandjes en reikte tot halverwege haar bovenbenen. Daaronder droeg ze gouden ballerinaschoentjes die met linten om haar kuiten waren bevestigd, kleurend bij haar juwelen. Haar haren waren precies zo gekapt als Joëlle het gedaan had en het stond haar geweldig.
Raquel liet nog iets langer op zich wachten. Niet voor het theatrale effect, daar was ze zich totaal niet van bewust – ze was bloednerveus en bleef maar controleren of ze toch echt niet per ongeluk twee verschillende schoenen aanhad, of iets in die richting. Toen ze zich eindelijk ervan overtuigd had dat er niets aan de hand was, haalde ze diep adem en verliet de badkamer.
Er viel meteen een doodse stilte. Alle ogen zogen zich aan haar vast, zelfs die van Tom. Als er iemand was die een gooi kon doen naar de titel “Mooier dan Hannah in Toms ogen”, was het wel Raquel.
Op zich was haar outfit haal simpel. Haar wijnrode jurkje was strapless, reikend tot op haar knieën, en waaierde prachtig uit vanaf haar taille. Haar voeten staken in simpele, zilverkleurige sandaaltjes en haar ogen waren donker opgemaakt. Ze liet haar zwarte krullen loshangen, had alleen de voorste plukken naar achteren gebonden en met een zilveren clipje vastgezet. Ook de eenvoudige juwelen die ze droeg – armbandje, kettinkje, oorbellen – waren zilver.
Het was niet zozeer wat ze droeg. Het ging om hóe ze het droeg.
Raquel had, misschien onbewust, altijd al een wolk mysterieuze dromerigheid om zich heen hangen. Vandaag werd die aura versterkt door de zachte twinkeling in haar ogen, het verlegen glimlachje om haar lippen, de manier waarop het jurkje perfect om haar soepele lichaam viel. Chantal was een uitdagende schoonheid, Hannah had iets speels. Raquel viel onder geen van die kopjes. Vanavond hoorde zij bij de categorie pijnlijk-voor-de-ogen-mooi en geen van de zes jongens kon een paar seconden lang zijn blik op iemand anders richten.
Tot Georg, natuurlijk Georg, de stilte verbrak met een droog: ‘En dit, dames en heren, verklaart waarom ik hetero ben.’
Iedereen schoot in de lach en de betovering werd verbroken. Raquel, die bewegingloos op de drempel had gestaan, stapte nu de gang op. Tom richtte zijn blik weer op Hannah; zij had wel gemerkt dat hij naar Raquel had staan staren, maar dat kon ze hem wel vergeven – zij was ook onder de indruk van Raquels verschijning.
‘Oké, gaan we nu dan?’ vroeg Gustav opgewekt. Hij stond op en wierp een blik uit het raam. ‘Ah, de taxi is er al.’
Ze volgden hem allemaal naar de deur, alweer vrolijk kletsend en lachend. De enige die zijn mond hield was Bill. Hij wist gewoon niet wát hij moest zeggen, Raquel had hem volledig lam geslagen. Zijn ogen kleefden aan haar rug toen ze voor hem uit naar beneden liep, aan haar dansende haren, het fladderende jurkje. Een engel, dacht hij. Een zwartharige engel.

35.

De taxi bleek geen taxi. De taxi bleek een enorme sneeuwwitte limousine. Nu was het Raquel die met stomheid geslagen bleef staan, haar ogen wijd open van verbazing. ‘Wow.’
‘Bedank Bill maar, het was zijn idee,’ grinnikte Georg en hield de deur open voor Chantal.
Bij het horen van zijn naam ontwaakte de zanger uit zijn trance. Even moest hij zoeken naar zijn stem, maar toen riep hij vurig: ‘Natuurlijk! We zijn niet voor niets verwende celebrities, Moritz. Wij reizen in stijl.’
Ze stapten allemaal in, de chauffeur trok op en de limousine zoefde de straat uit. Raquel hoorde nog een motor starten; ze draaide zich om en keek uit de achterruit, maar ze kon niet zien wie er in de andere auto zat. Paparazzi?
‘Bodyguards,’ fluisterde een stem plotseling, vlakbij haar oor. Ze keek verrast om en zag Bill naar haar glimlachen. Even bleef haar blik steken in zijn warme donkerbruine ogen, toen wendde hij zijn hoofd af.
Na een korte rit hield de limousine stil voor een hoog gebouw. De chauffeur stapte als eerste uit, nog vóór Raquel überhaupt haar riem had los geklikt, en hield de deur voor hen open. Zodra ze allemaal op de stoep stonden, verdween de limousine vlug om de hoek van de straat. De auto met de bodyguards, een onopvallende zwarte Toyota, stopte een eindje achter hen en ook daarvan gingen de deuren open.
‘Oké, laten we maar naar binnen gaan.’ Bill was zichzelf weer, nam als eerste het initiatief. Ze knikten allemaal, keken elkaar even aan en stapten toen het gebouw in. Raquel hoefde niet om te kijken om te weten dat er nu vier breedgeschouderde mannen in zwarte kleding achter hen aan liepen.
Buiten zag het er niet erg bijzonder uit, maar binnen omarmde de warmte hen. De inkomhal was een hoge ruimte met links van hen een welkomstbalie en rechts een brede marmeren trap met een donkerhouten leuning. Hoofdkleuren crème en goudbruin, kleuren die ook terugkwamen in de kleren van de blonde vrouw achter de welkomstbalie.
Raquel voelde zich lichtelijk geïmponeerd door de grootte; als de inkomhal alléén al zo enorm was, hoe groot moest de rest dan niet zijn? De jongens leken er absoluut geen moeite mee te hebben, zelfs Andy en Alex niet, terwijl Hannah en Chantal ook lichtelijk onder de indruk keken.
Op dat moment kwam de blonde vrouw naar hen toe en vroeg timide: ‘Tokio Hotel, nietwaar?’
Bill flitste meteen een brede glimlach tevoorschijn en knikte. ‘We hebben een reservering in de VIP-lounge, als het goed is.’
‘Ja, ja... De reservering is er,’ antwoordde ze. ‘De lounge is hier de trap op en dan de gouden deuren. Maar...’
Ze aarzelde even, kwam niet helemaal uit haar woorden, en Bill vroeg ongerust: ‘Is er een probleem?’
‘Nee, helemaal niet,’ verzekerde de vrouw hem onmiddellijk. ‘Ik zou alleen... Kunnen jullie misschien... Jullie handtekening...’
Raquel en Hannah wisselden tegelijkertijd een verbouwereerde blik. Een vrouw van ongeveer vijfendertig, die – hevig blozend nog wel – de jongens om hun handtekeningen vroeg? Blijkbaar was het niet helemaal waar dat Tokio Hotel alleen maar tienermeisjes aantrok, deze vrouw leek minstens zo nerveus en enthousiast om hen te ontmoeten.
Met vier identieke brede grijnzen signeerden de jongens twee pagina’s van het gastenboek, dat opengeslagen op de balie lag. De vrouw bedankte hen nog uitvoerig, maar Bill wuifde dat weg en wenkte toen de anderen. ‘Laten we naar boven gaan.’
Nu waren het Tom en Georg die de leiding namen en als eerste de brede trap opliepen. Hannah hield Toms hand vast, vlak achter hen liepen Chantal en Andreas. Zij hadden het zo te zien wel gezellig samen, dit gesprek was in de limousine begonnen en het einde leek nog niet in zicht. Achter hen volgden Alex en Gustav, ook druk in gesprek. Bill en Raquel sloten de rij. Zij durfde hem niet aan te kijken, uit angst dat ze net zo rood zo worden als haar jurkje, en liet haar haren langs haar gezicht hangen.
Plotseling voelde ze echter een hand op haar rug, die haar zachtjes met zich mee trok. Naar zich toe, besefte Raquel; het was Bill, die haar toelachte en mompelde: ‘Je ziet er echt prachtig uit, wist je dat?’
Ze bloosde toch, of ze hem nu aankeek of niet. ‘Jij ook,’ antwoordde ze snel. “Prachtig” was voor Bill misschien niet het juiste woord, bedacht ze een moment later. Prachtig leek meer iets dat je over een meisje zei – en wat men ook mocht beweren, een meisje was hij niet.
Op dat moment passeerden ze de gouden deuren die naar de VIP-lounge leidden en botsten bijna tegen de anderen op, die daar stonden te wachten. Bill haalde zijn hand van Raquels rug, liet die vervolgens door zijn haren gaan. Zijn manier om uit te drukken dat deze plek niet helemaal zijn type was; hoewel hij het onmogelijk écht heel erg kon vinden, anders had hij vast heftig geprotesteerd.
De VIP-lounge verschilde eigenlijk in maar één opzicht van een gewone club. Het was absoluut verboden om camera’s of mobieltjes met fotografeerfunctie mee te nemen naar binnen. Behalve voor de vier jongens van Tokio Hotel, die meteen herkend werden en door mochten lopen. De twee mannen bij de deuren wilden de rest van het groepje al controleren, toen Tom gebaarde dat het niet nodig was. Met tegenzin liet de security hen allemaal passeren.
‘Wel,’ zei Georg en wreef in zijn handen. ‘Hier zijn we dan. Jarigen, gefeliciteerd. Ik ga er vandoor.’ Nog vóór iemand daarop kon reageren, was hij verdwenen.
Raquel stond met wijd open ogen om zich heen te kijken. Bij het woord “VIP-lounge” kreeg ze altijd het idee dat er alleen maar celebrities zouden zijn, maar dat was helemaal niet zo. De dansvloer, in de vorm van een ster met meer punten dan Raquel in één oogopslag kon tellen, stond vol gezichten die haar totaal onbekend voorkwamen. Geen beroemdheden, maar de upperclass van Hamburg.
De club was op zichzelf een redelijk normaal geval. Overwegend veel goud en zwart, harde muziek, spots die van de ene felle kleur oversprongen op de andere, een enorme bar met drie jonge barmannen erachter en een zooi goud/zwarte barkrukken ervoor. Groepjes zetels langs de wanden.
‘Van dezelfde uitbater als die club in Wenen,’ vertelde Tom aan niemand in het bijzonder. ‘Daarom komen wij er veel, ’t zijn altijd goede clubs.’
‘Hoe vaak kunnen jullie überhaupt uit?’ vroeg Hannah, terwijl ze met z’n allen naar een groepje zetels liepen. Halverwege haakten Gustav en Alex af en verdwenen achter Georg aan richting de bar.
Bill haalde zijn schouders op. ‘In Hamburg redelijk vaak, op tour wat minder. Niet dat ìk dat erg vind, maar voor hén is het nooit genoeg.’
‘Ach, arme Bill toch!’ deed Chantal plagerig. Hij stak zijn tong naar haar uit en het bolletje van zijn piercing blonk vuurrood in het licht van een spot.
Raquel draaide vlug haar hoofd af, om te voorkomen dat ze naar hem bleef staren, en hoorde naast zich Andy’s stem: ‘Ik ga die barman tackelen. Wat willen jullie?’
Een rondje bestellingen volgde, Andy telde het na op zijn vingers en vertrok toen richting de bar. De anderen verdeelden zich over de zetels en Raquel zorgde er heel angstvallig voor dat ze niet té dicht bij Bill ging zitten, maar ook niet te ver weg. Chantal nam de plek naast hem al in beslag, Tom en Hannah hadden natuurlijk alleen oog voor elkaar. En Raquel staarde naar het glitterende plafond, zich afvragend wat voor avond dit zou worden.

36.

De avond leek een uitgaansavond zoals alle anderen te worden. Raquel danste, ondergedompeld in de harde muziek en het geflikker van de spots. Ze wist niet hoeveel jongenshanden al naar de hare hadden gegrepen om haar elegant in een pirouette te draaien. Ze wist niet hoe vaak de barman al naar haar had geknipoogd. Ze wist niet hoe haar vriendin zich vermaakten in de enorme club. Het deed er ook niet toe. Het enige wat ertoe deed, was de meeslepende muziek die haar voeten bleef aandrijven. Haar voeten, benen, heupen, armen, hele lichaam.
It’s Raining Men spoot plotseling snoeihard uit de boxen en Raquel werd meegesleurd door een stervensenthousiaste menigte, die bestond uit om het hardst meekrijsende meisjes en plots onstuitbaar energieke jongens die met hun handen niet van haar taille konden blijven. Voor Raquel was It’s Raining Men echter een soort wake-up call; het nummer deed haar weer aan Bill denken, die op dertienjarige leeftijd had meegedaan aan een Duitse talentenshow – om de aandacht te vestigen op zijn bandje – en daarbij was hij uitgekomen met It’s Raining Men.
Zou Bill nu al de hele avond in zijn eentje langs de kant zitten? Raquel besloot dat ze hem maar weer ging opzoeken en wrong zich tussen de uitgelaten dansers door naar de rand van de vloer. Haar ogen vonden “hun” groepje zetels meteen en inderdaad, daar zat Bill. In kleermakerszit, met een tijdschrift op schoot, lurkend aan een cola met een glitterend blauw rietje. Raquel moest lachen, het zag er ook zo komisch uit.
Vlug streek ze haar jurkje glad, voelde even aan het clipje in haar krullen en liep toen op Bill af. Haar sandaaltjes maakten tikgeluiden op de glimmende vloer, nu minder overstemd door de muziek; Bill had een plaatsje ver bij de boxen vandaan.
Het geluid van Raquels passen deed hem opkijken van zijn tijdschrift. Zodra hij haar herkende verscheen er een brede lach op zijn gezicht, een lach die zich om het rietje krulde en hem er heel idioot uit liet zien. Dat besefte hij zelf waarschijnlijk ook, want hij zette zijn halflege glas op het tafeltje en lachte toen nog breder.
Raquel nestelde zich in de zetel naast de zijne, boog over de armleuning en vroeg: ‘Wat lees je?’
Bill liet haar de voorkant zien. Angelina Jolie prijkte daar op de cover, compleet met zwangere buik, compleet met schreeuwende letters: Angie & Brad’s next lovebaby! De titel van het tijdschrift ging zo’n beetje schuil onder foto’s van onbekende celebrities en andere aandachttrekkers zoals “10 Ways To Find Pure Happiness At Work!”, waarvan je nu al wist dat het betreffende artikel de grootst mogelijke nonsens zou zijn.
Uiteindelijk besefte Raquel dat het om de Life & Style ging. Even staarde ze verbaasd naar de cover, vroeg zich af wat Bill in godsnaam met dat blad moest – en barstte vervolgens in lachen uit.
Bill lachte opgewekt met haar mee en wierp het tijdschrift achteloos naar een andere zetel. ‘Het spijt me!’ giechelde hij.
Raquel wierp hem even een vage blik toe en proestte toen: ‘Life & Style? Wáárom?’
‘Je moet toch op de hoogte blijven, hè!’ deed hij en maakte een gebaar met zijn hand dat Raquel tot nu toe alleen nog maar bij haar homoseksuele ex-klasgenoot Jürgen had gezien. Ze schoot alweer in de lach en Bill schudde grijnzend zijn hoofd. ‘Nee, ze hadden gewoon niets anders en ik verveelde me.’
Hij pakte zijn glas weer, wurmde het rietje tussen zijn lippen en keek haar met schitterende ogen aan. Raquel grijnsde nog steeds, maar trok plotseling een overdreven gezicht. ‘Kijk jou dan,’ grinnikte ze en sloeg haar ogen theatraal ten hemel, maakte vervolgens hetzelfde handgebaar als hij en kirde: ‘Och, ik kijk toch zo graag naar Brad Pitt, hè!’
Bill proestte spontaan de cola over zijn schoot en sloeg toen een hand voor zijn mond. ‘Zeg me dat ik er niet zo uitzag!’
‘Laat ik het zo stellen...’ grijnsde Raquel. ‘Als ik niet beter wist, had ik je zo een roze driehoekje opgespeld.’
‘Oh nee!’ Bill verborg zijn gezicht in zijn handen. ‘Ben ik even blij dat camera’s hier verboden zijn!’
Raquel grinnikte en klopte op zijn arm. ‘Ach, maak je geen zorgen. Niemand heeft het gezien, behalve ik, en ik zal je niet verraden. Zolang je de Life & Style maar laat liggen.’
‘Maar ik vervéél me,’ klaagde hij van achter zijn handen en gluurde tussen zijn vingers door naar het meisje naast hem. Zijn diepbruine ogen reflecteerden het gouden licht, dat de zaal omtoverde in een zonsondergang. Raquel had even het gevoel weg te zakken in zijn ogen, gehypnotiseerd door de dansende lichtjes in zijn pupillen. Toen sprongen de spots van goud naar paars en de magie verdween onmiddellijk.
Raquel wendde vlug haar ogen af en zei, in een poging haar razende emoties te verbergen: ‘Dan moet je hier ook niet de hele tijd blijven zitten. Het is ook jóúw verjaardagsfeest, weet je nog wel?’
‘Alsof ik dat kan vergeten, twintig is een afschuwelijke leeftijd,’ mompelde hij en trok een grimas, terwijl hij zichzelf uit zijn kleermakerszit vouwde.
‘Je bent zo oud als je je voelt,’ zei Raquel op troostende toon. ‘En in dat geval rond ik jouw leeftijd af op tien, met ruimte voor discussie.’
Dat maakte hem aan het lachen, met zijn hoofd achterover en zijn zwarte haren dwarrelend om zijn gezicht. Raquel vond dat hij de mooiste lach van heel het noordelijk halfrond had en kon alweer haar ogen niet van hem afhouden. De rest van de wereld verdween altijd zo totaal naar de achtergrond als ze bij hem was; ze besefte pas dat er een nieuw nummer was begonnen toen de spots opnieuw van kleur veranderden en Bill zijn glas oppakte om het laatste restje cola naar binnen te slurpen.
Can you feel the love tonight, van Elton John. Raquel moest onmiddellijk aan The Lion King denken, en vervolgens meteen aan de jongen naast haar, die met zíjn haar best wel voor een leeuw kon doorgaan.
Ze draaide zich naar hem om en zag een glimlachje aan zijn lippen kleven. Hij zette het glas, nu eindelijk leeg, weer op het tafeltje, schoot het rietje de lucht in en stak toen een hand naar uit. ‘Kom je?’
‘Kom ik?’ vroeg ze verbaasd, maar tegelijkertijd sloeg hij zichzelf tegen zijn voorhoofd en riep: ‘Wat was dat voor vraag?’
Raquel staarde hem aan. Wat was dat voor opmerking? Bill glimlachte weer, boog zich toen naar haar toe en fluisterde in haar oor: ‘Wil je met me dansen, Raquel?’

37.

Als in een droom liet Raquel zich leiden. De spots boven hun hoofden produceerden nu een zilveren licht, dat maneschijn door Bills lokken weefde. Overal om hen heen draaiden de stelletjes rond op dezelfde kabbelende muziek, armen om de ander heen en dicht bij elkaar, alsof er geen andere mensen bestonden op de wereld.
Zo voelde het voor Raquel ook. Vagelijk registreerde ze Tom en Hannah, hun lippen op elkaar geplakt, en Chantal die met Andreas en Georg tegelijkertijd rondjes draaide, maar ze leken deel uit te maken van een andere wereld. Een onbelangrijke wereld, omdat degene die écht waarde had op dit moment, nu tot Raquels wereldje behoorde. Bill, wiens armen om haar middel sloten, wiens Axe-en-jongen-geur in haar neus kriebelde, wiens zachte stem de woorden van Elton John in haar oor blies.

“Can you feel the love tonight
It is where we are
It’s enough for this wide-eyed wanderer
That we got this far
Can you feel the love tonight
How it’s laid to rest
It’s enough to make kings and warriors
Believe the very best…”

‘Vreemde tekst,’ mompelde hij in Raquels oor en ze lachte zacht, legde haar wang tegen zijn schouder. Bills armen trokken haar nog wat dichter tegen zich aan; zijn linkerhand streek zachtjes door haar krullen. Raquel kon zich niet herinneren zich ooit zo gevoeld te hebben als nu. Zo licht, alsof ze elk moment kon worden opgetild door een zachte ademhaling, om weg te zweven van deze wereld. Alleen Bills armen hielden haar waar ze was.
In haar oor zong zijn stem verder en ze sloot haar ogen. Nu hoorde ze niets anders dan de zang van een engel, een web van muziek dat haar langzaam inwikkelde.

“There’s a rhyme and reason
To the wild outdoors
When the heart of this star-crossed wanderer
Beats in time with yours…”

Raquels hand schoof, zonder dat ze daar bewust toestemming voor gaf, van Bills rug naar zijn borst. Naar zijn hart. Eén ademhaling, toen voelde ze het ritme van zijn hartslag onder haar vingers. Vlug, heel vlug, net zo hectisch als de hare. Alsof hij precies hetzelfde voelde als zij.
Ze opende haar ogen en hief haar hoofd op. Het licht van de spots bleef verankerd op zilver; zijn donkere irissen glansden door de weerspiegeling, de piercing in zijn wenkbrauw ving het licht en werd een baken in de zilveren schemering. Raquel keek hem aan, kon niet meer wegkijken. Wat nou dansvloer, wat nou Elton John? Ze keek naar Bill.
Zijn vingers verdwenen plotseling van haar middel en streken zachtjes een losgeraakte haarlok uit haar gezicht, zonder hun oogcontact te verbreken. Niets kon dat oogcontact verbreken; zonder het te beseffen stonden ze nu stil op de dansvloer en aan alle kanten werden koppels uit hun concentratie gehaald doordat ze moesten uitwijken.
Zij niet.
Zij zagen noch voelden noch hoorden andere koppels.
Zij zagen en voelden en hoorden alleen elkaar, elkaars hartslag.
Hetzelfde ritme.
Dezelfde reden.
Raquel keek naar hem op en kon elk donkergouden vlekje in zijn ogen precies in kaart brengen.
Bill keek naar haar omlaag en kon elk afzonderlijk haartje van haar volle wimpers tellen.
Het volgende moment raakten zijn lippen de hare, zo zacht dat het haast toeval zou kunnen zijn, en in Raquels verdoofde brein ontbrandde het vuurwerk. Hier had ze op gewacht. Van gedroomd.
En de werkelijkheid was duizendmaal beter dan haar mooiste fantasie.
Bill kuste haar met de zachtste lippen die ze ooit gevoeld had, kuste haar, en in zijn kus lag dezelfde emotie die ze in zijn ogen zag vóór ze de hare sloot. Hij kuste haar en zij kuste hem, terwijl om hen heen de lucht vonkte toen de vlammetjes van hun harten elkaar vonden en samen oplaaiden.
Samen.
Het was Bill die de kus begon en Bill die de kus eindigde. Hij duwde haar heel voorzichtig een millimeter van zich af; Raquel opende haar ogen, gedesoriënteerd door het vuurwerk in haar hoofd, en zag de mooiste glimlach van haar wereld op zijn gezicht.
Toen trok hij haar weer tegen zich aan, zijn vingers omvatten haar wangen en streelden zachtjes over haar huid. En zijn stem blies opnieuw woorden in haar oor, niet die van Elton John maar zijn eigen.
‘Ik houd van je.’

Voor Chantal was het absoluut geen avond zoals alle anderen. Integendeel zelfs; ze had nog geen cocktail vastgehad, geen jongen aangekeken, geen nummer luidkeels meegezongen. Meestal liet ze zich gewoon meeslepen door haar omgeving, maar niet vandaag. Vandaag wilde ze haar hoofd erbij houden. De vorige keer dat ze zich had laten gaan, in Wenen, was ze haar kans misgelopen. Haar kans op Bill. Dat liet ze niet nog eens gebeuren.
Bij de eerste regel van It’s Raining Men reageerde Chantal – zonder het zelf te beseffen – precies zoals Raquel. Ze probeerde zich door de menigte heen te drukken, om bij het groepje zetels te komen waar ze Bill kon vinden. Het lukte alleen niet erg goed; twee niet eens zo lelijke jongens doken op haar af, duidelijk van plan haar mee te slepen in hun enthousiasme.
Elke andere avond zou Chantal mee hebben gedaan. Nu echter haalde ze diep adem en stortte zo’n lading scheldwoorden over hen uit dat de linker jongen van schrik zijn blikje bier over zijn witte shirt mikte. Zijn vriend trok hem vlug mee, wierp nog even een onzekere blik over zijn schouder naar de blondine en besloot toen maar om zo ver mogelijk bij haar uit de buurt te blijven.
Chantal besteedde al helemaal geen aandacht meer aan de twee; ze was al half vergeten dat ze hen überhaupt had uitgescholden. Haar ogen focusten op het groepje zetels – en haar handen balden zich onmiddellijk tot vuisten.
Bill en Raquel, naast elkaar, samen lachend alsof ze de enige twee op de wereld waren.
Withete jaloezie beukte met harde vuistjes tegen de binnenkant van Chantals schedel. Haar ogen vernauwden zich tot spleetjes, haar manier om in te zoomen op een beeld; en ook al was dit een beeld dat ze niet wenste te zien, ze móést er gewoon op inzoomen.
Bill die zijn hand uitstak naar Raquel.
Bill die zich naar haar toe boog.
Bill die iets in haar oor fluisterde.
Bill die haar vingers omvatte.
Bill die het meisje meenam naar de dansvloer.
Can you feel the love tonight speelde en Chantal stond daar maar, een standbeeld waarvan alleen de ogen nog bewogen. Ze zag hoe Bills armen zich om Raquels middel sloten, hoe zijn lippen bewogen, hoe hij op haar neerkeek toen ze haar hoofdje tegen zijn schouder legde. De beelden kwamen schokkerig binnen in haar hoofd, als een televisie met slechte ontvangst.
Haar concentratie werd verbroken door Georg en Andreas, die plotseling naast haar verschenen en haar lacherig ten dans vroegen. Onverschillig accepteerde ze hun aanbod; misschien kreeg ze zo wel de kans om dichter bij Bill en Raquel te komen, vóór er nog iets gebeurde tussen die twee.
Georg en Andreas lieten haar een pirouette draaien en de rok van haar witte jurkje waaierde uit rondom haar benen. Even voelde het weer als een gewoon avondje stappen, even voelde ze zich weer haar enthousiaste dansende zelf. Toen vielen haar ogen opnieuw op Bill en Raquel en haar wereld knalde als een ballon uit elkaar.
Versmolten lippen.
Nee. Nee. NEE!
Chantal wilde gillen, wilde schreeuwen, protesteren, met haar voet op de grond stampen, wilde huilen, wilde iemand slaan, uitschelden, wurgen. Wilde in bed kruipen en de dekens over haar hoofd trekken en er nooit meer onderuit komen. Wilde door de grond zakken en in Australië uitkomen en daar in alle stilte schapenhoedster worden – alles om dit niet meer te hoeven zien.
Bill kuste Raquel.
Raquel kuste Bill.
Nee.
‘Hè hè, dat werd tijd!’ zei Georg naast haar. Zijn stem leek van heel ver te komen, Australië misschien wel, maar de opgewekte toon ontging Chantal niet. Ze keek opzij, eerst naar Georg en toen naar Andy, en begreep plotseling hoe blind ze was geweest. De jongens wisten allang hoe de vork in de steel zat. Ze wisten allang dat Bill Raquel boven elk ander meisje verkoos – en zij had het niet doorgehad.
Ze had alleen gezien wat ze wilde zien en nu werd ze pijnlijk hard met de feiten geconfronteerd.
Nur Geträumt was voor Raquel geschreven. Bills gevoelens voor háár, Chantal, waren puur vriendschappelijk. Hij was verliefd op haar ex-beste vriendin. Iedereen had dat al geweten, behalve zij. Iedereen had erop gewacht tot hij ervoor uit zou durven komen, terwijl zij wachtte op iets anders, iets dat plotseling een belachelijk droombeeld leek. Alle verwachtingen waar haar wereldje op gebouwd was, stortten als een kaartenhuis in elkaar. Ze kon alleen maar hopen dat niemand merkte wat er nu in haar omging.
Tranen brandden achter haar ogen, tranen van jaloezie en pijn en zelfhaat, terwijl haar blik vastgepind bleef aan Bill en Raquel. Die hadden hun kus nu beëindigd, maar dat nam niet weg dat ze er plotseling anders uitzagen in Chantals ogen. Hoe ze elkaar aankeken, aanraakten, toelachten – alles had plotseling een andere betekenis gekregen.
‘Kijk eens aan, ze hebben elkaar dan toch gevonden!’ Nog zo’n opgewekt tevreden stem, ditmaal die van Tom. Hij en Hannah voegden zich bij hun groepje van drie, armen om elkaars middel. Ze wierpen allebei eerst een triomfantelijke blik op Bill en Raquel – die van dit alles niets meekregen, ze staarden in elkaars ogen – en vervolgens richtten Tom en Hannah hun aandacht weer op elkaar. Ze liepen samen naar een groepje zetels, waar ze zich met z’n tweeën in één zitplaats nestelden en een langslopende barman twee cocktails afhandig maakten.
Georg en Andy trokken tegelijkertijd aan Chantals armen. ‘Blijf je hier staan staren of kom je nog dansen?’
Chantal knipperde met haar ogen, probeerde haar kolkende emoties terug te dringen, en scheurde met moeite haar blik los van haar ex-beste vriendin en hun gezamenlijke liefde. ‘Ik heb meer zin in een cocktail,’ zei ze. Dat was een goede afleidingsmanoeuvre, al zei ze het zelf. Georg en Andy waren ook wel voor een drankje te porren en sleepten haar enthousiast mee naar de bar.
Zeven cocktails later plantte Chantal haar lippen met een ongecontroleerde schaterlach op die van Andy.

38.

In de limousine terug was het een heel stuk stiller dan op de heenweg. Chantal sliep, gevolg van de alcohol die ze in rap tempo naar binnen had geslagen; op haar ongecontroleerde dronken roes volgde altijd onmiddellijk het mannetje met de hamer. ’s Ochtends zou er van haar herinneringen niet veel meer over zijn en misschien was dat ook wel beter zo.
Andreas had haar vriendelijk doch beleefd van zich afgeduwd toen ze hem zoende, met de mededeling dat het hem vreselijk speet voor haar, maar dat hij niet op meisjes viel. Daarop had Chantal haar aandacht verlegd naar nieuwe cocktails en was in de limousine als een blok in slaap gevallen.
Hannah lag tegen Toms schouder, haar ogen dicht ondanks het feit dat ze niet sliep. Ze glimlachte in het niets en mompelde af en toe iets tegen Tom, die haar dan op dezelfde toon antwoord gaf. Naast hen zat Alex, daartegenover Gustav, Georg en de dus diep slapende Chantal.
Op de achterbank zaten Andy, die uit het raam staarde naar de voorbijschietende lantaarnpalen, en Bill met Raquel. Zij sliep ook, hoewel om een totaal andere reden dan Chantal, en op haar gezicht lag een zachte glimlach. Bill kon zijn ogen niet van haar afhouden, hij keek al de hele avond naar niets anders.
De limousine stopte en de chauffeur draaide zich naar hen om: ‘Huize Tokio Hotel! Prettige avond gehad?’
Instemmend gemompel van iedereen die wakker was; de man knikte tevreden en stapte toen uit, om hun deuren open te trekken. Georg en Gustav stonden als eerste op de stoep, gevolgd door Andy en Alex, en tenslotte de tweeling met hun meisjes. Raquel was voorzichtig wakkergemaakt door Bill en wreef nu slaperig in haar ogen, leunend tegen zijn schouder.
Alleen Chantal lag nu nog in de auto. Ze keken er een beetje aarzelend naar, wisten niet wat ze met haar aanmoesten. Tenslotte zei Georg: ‘Het lijkt me niet verstandig om haar nu wakker te maken, of wel? Ze was echt heel erg dronken.’
‘Til jij haar dan?’ vroeg Gustav, een wenkbrauw optrekkend. Georg haalde zijn schouders op en sjorde het meisje een tikkeltje onhandig uit de limousine. Ze werd er niet eens wakker van.
‘Doet ze dit vaker, zich bedrinken?’ informeerde Tom, toen het groepje zich in beweging had gezet. ‘Want dat is niet écht praktisch, niet in elke club zijn de paparazzi verboden.’
De jongens van Tokio Hotel wisselden ongemakkelijke blikken, die tenslotte op Chantals gezicht kwamen te rusten. Raquel gaf echter ontkennend antwoord op Toms vraag: ‘Het is helemaal niets voor Chantal om zo aan het drinken te slaan. Ze neemt wel cocktails, maar meestal kan ze prima tegen alcohol. Echt drinken heeft ze naar ik weet nog nooit gedaan.’
‘Dat is mooi, hoeven we haar in elk geval niet constant in de gaten te houden,’ kuchte Georg, die met Chantal in zijn armen de trap op wankelde en daar wachtte tot iemand de deur voor hem openmaakte. Die iemand was Gustav, wat niemand verraste.
Iedereen zocht vrijwel onmiddellijk zijn of haar bed op. Tom nam natuurlijk Hannah mee naar zijn kamer – voor hen was deze avond nog niet voorbij. Alex en Andy namen de woonkamer in beslag, Gustav verdween naar zijn eigen bedje en Georg legde eerst Chantal op haar dekens vóór hij Gustavs voorbeeld volgde.
Raquel stond een beetje twijfelend in de gang; Bill en zij waren als laatste binnengekomen en hij sloot nu de deur af, met slot en grendel. Ze wachtte op hem, maar wist tegelijkertijd niet of dat wel de bedoeling was. In principe was haar slaapplaats bij Chantal op de kamer.
Bill draaide zich naar haar om en glimlachte breed. Zou hij dat zelf überhaupt merken? Hij legde voorzichtig weer zijn armen om haar heen, trok haar tegen ich aan. Ze wikkelde haar armen om zijn hals en proefde opnieuw zijn lippen. Het maakte haar licht in haar hoofd, zijn nabijheid voelde als een looping in een achtbaan. Duizelingwekkend geweldig.
‘Raquel,’ mompelde hij zacht, liet elke letter van haar naam over zijn tong rollen alsof hij een godin aanriep. Zijn vingers streelden lichtjes door haar krullen. ‘Blijf je bij mij vannacht?’
Ze ging op haar tenen staan en blies haar antwoord door zijn lippen naar binnen. ‘Ja. Maar dan ga ik wel eerst mijn spullen halen.’
‘Natuurlijk,’ glimlachte hij, hield haar nog even tegen zich aan en liet haar vervolgens los. ‘Tot zo,’ fluisterden ze elkaar nog toe, toen glipten ze elk een andere kamer in.
Bill trok de badkamerdeur achter zich dicht en leunde een momentlang tegen het hout. Om zijn lippen speelde een gelukzalige glimlach, die de enorme spiegel boven de wastafel naar hem terug flitste. Hij voelde de druk van Raquels lijf nog tegen het zijne, de sensatie van haar lippen nog...
Damn, hij hield écht van haar. Het was geen bevlieging, geen waanbeeld, geen droom; het ging niet alleen om haar knappe gezichtje of mooie ogen. Hij hield van haar.
De melodie van Nur Geträumt speelde plots door zijn hoofd; neuriënd liep hij naar de wastafel en begon zich routineus te ontschminken. De watjes verdwenen in de prullenbak, vol zwarte vegen, en hij reikte naar zijn tandenborstel. Op het tandenpoetsen volgde het borstelen van zijn haar, om zoveel mogelijk wax en haarlak eruit te krijgen. Douchen deed hij ’s ochtends wel, besloot hij. Daar had hij nu geen zin in.
Hij glipte de gang weer op en zijn eigen kamer in. Het was nog steeds een vreselijke puinhoop, maar Bill wist feilloos de oude trainingsbroek te vinden waar hij tegenwoordig in sliep. Vlug schopte hij zijn schoenen uit, mikte zijn kleren bovenop de chaos en trok de trainingsbroek omhoog. Precies op tijd, want op hetzelfde ogenblik ging de deur open en het licht van zijn bedlampje viel op de sterren in Raquels ogen.
Zij had haar spullen opgehaald uit Chantals kamer, Chantal die nog steeds sliep. In zeven haasten had Raquel haar jurkje verwisseld voor het donkergrijze topje en de zwarte shorts die zij ’s nachts droeg; vervolgens had ze haar make-up afgeveegd en al haar meegebrachte bezittingen in haar tas gestopt. Met die in haar hand was ze naar Bills kamer geslopen en daar duwde ze nu de deur open.
Alleen het lampje naast het bed brandde; Bill stond midden in de kamer, over zijn schoenen gebogen in een poging de oorspronkelijk witte neuzen weer schoon te krijgen, en Raquels adem stokte heel even in haar keel toen haar ogen registreerden dat hij alleen een trainingsbroek droeg.
Op zijn linkerarm spelde zwarte inkt de woorden Freiheit 89, op zijn rechterlies straalde een zwarte ster; twee tatoeages waarvan Raquel al wist dat hij ze had, maar de derde die nu zichtbaar was kende ze nog niet. Links op zijn borst, kronkelend over zijn ribben en zijn spieren – die zich niet heel prominent, maar wel plezierig zichtbaar aftekenden onder zijn huid – ontwaarde ze twee zinnen. Ze kon de afzonderlijke woorden niet lezen, maar dat het zinnetjes waren stond als een paal boven water.
Bill richtte zich op en schonk haar zo’n enorme glimlach dat ze weer licht werd in haar hoofd. Ze zette haar tas op de grond en zocht haar weg tussen de puinzooi door, naar hem toe. Zijn armen vonden onmiddellijk haar taille, zijn mond haar lippen. Perfecte puzzelstukjes, nu al.
Ditmaal was het Raquel die de kus beëindigde. Haar vingers kriebelden langs de tatoeage op zijn borst en hij sprong een stukje achteruit, voor zover de troep op de vloer dat toeliet.
‘Dat kietelt!’ fluisterde hij met een giechel. Ze grinnikte mee en deed ook een stapje achteruit, om de woorden te kunnen ontcijferen.
‘Wat doe je nu weer?’ vroeg Bill, verbaasd door haar actie maar lachend.
‘Ik probeer te lezen wat er op je tattoo staat,’ antwoordde ze en streek langs de krullende letters. ‘Die is nieuw, of niet?’
‘Ja, mijn verjaardagscadeau aan mezelf.’ Hij nam voorzichtig haar handen van zijn borst en hield ze in de zijne. ‘Je kietelt,’ grinnikte hij als verklaring, ‘en daar kan ik niet tegen.’
‘Maar nu kan ik het niet lezen,’ zei ze en keek hem zogenaamd beteuterd aan.
Bill lachte weer en trok haar naar zich toe. ‘Hier, Wir hören nie auf zu schreien.’ Hij legde haar hand op de eerste van de twee zinnen; nu pas zag Raquel dat ze samen een B vormden. De zin die hij nu aanwees was de rechte lijn van die letter, de tweede vormde de kronkel. Bill verplaatste haar hand daarheen en spelde: ‘Wir kehren zum Ursprung zurück.’
‘Mooi,’ zei Raquel zacht en volgde de omtrek van de W met het topje van haar vinger. Bill bleef bewegingloos staan, zijn spieren spanden op onder haar aanraking.
Toen trok hij haar met zachte hand mee naar zijn bed, plantte haar op de rand en kroop naast haar op de rode deken. Zijn hand vond opnieuw de hare, zijn vingers streken over haar handpalm. Nu kon Raquel zich op niets anders dan die zachte aanraking concentreren. Aan de ene kant was het een beetje onwennig, de allereerste avond samen, maar aan de andere kant voelde het goed om te verkennen, dicht bij elkaar te zijn zonder hard van stapel te lopen.
‘Raquel?’ Vragend draaide Bill met één vinger haar gezichtje naar zich toe. Zijn ogen glansden. ‘Ik houd van je,’ fluisterde hij.
Ze legde haar armen om zijn hals en antwoordde: ‘Ik houd van je.’ Had ze ooit eerder iets gezegd waar ze zo honderd procent zeker van was?
Bill streelde langs haar wang en ze genoot stilletjes van zijn aanraking. ‘Ben je nu van mij?’ vroeg hij zacht. Verlegen, haast – maar zodra Raquel blozend “Ja” in zijn oor blies, verdween het laatste restje onzekerheid. De tongpiercing maakte contact met haar lippen en Raquel vergat haast te ademen.
Samen rolden ze onder de dekens. Bill trok haar meteen dicht tegen zich aan en zij nestelde zich heerlijk in zijn armen. Weer vingen zijn lippen de hare – en op dat moment wist Raquel dat ze haar hart had verloren aan de juiste persoon.
Met die wetenschap in haar hoofd en Bills armen om zich heen viel ze in slaap.

39.

Met een zacht geknor en een diepe zucht werd Chantal wakker. Even smakte ze zachtjes met haar lippen, die nog vaag naar alcohol smaakten, toen duwde ze zichzelf met een langgerekte gaap overeind.
Onmiddellijk vlogen haar handen naar haar slapen. Uit haar mond ontsnapte een ademloos “Oh!” en ze kneep haar net geopende ogen direct weer dicht. Haar hoofd voelde alsof er mannetjes met zware hamers tegen de binnenkant van haar schedel bonkten. De alcoholsmaak was na haar korte gesmak van haar lippen verdwenen, nu proefde ze een zure, brandende smaak op haar tong. De smaak van haar maaginhoud.
Chantal was vaker dronken geweest en had dus ook vaker een “dag daarna” meegemaakt die niet bepaald florissant was, om het zacht uit te drukken. Ze wist daarom dat het voor haar het beste werkte om te douchen, veel aspirine te slikken en de rest van de dag niets uit te voeren wat ook maar enigszins in verband stond met hersenactiviteit. Dat was dus televisiekijken of nutteloze tijdschriften lezen.
Het duurde nog wel een tijdje voor ze zichzelf uit bed had gekregen en nog langer voor ze over de drempel van de badkamer strompelde. De lichaamsbeweging bracht de hamertjes in haar hoofd in een soort versnelling, de hoofdpijn dreunde achter haar ogen en ze voelde de zure smaak in haar mond weer sterker worden.
De wc-pot was plotseling wonderbaarlijk aantrekkelijk; Chantal sloeg eerst nog even haar hand voor haar mond, in een poging het opkomende zuur terug te slikken, maar ze kon op haar vingers natellen dat het niet ging werken. Het volgende moment kromp ze ineen, kokhalsde en gaf over.

Een krap uur later kwam Chantal gedoucht en gekleed de keuken binnenstrompelen. Ze droeg een joggingbroek, een nogal uitgerekt felroze T-shirt en had haar haren in een slordige paardenstaart gebonden. Haar gezicht was make-uploos en dat betekende dat de donkere schaduwen onder haar ogen maar al te duidelijk zichtbaar waren. In haar mond proefde ze nog altijd licht de zure smaak van overgeefsel. Gelukkig had het misselijke gevoel bijna opgehouden – wat ze van de hoofdpijn niet kon zeggen.
Zo te zien was ze echter niet de enige met een kater. Aan de keukentafel zat Georg met een wasbleek gezicht en een kapsel dat eruit zag alsof hij zijn vingers in het stopcontact had gestopt. Ook zijn ogen werden gedragen door dikke wallen, kon Chantal met zwak leedvermaak vaststellen. Voor hem op tafel stond een glas water; op het moment dat ze binnenkwam, liet hij er net een aspirine in oplossen.
Bij het aanrecht, bezig met het koffiezetapparaat, stond Gustav. Hij leek minder last te hebben van hoofdpijn of misselijkheid, zijn gezicht stond eerder slaperig en duf. Dat was ongewoon, tenslotte was Gustav een ochtendmens. Een ander gevolg van alcohol dus, besloot Chantal en liet zich naast Georg op een stoel zakken. Meteen maakte haar voorhoofd contact met het koude hout van de keukentafel. De verkoeling hielp een beetje tegen de hoofdpijn, maar niet goed genoeg.
Gustav draaide zich van het koffiezetapparaat af en constateerde op zijn normale droge manier: ‘Aspirine.’
‘Hm...’ bromde Chantal alleen. Gustav pakte een glas uit één van de kastjes, vulde het bijna tot de rand met water en zette die voor haar neus. Vervolgens schoof hij haar de strip aspirines toe, waar ze twee pilletjes uithaalde en die vervolgens één voor één met een paar slokken water naar binnen werkte. Ze bedankte niet, daarvoor had ze te weinig puf, maar Gustav had haar toch al weer zijn rug toegedraaid.
Gestommel uit de woonkamer kondigde de komst van Andy en Alex aan. Die kwamen allebei uitgebreid gapend de keuken binnen, trokken meteen een stoel naar zich toe en ploften erop neer.
‘Aspirine...’ raspte Andy meteen. Zijn wallen waren minstens zo dik als die van Georg, zijn haren hadden dezelfde stopcontactuitstraling en zijn handen moesten zijn hoofd ondersteunen, zodat hij niet op het tafelblad zou vallen.
‘Ik hoop dat we nog genoeg hebben voor vandaag,’ mompelde Gustav en haalde nog twee glazen uit het kastje. De koffie die hij net had gezet, stond aangeroerd op het aanrecht; iedereen had tot op dat moment alleen nog maar om aspirine gevraagd. Hij schonk zichzelf een kop in, plofte op de stoel naast Alex en nam een slok van de hete drank.
Het klokje op het aanrecht sprong naar 11:34 en een diepe stilte daalde neer over de tafel.

Ongeveer een half uur later was het Andy die als eerst zijn mond opendeed. Zijn stem schuurde, alsof hij prikkeldraad in zijn keel had, en hij moest eerst flink zijn keel schrapen vóór het meer dan een fluistergeluid werd. ‘Tweeling al gesignaleerd?’ De vraag was – natuurlijk – gericht aan Gustav, die als eerste opgestaan was.
De drummer schudde zijn hoofd. ‘Die liggen waarschijnlijk tot het avondeten nog met hun vriendin in bed.’
Chantal, die ondertussen haar hoofd van tafel had opgeheven en met haar pink in een glas water roerde, draaide haar ogen een heel klein stukje in Gustavs richting. Wat zei hij daar nou? “Met hun vriendin”? Bedoelde hij nu dat de tweeling een trio had gevormd met Hannah of hadden ze plotseling allebei een vriendin?
Wacht.
Terugspoelen.
Het kostte haar moeite om te focussen op de beelden in haar brein, ze waren lichtelijk wazig door de hoofdpijn en het misselijke gevoel dat ze zich herinnerde van het wakker worden. Na een paar fronsende minuten besefte ze echter dat Raquel niet in de kamer was geweest toen zij naar de badkamer ging. Ook in de keuken was het meisje niet opgedoken en de woonkamer was waarschijnlijk ook leeg, aangezien Andy en Alex daar nog geslapen hadden.
Betekende dat dan...
Kon dat dan betekenen dat...
Verder terugspoelen. De avond daarvoor was zo mogelijk nog vager dan de ochtend, Chantals herinneringen hielden op bij het moment dat ze met Raquel en Hannah voor de spiegel had gestaan. Ze wist dat ze daarna met de jongens naar de club gereden waren, dat ze daar gedanst had, cocktails gedronken had – maar dat wist ze omdat dat logisch was, niet omdat ze zich iets herinnerde.
Ze fronste dieper, ook al maakten de plooien in haar voorhoofd de kater er niet beter op. Er móést iets zijn waar ze zich aan kon herinneren... Iets ná het opmaken in haar badkamer. Maar nee, er was niets meer. Alleen een grote zwarte vlek, net Bills eyeliner als hij zich na een lange dag weer eens zonder erbij na te denken door de ogen wreef en daarbij zijn make-up over zijn hele gezicht smeerde.
Bill. Altijd was het Bill waar haar gedachten naartoe werden geleid. Dan had ze gisteravond vast ook aan hem gedacht. Met hem gepraat, waarschijnlijk. Met hem gedanst? Zou dat kunnen? Nee, hij danste niet... Behalve toen in Wenen. Met Raquel.
Op dat moment ging de keukendeur open en, hoe onwaarschijnlijk ook, Bill stapte over de drempel. Zijn pikzwarte haren hingen omlaag om zijn gezicht, vochtig en behoorlijk warrig; waarschijnlijk had hij net gedoucht en alleen maar kort met een handdoek door de lokken gewoeld om hen te drogen. Hij droeg geen make-up, maar wel een donkere spijkerbroek en een zwart shirt met in glimmende gouden letters een woord, dat Chantal zo snel niet kon lezen. Het kettinkje dat hij voor zijn verjaardag had gekregen hing om zijn hals.
‘Goedemorgen!’ zong hij vrolijk. Het antwoord was een grommend gemompel dat langs de tafel ging en eindigde bij Georgs middelvinger. Bill giechelde zonder zich iets aan te trekken van de chagrijnige gezichten en liep naar het aanrecht. Chantal sloeg hem gade terwijl hij twee bekers uit het kastje pakte, het koffiezetapparaat een tik gaf en zachtjes fluitend de suikerpot naar zich toe trok.
‘Twee bekers?’ kraste Andy. ‘Voor jou en je ego of wat?’
Bill schoot in de lach. Het geluid stuiterde als een pingpongbal tussen Chantals oren en ze vertrok haar gezicht. Hield zelfs Andy dan geen rekening met een kater? Toen antwoordde de zanger: ‘Wat dacht je van een beker voor Raquel?’, en plotseling was de hoofdpijn niet belangrijk meer.
Raquel. Bill. Raquel.
Versmolten lippen.
Het beeld schoot weer voor Chantals ogen langs, haar geheugen herkende de jaloezie die door haar lichaam schoot toen Bill Raquels naam noemde. Die emotie had ze vaker gevoeld, om niet te zeggen heftiger. Vooral gisteravond.
Langzaam druppelden de beelden Chantals brein binnen. Samen lachen, samen dansen – elkaar kussen: elk moment Bill en Raquel samen brandde op haar netvlies. Brandde, letterlijk. Het gevoel verspreidde zich als een golf vanaf haar ogen langs haar wangen naar haar keel en vanaf daar omlaag, tot ze het gevoel had van haar kruin tot aan haar tenen te branden.
Voor de tweede keer beseffen dat ze Bill kwijt was, deed nog veel meer pijn dan de eerste keer.

40.

Niemand besefte wat er op dat moment door Chantals hoofd ging. Het vertrekken van haar gezicht zouden ze, als ze het al zagen, waarschijnlijk toeschrijven aan de kater; daarbij waren ze allemaal te druk bezig met hun eigen kater om de tranen in Chantals ogen op te merken. Andy mekkerde dat hij nog meer aspirine wilde, Gustav weigerde die te geven (aangezien Andy in staat was de hele strip in te nemen), Georg brulde er doorheen dat hij hoofdpijn kreeg van Andy’s gezeur en Alex besloot in al die commotie om simpelweg te kamer te verlaten.
Chantal wilde hem achterna, kon het niet aanzien hier te blijven. Niet alleen vanwege het gebekvecht – eigenlijk bijna niet vanwege het gebekvecht. Ze voelde fysieke golven pijn door zich heentrekken bij elke blik die ze op Bill wierp. En Bill was zo’n persoon waar je simpelweg naar móést kijken als je Chantal Jones heette.
Ze had zich net half uit haar stoel geworsteld, toen haar voornemen jammerlijk werd gedwarsboomd door voetstappen op de gang. Lichte voetstappen. Meisjesvoetstappen. Laat het Hannah zijn, laat het Hannah zijn, bad Chantal onwillekeurig, ook al wist ze ergens wel dat het Hannah niet kon zijn. Als Tom nog niet verschenen was, kwam ook Hannah nog niet uit bed gekropen.
De keukendeur ging open en Raquels zwarte krullen zwierden de ruimte binnen. Ze droeg een spijkerbroek met daarop een T-shirt dat duidelijk van Bill was, een zwarte met heel groot ZOOMPH erop en daaronder een autootje, en leek zelfs nog wakkerder dan Bill. Geen kater. Raquel was nog nooit dronken geweest, hoogstens licht aangeschoten; na een avond uitgaan was zij meestal degene die de aspirine uitdeelde.
‘Goedemorgen,’ begroette Gustav haar, trok vervolgens de strip aspirine uit Andy’s handen en blafte: ‘Afblijven! Je hebt er al drie op!’
Raquel grinnikte en liet haar ogen door de keuken glijden. Natuurlijk bleef haar blik op Bill hangen, wiens gezicht bij haar binnenkomst oplichtte alsof iemand een schakelaar had omgezet. Chantal wenste dat ze door haar stoel kon zakken en verdwijnen – op dit moment kon zelfs haar carrière bij Tokio Hotel haar niets meer schelen. Zolang ze dit maar niet hoefde te zien.
Zelfs Raquel had op het moment geen oog voor Chantal; op elk ander tijdstip had ze Bill de kamer uit gedirigeerd, om de blondine te ontzien, maar nu niet. Chantal werd misselijk van het geluk dat ze uitstraalden, en toch kon ze haar blik niet afwenden. Haar ogen zogen alles in zich op, elk pijnlijk detail van de liefde die ze over het hoofd had gezien.
Bill legde zijn arm om Raquels middel en fluisterde iets in haar oor.
Raquel lachte.
Bill drukte een kusje op haar voorhoofd.
Raquel legde een hand op zijn schouder en kuste hem vluchtig op de lippen.
Bills vingers draaiden zich in Raquels haren, hij verdiepte haar kus.
Chantal stond op het punt halsoverkop de kamer uit te rennen, ze kon dit echt niet langer aangezien. Gelukkig werd ze gered door Gustav; hij kuchte nadrukkelijk en zette zijn beker met een klap op tafel. Andy kreunde dat hij nu nog meer aspirine nodig had, maar Gustav had het te druk met bestraffend naar zijn zanger kijken om daarop te letten.
Bill lachte opgewekt. ‘Oké, oké, ik snap de hint. We zijn al weg.’ Hij nam zijn koffiebeker op, Raquel volgde zijn voorbeeld en het volgende moment verdwenen ze allebei naar de woonkamer.
‘Ah, jemig,’ verzuchtte Georg en ging wat rechter op zitten. ‘Hopelijk heeft Bill nu niet meer constant een pesthumeur, hij begon me echt op de zenuwen te werken. Twee albums uitgebracht, half Europa aan zijn voeten en dat joch gelooft nog steeds dat hij geen meisjes kan strikken.’
Hij schudde zijn hoofd, vertrok zijn gezicht en stond op. ‘Ik ga weer maffen. Wek me maar als er eten is.’
De bassist verliet daarmee de keuken. Gustav mompelde iets dat klonk als “mag weer voor alles zorgen, jawel” en nam vervolgens Georgs nu lege stoel in. Op dat moment kwam Chantal overeind; de twee paar ogen richtten zich nu op haar.
‘Ik ga ook weer naar bed,’ meldde ze, zo rustig mogelijk. Godzijdank had ze een goed excuus om zich de hele dag op haar kamer te verschuilen. Andy en Gustav murmelden een paar begrijpende woorden en Chantal verliet de keuken. Vanuit de woonkamer hoorde ze Bill lachen; met tranen brandend achter haar ogen vluchtte ze naar haar kamer.

Raquel wist dat ze zich schuldig hoorde te voelen. Ergens vanbinnen was dat schuldgevoel er ook wel, maar ze kon er niets aan doen dat het onderdrukt werd. Ze was op dit moment veel te gelukkig om zich ergens druk om te maken. Veel te verliefd.
Wakker worden in Bills armen voelde zo heerlijk. Ze kon het nog steeds maar half geloven: hij was al die tijd, praktisch vanaf hun eerste ontmoeting, al verliefd geweest op haar, zoals zij op hem. Hij had zelfs een song voor haar geschreven. Een song die over een tijdje iedereen zou kennen. Ook al was het onwaarschijnlijk dat iemand door zou hebben voor wíé het nummer precies was geschreven, de gedachte aan Nur Geträumt als liedje op een album doortrok Raquel tot in de puntjes van haar tenen met warmte.
‘Een stuiver voor je gedachten,’ fluisterde Bill in haar oor. Ze zaten op de sofa in de woonkamer, koffiedrinkend en pratend, dicht tegen elkaar aan. In een korte gesprekspauze waren Raquels gedachten afgedwaald naar het schuldgevoel, nu kreeg Bill haar volle aandacht terug.
‘Driemaal raden,’ antwoordde ze lachend.
‘Krijg ik dan ook drie stuivers?’ vroeg hij met plagerige stem.
Raquel grinnikte. ‘Zó werkt het niet. Als je het goed hebt, krijg je een kus, oké?’
‘En als ik het niet goed heb?’ informeerde hij en trok vervolgens een deugdzaam gezicht. ‘Dan moet je me troosten.’
Ze lachte weer. ‘Raad maar gewoon.’
‘Hmm...’ Zijn gezicht sprong op nadenkend. ‘Je dacht aan... mij.’ Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen naar haar en ze kon een nieuwe grinnik niet onderdrukken.
‘Bingo.’
‘Yes, ik had het goed!’ deed hij, rolde met zijn ogen en trok haar naar zich toe. ‘Krijg ik nu dan een kus?’
‘Jij altijd.’ Raquel wilde het liefst voor eeuwig zo blijven zitten, lachend en pratend en onbezorgd, om hem te kunnen kussen en zijn Axe-koffie-jongen-geur in haar neus te hebben. In gedachten zoog ze alle details in zich op, maakte een mentale foto van dit moment, zodat ze het werkelijk nooit zou kunnen vergeten.
Toen raakten haar lippen de zijne en ze dacht helemaal niet meer.

Hannah werd wakker met Toms dreadlocks in haar gezicht. Ze giechelde zachtjes en duwde de slierten terug in Toms richting, zorgde er aandachtig voor dat hij daarbij niet wakker werd. Hij zag er veel te schattig uit als hij sliep, helemaal niet zo cool en macho-achtig als hij zich voordeed wanneer hij wakker was.
Met een glimlach op haar ronde gezichtje dacht Hannah terug aan de vorige avond. Het was zo perfect verlopen... Ze had met Tom gedanst, hij had geen enkele keer naar andere meisjes omgekeken – zelfs niet toen een aantal bloedmooie en schaars geklede exemplaren overduidelijk zijn aandacht probeerden te trekken – en hij had haar gekust. Meerdere keren zelfs, waar al die meisjes bij waren. En later, eenmaal terug in het appartement, nog wel meer dan alleen gekust...
Ze giechelde weer en zuchtte toen, een zucht van geluk. Niemand had haar ooit kunnen beschrijven hoe mooi het was om verliefd te zijn – en te weten dat je gevoelens beantwoord werden. Tom was het perfecte vriendje, dat kon gewoon niet anders. Háár perfecte vriendje. Hij snurkte niet eens, hoe mooi was dat?
Op dat moment voelde ze hem omdraaien onder de dekens en vervolgens zijn armen, die zich om haar middel wikkelden. Gewillig liet Hannah zich naar hem toe trekken; hij drukte haar stevig tegen zich aan en plaatste zorgvuldig een kus in haar hals.
‘Hannah?’
‘Hm?’ antwoordde ze.
‘Ik houd van je.’

41.

De rest van het weekend gleed veel te snel voorbij naar Raquels zin. Ze was het liefst bij de jongens – bij Bill – in Hamburg gebleven, maar er waren teveel redenen die dat onmogelijk maakten. Ten eerste natuurlijk de materiële reden dat al haar kleren en dergelijke in Berlijn waren. Ten tweede zou haar moeder het nooit goed vinden. Ten derde was de manager van de jongens er vast ook niet zo blij mee en ten vierde – Chantal.
In de eerste waas van blijdschap en geluk had Raquel er niet aan gedacht, maar nu haar vertrek naderde en ze begon na te denken, drong Chantal zich op de voorgrond. Wat zou ze doen? Hoe zou ze reageren als de eerste schok voorbij was? Bij het idee dat Chantal zou proberen hun prille relatie te schaden, liepen Raquel de rillingen over de rug. Bill kwijtraken? Onvoorstelbaar. Nee, ze wílde het zich niet voorstellen. Maar Chantal kennende zou ze niet simpelweg bij de pakken neerzitten.
Aan de andere kant bleef Bill een ongelooflijke dromer en zou waarschijnlijk de helft van de tijd niet eens doorhebben dat er tegen hem gepraat werd, als hij eenmaal in zijn eigen wereldje zat moest je hem eerst met een hamer slaan – figuurlijk dan. Tenzij je deel uitmaakte van dat wereldje, zoals Tom. En zoals ik, dacht Raquel, misschien.
Ze schudde licht haar hoofd en concentreerde zich weer op het koffiezetapparaat. Het was ondertussen zondagochtend, Gustav en Alex waren allang op en vertrokken. Zij zouden die dag Hamburg onveilig maken, vóór Gustav zijn beste vriend op de trein naar huis zette. Van Chantal, Georg, Andy, Tom en Hannah ontbrak nog elk spoor; Bill was in de badkamer.
Raquel zat net aan de keukentafel, met haar rug naar de deur, roerend in haar kopje, toen de zanger in kwestie binnenstapte. Met een licht duivelse grijns bekeek hij de warboel aan krullen, strikte vervolgens een denkbeeldige das en legde in één beweging door zijn handen op Raquels schouders. Ze was zo diep in gedachten dat ze niets gemerkt had en schoot met een geschrokken gil overeind.
‘Bill!’
Hij grinnikte en slenterde naar het aanrecht. ‘Sorry, ik kon het niet laten.’ Over zijn schouder flitste hij haar zijn puppyoogjes toe. ‘Ben je nu boos op me?’
Hoofdschuddend zakte Raquel terug in haar stoel. ‘Ontzettend boos,’ loog ze, niet erg overtuigend. Bill lachte zonder enig spoor van schaamte en Raquel moest wel meelachen, of ze nu wilde of niet. Heimelijk was ze blij dat hij haar gedachten had afgeleid; ze wilde haar laatste dag hier niet verpesten door dat onzekere gepieker.
‘Je fronst,’ zei Bill naast haar. Opnieuw schrok ze op en keek hem vaag aan. ‘Je fronst,’ herhaalde hij. ‘Waar denk je aan?’
‘Mijn moeder,’ was het eerste dat in Raquel opkwam. Echt onwaar was het ook niet, want haar moeder behoorde ook tot de problemen die ze voorzag. Elvira zou vast niet al te blij zijn met Raquels keuze voor Bill. Niet dat het nou echt een keuze was; tenslotte kóós je er toch niet voor verliefd te worden, je werd het gewoon. Het overkwam je.
Bill monsterde haar gezicht en informeerde: ‘Niet positief?’
‘Mijn moeder maakt van alles wat geen probleem is, een enorme rel. En alles wat ìk een probleem vind, interesseert haar niet.’ Raquels stem klonk bitter, maar ze probeerde zich onder controle te houden. Ze wilde Bill niet al op de tweede dag van hun relatie lastigvallen met dat soort dingen.
‘Denk je dat ze een probleem maakt van mij?’ Het idee leek Bill nauwelijks te storen. Hij was onderhand wel gewend aan heftige reacties op zijn persoon; Raquel herinnerde zich plots aan een uitspraak die hij ooit eens in een interview gedaan had, over de tijd dat hij – en Tom – op de middelbare school gepest werden. “Ik vond het veel erger als ze niet over me praatten, dan als ze slechte dingen over me zeiden,” had Bill verklaard. Typisch.
Raquel haalde haar schouders op. ‘Misschien. Waarschijnlijk.’ Ze keek hem verontschuldigend aan. ‘Dat moet je niet al te persoonlijk opvatten, ze...’
‘Oh, maak je daar maar geen zorgen over,’ verzekerde Bill haar opgewekt. ‘Zovéél mensen maken een probleem van mij, als ik daar niet tegen kon zat ik hier nu niet. Zolang het voor jou niet te vervelend wordt, kan het me echt niets schelen wat je moeder over me denkt, eerlijk gezegd.’
Ze grinnikte, opgelucht door zijn positieve instelling. ‘Gelukkig maar dan... Voor mij maakt het ook niet uit wat haar mening over jou is, maar ik dacht – nou ja. Je moet het gewoon weten.’ Na een korte pauze trok ze plots een strijdlustig gezicht en liet erop volgen: ‘Ze brengt me toch niet op andere gedachten, ze heeft maar te accepteren dat ik alleen van jou houd.’
Dat bracht een brede smile op Bills gezicht en zijn vingers sloten zich om de hare. ‘Ik houd van je, Raquel.’
Ze boog zich naar hem toe en zocht zijn lippen. Hij was sneller, legde zijn vrije hand in haar nek en drukte zachtjes zijn mond op de hare.

‘Nee, niet weggaan!’ riep Georg dramatisch. ‘De tweeling gaat de hele week chagrijnig zijn, dat overleef ik niet!’
Smekend stak hij zijn handen naar de meisjes uit, maar die konden alleen lachend hun hoofd schudden. Meteen verdween Georgs gepijnigde gezicht en hij haalde zijn schouders op. ‘Het was een poging waard.’
Bill klopte hem meelevend op de schouder. ‘Ooit komt het wel goed met je, Georgje, geen zorgen.’
‘Zegt meneer de zanger met zijn kapsel tot het plafond en genoeg make-up om heel Hamburg mee te schilderen,’ knorde de bassist terug. Zijn opmerking resulteerde echter alleen in een nieuw lachsalvo afkomstig van de tweeling plus hun vriendinnen, waarop Georg afdroop en televisie ging kijken.
‘Dag Moritz!’ brulde Hannah de gang nog door, als laatste afscheidswoord aan de bassist, en vervolgens trok Tom de voordeur dicht. Chantal lag nog steeds in bed; de meisjes waren kort haar kamer ingegaan om afscheid te nemen, maar dat was alles. De blondine claimde dat ze zich niet lekker voelde en iedereen behalve Raquel geloofde haar, gezien de hoeveelheid alcohol die ze in haar bloed had gehad.
Op het moment dat de tweeling, Raquel en Hannah de trap afliepen, kwam Gustav juist het gebouw binnen. Hij had Alex afgezet op het station en begon meteen te zuchten toen hij het groepje in het oog kreeg. ‘Had je de deur niet gewoon open kunnen laten?’ morde hij, begon tegelijkertijd zijn jas te doorzoeken voor zijn sleutels.
‘Dag Gustav!’ riepen de meisjes in koor. ‘Tot de volgende keer!’
‘Kunnen jullie niet blijven? De tweeling gaat echt niet te genieten zijn,’ zuchtte hij als antwoord en diepte eindelijk zijn sleutelbos op uit zijn jaszak.
‘Dat zei Georg ook al, maar ik snap niet waar jullie dat vandaan halen!’ riep Bill gespeeld beledigd. ‘Waarom zou ik nou weer chagrijnig zijn?’
‘Omdat je een verwend nest bent dat het liefst de hele dag op de sofa hangt met z’n vriendin,’ antwoordde de drummer droogjes. ‘Niets persoonlijks, Raquel, maar ik meen het. Je kan maar beter zo snel mogelijk terugkomen, want Bill is echt vreselijk als je er niet bent.’
‘Nou, bedankt,’ pruttelde Bill met een verontwaardigde uitdrukking op zijn gezicht. ‘En dáármee zit ik dus in een band!’
‘Je hebt het maar zwaar. Wij zitten met jóú in een band, weet je wel,’ zei Tom, niet in het minst onder de indruk, en trok zijn broertje aan de mouw van diens jack richting de uitgang. ‘Meekomen en klep houden, Paris.’
‘Hé!’ protesteerde Bill meteen, nu daadwerkelijk beledigd. ‘Vergelijk me niet met Paris Hilton, oké? Zó erg ben ik bij lange na niet!’
‘Nog niet,’ bromde Tom, terwijl achter hen de meisjes ondertussen de slappe lach hadden. Bill sputterde nog steeds tegen, maar Tom reageerde niet meer en na een tijdje hield de jongste Kaulitz er ook mee op. Raquel ging naast hem lopen – Tom wijdde zich aan Hannah – en pakte zijn hand. Meteen fleurde Bills gezicht weer op; hij schonk haar een brede glimlach en vouwde zijn vingers stevig om de hare.
Om niet op te vallen tijdens de wandeling naar het station droegen de tweelingbroers op het moment “verkleedkleren”, oftewel gewone kleding. Toms broek hing dan wel half onder zijn kont, maar was geen tien maten te groot en Bill droeg voor de verandering eens een jeans die niet perfect om zijn lijf sloot, maar juist wat losser hing. Daarbij had hij een pet op zijn hoofd en was ongeschminkt; de gelijkenissen tussen de twee waren nog niet eerder zo zichtbaar geweest voor Raquel en ze monsterde hen nieuwsgierig.
Lang duurde dat echter niet, het station kwam in zicht en Raquels hart viel plotseling als een baksteen omlaag. Ze wilde nog niet weg. Ze wilde niet weg én ze wilde niet terug. Berlijn, met al haar opvallende, levendige, kleurrijke, bijzondere en soms ook vreselijk lelijke hoekjes en gaatjes, scheen haar plots saai en nietszeggend toe. Zonder Bill was elke plek saai, dacht ze. Hoe was het mogelijk dat je in zo’n korte tijd zo verslaafd raakte aan iemand?
‘Spoor zeven,’ mompelde Tom, na een blik op het bord met vertrekkende treinen. ‘Da’s die kant op.’ Hij trok Hannah mee, leidde hen langs alle haastige drukke mensen en de kiosken vol snoep en kranten richting het juiste spoor. Met elke stap voelde Raquel zich zwaarder worden. Ze wilde niet.
‘Ik wil niet dat je weggaat,’ murmelde Bill op dat moment in haar oor. ‘Maar David vermoordt me als ik je in m’n kast verstop, denk ik.’
Raquel giechelde. ‘Mijn moeder ook, durf ik te wedden. En daarna vermoordt ze mij.’
‘Uh, dat kan ik onmogelijk riskeren. Een wereld zonder jou, wat heb ik dáár nou aan?’ Hij trok een gezicht, schudde zijn hoofd en wikkelde vervolgens zijn armen om haar middel. Ze duwde de pet een stukje omhoog, zodat ze hem makkelijker kon aankijken, en hij kuste haar teder.
‘Ik bel je. Elke dag, goed?’ fluisterde hij nog, toen stapten Raquel en Hannah in de trein en lieten de tweeling achter op het station.

42.

Langzaamaan nam het leven weer een normaal ritme aan. Raquel werkte elke dag behalve woensdag en zondag, verbracht haar vrije tijd met Hannah en Lisanne en bezocht af en toe haar naamgenootje in de dierentuin. Jonathan begon een verslaving te ontwikkelen aan de bezoekjes en vroeg bijna elke woensdag of ze weer zouden gaan. Raquel wilde hem niet teleurstellen, maar soms moest ze er toch aan geloven. Ze had nog meer te doen.
Aan Bill denken, bijvoorbeeld. Sinds dat weekend en hun eerste kus waren twee weken verstreken en ze hadden elkaar elke dag gesproken. Bill belde haar meestal ’s avonds rond tienen, waarschijnlijk zijn eerste echte rustmoment op een dag. Raquel genoot van hun gesprekken; meestal zette ze haar gsm op de speakers, maakte het zich gemakkelijk in haar bed en dan praatten ze tot middernacht of langer over van alles en nog wat. Zo was het net alsof hij een beetje bij haar was – zijn stem hoorde ze in elk geval van heel dichtbij.
Tijdens die gesprekken leerden ze elkaar nog beter kennen dan eerst. Ze spraken niet alleen over belangeloze dingen, over wat ze van elkaar al wisten, borduurden niet voort op oude onderwerpen. Elke avond ontdekten ze stukje bij beetje meer van elkaars leven, gedachten, dromen en angsten. Raquel genoot van elke seconde. Bill was een ongelooflijke kletskous, maar hij praatte niet om het praten zelf en dat maakte een wezenlijk verschil. Hij vertelde dingen die ertoe deden en was niet te beroerd om te luisteren als zij iets wilde zeggen; integendeel, hij moedigde haar door zijn eerlijke interesse aan te praten en gaf antwoord op de dingen die belangrijk waren. Elke avond groeide het vertrouwen en de vertrouwdheid een stukje meer.
Elvira was niet al te gelukkig met deze nieuwe ontwikkeling in het leven van haar dochter. Enerzijds gunde ze Raquel geluk in de liefde en dat scheen het meisje gevonden te hebben, maar anderzijds moest Elvira voor zichzelf vaststellen dat ze Bill vanuit de verte al niet mocht en niet vertrouwde. Zijn status alleen al, zijn beroep, zijn uiterlijk: voor Elvira genoeg redenen om te hopen dat hij bij haar dochter uit de buurt bleef. Daarvoor was het nu alleen een beetje te laat.
“Gelukkig” zagen de twee elkaar niet al te vaak. Bill was in het weekend meestal ook de hele dag in touw, Raquel werkte eveneens en Hamburg was misschien niet het einde van de wereld, maar ook niet om de hoek. Voor Elvira alleen maar positief, voor Raquel bleek het af en toe een marteling. Ze had zich één weekend lang overgegeven aan de dwarrelende vlinders in haar buik en nu waren de vleugels niet meer te houden. Ze miste hem.
Bij Hannah en Tom ging het precies zo, zelfs al hadden zij net iets langer ervaring met de afstand. Daarom hadden ze elkaar beloofd om de eerste de beste gelegenheid naar Hamburg te gaan, met beide handen aan te grijpen. De vraag bleef nu wanneer die kans zich aanbood.

Verrassend genoeg werd de volgende kans mogelijk gemaakt door Georg. Vier weken waren voorbijgegaan, Raquel viel op een donderdagavond na een uitzonderlijk frustrerende werkdag op bed en schrok onmiddellijk weer overeind: haar gsm begon te trillen in haar jaszak.
Een tikkeltje verrast – Bill belde zelden zo vroeg, het was nog geen half negen – hengelde Raquel naar het toestelletje en keek op de display. Georg, zeiden de zwarte lettertjes. Nu nog verbaasder drukte ze op het groene telefoontje. ‘Georg?’
‘Ja, Georg,’ kwam het droge antwoord. ‘Ik weet het, je wacht eigenlijk op iemand anders, maar ik bel ook precies vanwege die iemand.’
‘Is er iets met Bill?’ vroeg Raquel onmiddellijk, terwijl ze zich weer op haar bed liet zakken en het clipje uit haar krullen trok.
‘Nou... In zekere zin wel. Hij maakt me gek,’ meldde Georg op zijn gebruikelijke nuchtere toon. ‘Vier weken lang zijn gezwijmel en gezeur aanhoren gaat je niet in de koude kleren zitten. Die jongen heeft echt een steekje los.’
Raquel grinnikte. Ze wist dat Bill allesbehalve doorsnee was – dat maakte hem juist zo leuk. ‘En wat wil je dat ik daaraan doe?’ informeerde ze.
‘Kom hierheen. Van morgenavond tot zondagmiddag, alles is al geregeld. Gustav belt Hannah, Tom is bijna net zo erg als z’n broer. Wij betalen de treinkaartjes en halen jullie op. De tweeling mag er niets van weten, anders zijn ze morgen nog minder te genieten.’
‘Hebben jullie dit weekend geen afspraken of zo?’ Raquel kreeg haar hartslag slechts met veel moeite onder controle. Haar hele binnenste schreeuwde ja!, ze wilde ontzettend graag op de trein springen en hen opzoeken. Hem opzoeken. Toch dwong ze zichzelf om ernaar te vragen; ze wilde hen niet tot last zijn.
‘Nee, alleen studiowerk,’ antwoordde Georg. ‘Inspelen en opnemen en dat soort shit. Dus, hoe laat mogen we je verwachten?’

Vrijdagavond om half zeven sukkelde de trein Hamburg Hauptbahnhof binnen. Hannah duwde haar voorhoofd tegen het raam en probeerde naar buiten te kijken, op zoek naar de bekende gezichten die hen kwamen ophalen. Aan haar gezicht te zien kon ze hen niet vinden, wat Raquel niet erg verbaasde; Georg en Gustav waren misschien wel minder opvallend dan de tweeling, ze moesten zich toch vermommen als ze de straat opgingen.
‘Kom, die vinden ons sowieso sneller dan wij hen,’ stootte ze Hannah aan en trok haar tas uit het bagagerek. Haar vriendin volgde haar voorbeeld; even later stonden ze op het perron om zich heen te kijken, tassen tegen zich aangeklemd.
‘Hey ho!’ klonk er plotseling vanaf de zijkant. Twee jongens in bomberjacks, met hun petjes achterstevoren op hun hoofd, doken naast hen op en één van hen sloeg meteen een arm om beide meisjes heen. Georg, natuurlijk, met zijn schouderlange haren weggemoffeld onder de pet.
‘Schone dames, volg mij,’ grijnsde hij en voerde hen mee naar de uitgang. Gustav hobbelde met de tassen achter hen aan.
Buiten stond een onopvallende grijze Volkswagen half op de stoep geparkeerd. Twee oude dametjes wierpen hen afkeurende blikken toe toen ze bij de auto bleven staan; Georg grijnsde opgewekt en viste zijn sleutels tevoorschijn. ‘We moeten wel nog even langs de pizzeria,’ meldde hij over zijn schouder, ‘we zijn de studio uitgesneakt met het excuus dat we pizza’s gingen halen. Ze waren zo druk bezig dat ze niet beseften dat we ook pizza’s hadden kunnen bestellen.’
‘Waar zijn jullie eigenlijk mee bezig?’ vroeg Raquel nieuwsgierig en schoof op de achterbank. Hannah stapte aan de andere kant in, nam haar tas van Gustav over en klikte de riem vast.
‘Dat mag je vriendje je uitleggen, die laat je waarschijnlijk elke millimeter van de studio zien,’ antwoordde Georg droogjes. ‘Ik zweer het, ik ken de tweeling al sinds hun twaalfde en ze zijn nog nooit zo onuitstaanbaar geweest.’
Hij trapte op het gaspedaal en de auto stoof van de stoep, om zich onmiddellijk in het drukke verkeer rondom het station te mengen. Raquel en Hannah wisselden een grijns en een veelbetekenende blik. Dit was precies zoals ze het zich hadden voorgesteld – ze voelden zich helemaal thuis.
Een paar straten verderop parkeerde Georg de auto weer half op de stoep, ditmaal voor een pizzeria. ‘Wachten jullie maar hier, ik ga wel bestellen,’ wuifde hij en griste zijn portemonnee uit het handschoenenvakje. ‘Wat willen jullie eigenlijk?’
‘Maakt niet uit,’ zeiden de meisjes tegelijkertijd. ‘Zolang er maar geen vis op zit,’ voegde Raquel erbij. ‘Ik houd niet zo van vis.’
‘Check.’ En Georg verdween naar binnen. Om de tijd te doden tot hij terugkwam speelden Hannah en Gustav Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, waar Gustav behoorlijk goed in bleek te zijn; hij scheen een talent te hebben voor het spotten van kleine streepjes kleur die niemand anders zag.
Raquel staarde uit het autoraampje. Niet dat er veel te zien was, gewoon een straat in Hamburg, maar dat deed er niet erg toe. Eigenlijk zaten haar gedachten veel te ver weg; ze zag niets van wat er op straat rondliep.
Ze dacht aan Bill. En daarmee onontkomelijk aan Chantal. Plotseling vroeg ze zich af of die ook in het complot zat. De tweeling mocht van hun komst niets weten, maar wist Chantal het wel? En zo nee, hoe zou ze dan reageren als Raquel plotseling op de stoep stond? Bezorgd beet Raquel op haar onderlip en legde haar hoofd tegen het autoraampje. Ze wilde niet constant aan Chantal denken als ze aan Bill dacht; ze wenste dat ze zich er overheen kon zetten.
Waarom kon ze dat niet gewoon?
‘Hier, houd vast!’ Georg opende haar portier en schoof zonder enige waarschuwing vier pizzadozen op haar schoot. De overige drie dumpte hij bij Gustav, vervolgens kroop hij weer achter het stuur en manoeuvreerde de auto zonder in de achteruitkijkspiegel te kijken terug de straat op. Een behoorlijk aantal auto’s achter hen toeterde er op los, maar Georg trapte simpelweg wat harder op het gaspedaal en knalde de Volkswagen met een stoïcijns gezicht door het verkeer.
Het enige goede gevolg van zijn rijstijl was dat ze nog geen tien minuten later al de trap op stommelden. Gustav liep voorop, drie pizzadozen in zijn armen, gevolgd door Hannah met haar tas en Georg met Raquels bagage. Raquel zelf sukkelde er achteraan, extra langzaam om de vier pizza’s niet op de grond te laten vallen.
Bovenaan de trap stond Chantal. Haar gezicht was als een masker – een masker geplooid in een enorme lach. ‘Hier, geef die maar aan mij,’ zei ze tegen Hannah en nam de tas uit haar armen. ‘Zo tof dat jullie gekomen zijn!’
‘Vinden wij ook,’ lachte Hannah opgewekt. Gustav drukte zich al langs hen heen, ging met de pizza’s op weg naar de keuken, en op hetzelfde moment zwaaide aan de andere kant van de gang een deur open. Twee hele bekende stemmen waaiden door de gang, bereikten het groepje op de drempel juist toen Raquel ook bovenaan de trap verscheen.
‘... natuurlijk weer anders. Maar zoals het nu klonk – hé, ik ruik pizza,’ viel Bill zichzelf in de rede en keek de gang door. Hij bleef onmiddellijk staan, zo abrupt dat Tom tegen hem op botste.
‘Wat...’ begon de oudste Kaulitz dan ook, maar verder kwam hij niet. Bills gezicht lichtte op en het volgende moment sprintte hij door de gang.
‘Raquel!’
‘Pizzaservice,’ lachte ze schaapachtig. Hannah trok heel subtiel de dozen uit haar handen en deed een stapje opzij. Net op tijd: Bill remde af en wierp zijn armen om Raquel heen. Nog voor er tijd was om iets te zeggen, vonden zijn lippen de hare. Ze ging op haar tenen staan en kwam hem tegemoet, terwijl een warm gevoel zich razendsnel door haar bloedbaan verspreidde.
Ze waren weer bij elkaar.

43.

Opgekruld in de grote leunstoel naast de flatscreen, met een pizzadoos op schoot, kon Chantal de rest van de kamer perfect overzien. Tom en Hannah deelden de zetel in de hoek, eveneens allebei met een pizzadoos, en hadden alleen oog voor elkaar. Georg en Gustav zaten aan de tafel bij het raam, als enigen met bordjes onder hun stukken pizza. Recht tegenover Chantal, op de sofa, pikte Bill net een olijf van Raquels pizza.
Chantal camoufleerde een zucht als een gaap en keek de andere kant op. Het was een stuk beter voor haar humeur om naar Tom en Hannah te kijken; voor hen kon ze tenminste écht blij zijn. Ze mocht Hannah graag en gezien Toms gedrag van de laatste tijd durfde Chantal wel te stellen dat hij het serieus met zijn relatie meende. Hij was bijna net zo irritant als Bill.
Diezelfde Bill maakte het Chantal veel minder makkelijk om blij voor hem te zijn. Ergens wist ze dat ze het hem moest gunnen, een vriendin en alles wat daarbij hoorde, maar ze kon niet om het feit heen dat zij die vriendin wilde zijn. En dat nu net Raquel wél dat geluk moest hebben...
Opnieuw voelde Chantal de jaloezie opborrelen in haar binnenste. Die emotie had ze lange tijd niet meer gehad, sinds Raquels laatste bezoek – en daarmee sinds het begin van de relatie – waren haar gedachten langzaam maar zeker verzacht. Als Bill meer in Raquel zag dan in haar, moest ze daar vrede mee hebben en hen alle geluk toewensen.
Zo had Chantal het met zichzelf afgesproken, maar nu ze de twee weer samen zag balde ze opnieuw haar vuisten. Zij wilde daar zitten, in Bills armen, zij zou hem moeten kussen! Om zichzelf in de hand te houden greep de blondine nog een stuk pizza, ook al hoefde ze eigenlijk niet meer, en beet er venijnig in.
Het kauwen kalmeerde haar gelukkig een beetje. Ze wendde haar hoofd naar Tom en Hanna, glimlachte vagelijk in hun richting en dacht bij zichzelf: beheersing, Chantal! Misschien raken ze vanzelf wel op elkaar uitgekeken. Lange-afstandsrelaties gaan vaker kapot dan dat ze standhouden. En dan zal Bill wel inzien wie eigenlijk voor hem gemaakt is.
Een half uur later werden de pizzadozen opgeruimd; alle zeven pizza’s waren verdwenen, voornamelijk met dank aan Tom en Georg. Die hadden niet alleen hun eigen pizza volledig op, maar ook de stukken die Hannah en Raquel niet meer hoefden. Chantal had uiteindelijk, om zichzelf af te leiden, toch haar hele pizza weten weg te moffelen.
‘Zo!’ riep Bill, toen de laatste sporen avondeten waren weggevaagd. ‘En wat doen we nu?’
‘Nu,’ zei Gustav droogjes, ‘zeggen jij en je grote broer eerst heel braaf dank je wel tegen mij en Georg. Want zonder ons zouden jullie nu eenzaam en alleen het weekend ingaan.’
‘Dank je wel!’ kwam het onmiddellijk in koor van de tweeling. ‘En nu?’ voegden ze er vervolgens, eveneens tegelijkertijd, bij en keken verwachtingsvol de kamer rond.
‘Kaarten?’ stelde Georg voor. ‘Pesten of zo, da’s wel leuk met zeven man.’
Ze stemden allemaal toe en verzamelden zich rond de keukentafel. Georg viste een pak kaarten uit de bestekla – Raquel kreeg prompt de slappe lach – en Gustav nam kort de regels door, zodat de kaarten niet bij iedereen iets anders betekenden. Zodra Raquel weer min of meer aanspreekbaar was, startte het spel.
De rest van de avond werd gevuld met kaarten en zelfs Chantal kon haar gedachten opzij zetten. Voor het eerst sinds tijden had ook zij weer plezier in het gezelschap van Raquel; ze lachte vrijuit, plaagde met de rest mee, speelde potje na potje en het maakte niet eens uit of ze verloor. Het was een meer dan geslaagde avond en Chantal ging met een glimlach op haar gezicht naar bed.

De volgende dag wachtte Bill een verrassing: hij werd wakker en besefte dat de rest van het huis nog sliep. Dat kwam ongeveer één keer in het jaar voor en hij was onmiddellijk even van zijn apropos. Hoe kon het zo stil zijn? Hij realiseerde zich nu pas dat hij vanuit zijn slaapkamer de auto’s op straat kon horen.
Op dat moment herinnerde hij zich Raquel. Zijn blik ging meteen opzij en een grote glimlach verspreidde zich over zijn gezicht. Het meisje lag naast hem, opgerold als een kat, en ademde regelmatig in en uit. Ze was nog diep in slaap en Bill werd zich weer eens bewust van hoe mooi ze was. Geen enkel meisje haalde het bij haar, besloot hij. Zelfs Miss Universe was wat hem betreft gewoontjes vergeleken bij Raquel.
‘En je hoort bij mij,’ fluisterde hij teder, voor hij zich naar haar toe boog en een lichte kus op haar voorhoofd drukte. Ze glimlachte in haar slaap, kroop iets dichter naar hem toe, maar werd niet wakker.
Bill vond het wel best, zo kon hij nog even ongestoord naar haar kijken. Hij ging weer liggen, streek zijn eigen lange haar naar achteren en glimlachte voor zich uit. De komende week, nam hij zich voor, zou hij extra aardig zijn voor Gus en Georg. Ze hadden tenslotte Raquel hierheen gehaald, wat hij zelf niet had durven vragen uit angst dat ze niet kon en hij teleurgesteld zou zijn – met teleurstelling had hij nooit goed om kunnen gaan.
Nu echter had hij geen reden om teleurgesteld te zijn en hij was het ook niet, want Raquel lag naast hem. Onder de dekens tastte Bill naar haar hand en vlocht zijn vingers door de hare. Zo wilde hij elke dag wakker worden; Raquels krullen op zijn kussen, haar geur in zijn neus en haar lichaam heel dicht bij. Dat zou voor alle dagen het perfecte begin zijn – en Bill geloofde er heilig in dat je aan het wakker worden kon aflezen wat voor dag het werd.
Met die gedachte in zijn hoofd viel hij opnieuw in slaap.

Voor Tom en Hannah begon de dag pas tegen twaalven. Ze waren na het kaarten ook niet meteen gaan slapen, hadden zich eerst nog eens intensief met elkaar beziggehouden – héél intensief.
Na de goedemorgenzoen om vijf voor twaalf kropen ze samen Toms bed uit en onder de douche. Daar bleven ze een hele tijd onder staan, tot Bill ongeduldig werd en de warmwaterkraan in de keuken opendraaide. Het was maar goed dat hij vervolgens koffie en broodjes klaarzette voor de twee, anders had Tom misschien alsnog wraak genomen en Bill door het hele huis gejaagd tot ze er beiden bij neervielen.
Nu zaten ze echter vreedzaam met zijn viertjes aan tafel; van Georg, Gustav en Chantal ontbrak elk spoor. Bill wist te vertellen dat Gustav met Chantal de stad in was gegaan om beenwarmers te kopen en trok daarbij zijn neus op.
‘Béénwarmers! Waarom zou je beenwarmers willen dragen? Als er iets lelijk staat...’
‘... zijn het jouw cowboylaarzen wel!’ vulde Tom droogjes aan. ‘Ik geloof dat jij bij “beenwarmers” nog steeds die gebreide, die mama ooit eens voor ons gemaakt heeft, in je hoofd hebt.’
Raquel verslikte zich prompt in haar koffie, Bill klopte zorgzaam op haar rug en keek tegelijkertijd nogal vies naar zijn tweelingbroer. ‘Die dingen waren zó vreselijk! Heb jij ze ooit gedragen?’
‘Nee, natuurlijk niet. De mijne werden staartwarmers, weet je nog. Voor Scotty en Kasimir.’ Tom grijnsde. ‘En van de jouwe hebben we later een Halloweenkostuum gemaakt.’
‘Oh ja!’ Bills gezicht klaarde onmiddellijk op. ‘Edward Scissorhands, of niet? Dat was een toffe Halloween!’
Het onderwerp beenwarmers scheen hij volledig vergeten te hebben, hij humde vrolijk voor zich uit en streek lichtjes langs Raquels ruggengraat. Ze was al gestopt met hoesten, maar dat stoorde hem niet. En zijn aanraking stoorde haar niet, integendeel.
‘Waar is Georg dan?’ vroeg Hannah na een tijdje stilte. ‘Ligt die nog te maffen of is hij ook met Chantal mee?’
‘Nee, die is naar Joëlle,’ zei Bill vaag. Tom keek onmiddellijk op en produceerde een geïnteresseerde “Oh ja?”. Bill knikte, dronk het laatste beetje koffie uit zijn beker en stond vervolgens op om die in de vaatwasser te zetten.
‘Wie is Joëlle?’ wilden de meisjes tegelijkertijd weten, keken de jongens beurtelings aan.
‘De styliste die Chantal onder handen heeft genomen,’ verklaarde Tom. Raquel klakte zachtjes met haar tong, nu herinnerde ze zich weer hoe Chantal haar een keer had opgebeld om over het bezoek bij de styliste te vertellen. En over de styliste met Georg samen, wat blijkbaar niet bij die ene date gebleven was: Tom grijnsde en zei: ‘Georg is al met haar aan het flirten sinds... Nou, sinds ze Chantal heeft gestyled, dus.’
‘Het is wel meer dan flirten, eigenlijk,’ merkte Bill op vanaf zijn plek bij het aanrecht. ‘Ze zijn al vaker op een date geweest en Georg beweert dat hij verliefd op haar is.’
Tom staarde hem aan alsof hij verkondigd had de paus in vermomming te zijn. ‘Waarom weet jij dat en ik niet?’
‘Omdat ìk geen afgezaagde machograppen maak als iemand het woord “verliefd” in de mond neemt,’ antwoordde Bill droog. ‘En je zou ondertussen moeten weten hoeveel het betekent als Georg zegt dat hij verliefd is.’
Daar moest Tom onmiddellijk weer om grijnzen. ‘Daar heb je een punt. We zullen wel eens zien hoe serieus het deze keer is.’
De broertjes wisselden een veelbetekenende blik die de meisjes natuurlijk niet begrepen. Hannah gaf haar vriendje een zachte por: ‘Zeg! Leg je ons ook nog uit waar dat over ging?’
‘Georg is elke dag verliefd op een ander, als je hem moet geloven,’ verklaarde hij bereidwillig. ‘Op de kassajuffrouw, of een meisje dat hij toevallig tegenkwam op straat, of...’
‘Davids nieuwe assistente,’ maakte Bill zijn zin af en de tweeling schoot prompt in de lach. Dat kwam Tom op nog een por te staan, maar het was Bill die weer aan tafel ging zitten en het verhaal vertelde.
‘Dat was aan het begin van Tokio Hotel. David, onze manager, had toen een mannelijke assistent van ongeveer dertig, die wel aardig was maar verder oninteressant. Hij deed zijn werk wel goed en zo, dus het was best onpraktisch dat hij een andere baan kreeg aangeboden. Maar ja, hij wilde hogerop, hij nam het aanbod aan en David had een nieuwe assistent nodig.
Tom en ik waren toen net zestien, misschien een week of zo, en Georg achttien, hij is tweeënhalf jaar ouder dan wij. David riep ons allemaal bijeen om zijn nieuwe assistente te leren kennen, Georg was helemaal in de wolken omdat assistente betekende dat het een vrouw zou zijn, bladibla...
Bleek ze getrouwd, met twee kinderen, en ouder dan David zelf.’ Bill pauzeerde om het dramatische effect kracht bij te zetten en de meisjes giechelden zacht. ‘Arme Georg... Je had zijn gezicht moeten zien, onbetaalbaar. Wij hadden echt de grootste lol natuurlijk.’
‘Gelukkig is hij er nu overheen,’ lachte Tom, ‘Dunja werkt nu nog steeds voor ons. En ze is hartstikke aardig.’
‘En oud genoeg om Georgs moeder te zijn,’ knikte Bill – toen schoten ze allevier in de lach.
Raquel voelde zich zo warm vanbinnen, voelde hoe die warmte zich verspreidde door haar bloedbaan. Het was een heerlijk gevoel om te weten met wie ze hier aan tafel zat. De twee tegenover straalden zoveel vriendschap uit naar haar, liefde naar elkaar, en naast zich voelde ze de liefde van Bills kant komen. Ze kende geen beter gevoel.
Toen ze uitgelachen waren en de koffiepot leeggedronken hadden, verhuisden Tom en Hannah naar de woonkamer. Even later hoorden de twee anderen gelach vanaf de sofa; die hadden niemand meer nodig.
Raquel keek opzij naar Bill en vroeg zachtjes: ‘En wat gaan wij doen?’
‘Hm...’ Hij trok even een nadenkend gezicht, beet op zijn onderlip en stelde toen voor: ‘Zal ik je laten zien waar we nu mee bezig zijn? Of eigenlijk, laten horen?’
Zijn gezicht lichtte zo enthousiast op dat Raquel geen nee kon zeggen, zelfs als het haar niet echt geïnteresseerd had. Dus stemde ze toe, liet zich door Bill uit haar stoel trekken en naar de studio leiden. Hij lachte haar toe, met stralende ogen; zijn vingers sloten zich net iets strakker om de hare. Bezitterig misschien voor een buitenstaander, maar niet voor Raquel. Het betekende gewoon dat hij blij was om haar bij zich te hebben – en dat gevoel was geheel wederzijds.

44.

De studio was voor Raquel niet volledig onbekend terrein; ze was hier natuurlijk al eens geweest, bij de eerste kennismaking en later ook toen ze kort bij hen had gelogeerd na de dood van haar vader.
Die overpeinzing gaf haar een raar gevoel in haar maag. Alle gebeurtenissen van de laatste tijd hadden haar gedachten zo afgeleid dat ze nog maar nauwelijks aan haar vader dacht, behalve af en toe als ze ’s avonds in bed lag en niet kon slapen. Ergens voelde ze zich schuldig, maar ze wist ook dat ze niet altijd aan haar vader kon denken. Life goes on, en nu had ze Bill om haar op te vrolijken, om haar aandacht aan te besteden, om dat leven aan te wijden. Dát ging ze doen.
Bill nam zijn vriendin mee naar zijn eigen kleine kamertje in de studio, waar hij zijn partijen inzong. Het kamertje had geen raam en was daardoor nogal donker, maar toen Bill het licht aanknipte werd de typische chaos die zijn domein kenmerkte zichtbaar. Snoeren, losse microfoons, blaadjes songteksten, koptelefoons en lege colaflesjes lagen overal verspreid; alleen het smalle bureautje was nog redelijk ordelijk, daar stond namelijk de opnameapparatuur. Er lag één enkel blaadje op het tafelblad, een songtekst. Raquel gluurde naar de titel; een tekst die ze niet kende, zo te zien.
‘Tja. M’n kamertje is niet veel soeps, maar... hier breng ik zo’n beetje mijn dagen door.’ Bill keek om zich heen en raapte twee colaflesjes van de grond. ‘Ik moet echt eens opruimen, maar eigenlijk ben ik daar te lui voor,’ grijnsde hij verontschuldigend.
‘Het helpt al als je een prullenbak neerzet,’ merkte Raquel op. ‘Maar ik ben die rommel ondertussen wel gewend, ik vind de muziek veel interessanter.’ Ze lachte. ‘Alleen mag ik zeker nog niet weten hoe het klinkt?’
‘Niet hoe álles klinkt, nee, maar ik wil je best iets laten horen.’ Terwijl hij praatte viste Bill een koptelefoon uit de chaos op een kastje met laatjes en plugde die in een kleine cd-speler, die in de hoek van het bureautje was gepropt. Raquel keek geïnteresseerd toe; ze besefte maar half dat ze iets van het nieuwe album te horen zou krijgen, het album waar op fora en in tijdschriften al flink over werd gespeculeerd. Hoeveel meisjes zouden een moord doen voor deze kans?
Bill hield haar de koptelefoon voor. ‘Soms is het heel handig om de mening van een buitenstaander te horen voor je verdergaat. Als muzikant luister je er toch anders naar.’ Hij trok een gezicht dat het midden hield tussen scherts en verontschuldiging. ‘Je moet alleen wel beloven dat je niks doorvertelt, dit is nog allemaal top secret en zo.’
‘Beloofd.’ Raquel zou nooit iets doorbriefen, Bill vertrouwde haar al zo ver dat hij haar iets liet horen en dat vertrouwen wilde ze koste wat het kost bewaren. Ze had nog nooit een vriendje gehad, maar je hoefde geen relatiespecialist te zijn om te weten dat vertrouwen één van de belangrijkste onderdelen van zo’n verbintenis was.
Voorzichtig schoof ze de koptelefoon over haar oren en leunde tegen het bureautje, terwijl Bill door de tracks op de cd klikte om een geschikt liedje op te zoeken. Uiteindelijk liet hij de cd op nummer acht staan en keek gespannen naar Raquels gezicht. Haar uitdrukking bleef onbewogen, serieus, maar Bill kon intussen haar ogen goed genoeg lezen en hij zag aan de glans dat wat ze hoorde wel in de smaak viel.
Toen het liedje was afgelopen, duwde Raquel de koptelefoon omlaag en glimlachte. ‘Ik vind het in elk geval mooi. En ik ben nooit zo goed in uitleggen waarom, maar... Ik weet niet, het gaf me zo’n vlinders-in-mijn-buik-gevoel.’
Ze bloosde tot in haar haarwortels, maar Bill leek haar opmerking wat zakelijker op te vatten. ‘Zo was het ook wel bedoeld,’ knikte hij, schakelde ondertussen de cd-speler weer uit. ‘De tekst heb ik al heel lang geleden geschreven, toen ik voor het eerst verliefd was, en een tijdje geleden deels aangepast.’
Nu was het aan hem om dieprood te worden. ‘Vlak na m’n verjaardag, om precies te zijn.’
Raquel begreep meteen wat hij tussen de regels door wilde zeggen; ze werd nog roder, maar straalde tegelijkertijd en ging op haar tenen staan om hem te kussen. Zodra hun lippen elkaar raakten, wikkelde Bill zijn armen om haar heen en trok haar zo dicht mogelijk tegen zich aan. Als vanzelf legde Raquel háár armen om zijn hals. Ze had niet veel ervaring met jongens, maar bij Bill scheen haar lichaam ook zonder die ervaring wel te weten wat het moest doen. Ze vroeg zich niet eens af of ze het wel goed deed – ze deed het gewoon.
En blijkbaar deed ze het prima, want Bill liet haar niet meer los. Zijn tongpiercing tikte zachtjes tegen haar tanden en Raquel voelde haar gedachten oplossen in de gloeiende warmte, die zich razendsnel vanuit haar buik verspreidde. De hele wereld vervaagde om haar heen. Alleen Bill en zij waren er nog en alleen zij tweeën telden nog. Alleen zij, samen.

De rest van de dag ging in een waas van vrolijkheid, plezier en niet-van-elkaar-af-kunnen-blijven voorbij. Van dat laatste schenen vooral Tom en Hannah last te hebben, hoewel Raquel zichzelf ook betrapte op een bijna onvrijwillig verlangen om Bill elke vijf minuten even aan te raken. Daar leek hij niets op tegen te hebben, die neiging had hij tegenover haar namelijk ook.
Chantal en Gustav kwamen tegen vieren terug uit de stad, mét beenwarmers – knalblauwe – en Bill gaf schoorvoetend toe dat ze zo vreselijk nog niet waren. In elk geval niet toen Chantal ze onder een rokje had aangetrokken om haar aankoop te showen.
Vervolgens daagde Tom zijn tweelingbroer uit tot een Playstation-duel dat tot heel laat ’s avonds duurde: geen van beiden kon tegen hun verlies en na elke nederlaag moest er per se een revanche-potje gespeeld worden, wiens nederlaag het ook was.
Na zo’n perfecte dag kon de zondag eigenlijk alleen maar tegenvallen. Raquel werd weliswaar wakker met Bills armen om haar middel en zijn gezicht in haar hals verstopt, haar humeur hing toch ergens tussen grijze lucht en regenbui. Vandaag moest ze alweer vertrekken en dan zouden ze elkaar weer wie wist hoe lang niet zien. De telefoongesprekken waren heerlijk, maar wogen niet op tegen écht samen zijn.
En de rest van de dag werd er niet beter op. Bij het ontbijt kregen Bill en Georg ruzie omdat de bassist per ongeluk zijn tomatensap omgooide en de broodjes daardoor verdronken, vervolgens liet Chantal een bord vallen en werd Gustav nijdig. Daarop greep Bill zijn broer bij de kraag en trok hem de keuken uit, rende Georg achter hen aan, meldde Chantal dat ze ging douchen en liep Gustav haar achterna omdat hij vond dat ze het kapotte bord moest opruimen. Bijgevolg bleven Raquel en Hannah in de chaos achter en keken elkaar een beetje verbluft aan.
Toen ging de bel.
De meisjes wisselden nog een blik. Moesten zij nu opendoen? Of zouden de jongens hun discussies toch maar staken? Op dat moment hoorden ze hoe de deur al openging, iemand twee stappen de gang in zette en vervolgens riep: ‘Jongens? Al wakker?’
Het was een mannenstem, vrij diep maar wel jong. Hij werd beantwoord door Gustav, die Chantal blijkbaar met rust had gelaten en nu door de gang kwam aangewandeld. ‘Ja, wakker genoeg om elkaars schedel in te slaan. Niet de keuken binnengaan als je voeten je lief zijn, er liggen scherven.’
De man slaakte zo’n diepe zucht dat hij zelfs in de keuken te horen was. ‘Woonkamer dan maar. Roep jij je bandleden bij elkaar?’
Gustav beantwoordde bevestigend, maar voegde er vervolgens bij: ‘En de meisjes ook?’
‘Meisjes?’
‘We hebben je verteld dat Raquel en Hannah zouden komen. Ze zijn er nog.’
‘Oh! Ja, natuurlijk zij ook. Vanwege hen ben ik ook hier.’ De woonkamerdeur kraakte, vervolgens hoorden de meisjes het schrapen van een stoel die werd verplaatst en Gustavs voeten door de gang. Hij kwam niet naar de keuken, maar haalde blijkbaar eerst de tweeling en Georg uit elkaar. In het voorbijgaan ramde hij op de badkamerdeur en brulde door het hout heen: ‘David is er!’
Onmiddellijk sloeg Hannah haar handen voor haar mond en keek Raquel met grote ogen aan. ‘Dat is hun manager!’ fluisterde ze; overbodig, dat wist Raquel net zo goed als zij.
Plotseling nerveus streek ze de vouwen uit haar zwarte shirtje. Hij was vanwege hen hier, had hij gezegd. Wat zou hij van hen willen?

Ze zaten in een kring rondom de glazen salontafel. De tweeling naast elkaar op de sofa, Raquel rechts van Bill en Hannah links van Tom; Georg in de fauteuil naast de televisie, Chantal op de ene leuning; Gustav had de zetel uit de hoek geschoven en zat nu tussen de sofa en Georg in. Tenslotte was er nog David, die een rechte houten stoel vanaf de tafel naar de kring had getrokken en hen nu één voor één aankeek.
Zoals gewoonlijk was het Bill die niet langer dan tien seconden zijn klep kon houden. ‘Oké, David, en waarom kom je ’s ochtends vroeg binnenvallen? Het is zondag, weet je wel.’
Hij klonk nog steeds geïrriteerd, met dank aan Georg en tomatensap, en Raquel gaf hem een zachte por. Geïrriteerd zijn mocht best, maar David had er niets mee te maken.
De manager was natuurlijk wel gewend aan Bills humeur en trok zich er niets van aan. Hij keek nog eens de kring rond, stond toen op en stak zijn hand uit naar Raquel. ‘We kennen elkaar al, maar even voor de vorm: ik ben David Jost, zeg maar David.’
Raquel schudde zijn hand en mompelde har naam, een tikkeltje onzeker. In principe zag David er sympathiek uit, hij was nog jong – vijfendertig ongeveer – en lang niet zo formeel als ze een manager had ingeschat. Hij droeg gewoon een spijkerbroek en een T-shirt met het logo van Converse All Star erop, had lachrimpeltjes bij zijn ogen. Alleen het feit dat hij vanwege haar en Hannah hier was, maakte haar nerveus.
Ondertussen had ook Hannah Davids hand geschud en zichzelf voorgesteld; hij herkende haar van de auditie en knikte haar vriendelijk toe. Vervolgens nam hij weer plaats op zijn stoel, leunde achterover met zijn armen over elkaar geslagen en begon zonder enige vorm van inleiding: ‘Oké, ik ben hier om jullie een aantal dingen uit te leggen. Laten we het “spelregels” noemen, showbizz is soms net Mens-erger-je-niet. Bill, Tom, dames, ik ben heel blij voor jullie, maar er zijn een handvol voorwaarden voor jullie allevier om jullie relaties in stand te houden.’
‘Pardon?’ riep de tweeling in koor, terwijl hun wenkbrauwen tegelijkertijd samentrokken boven hun identieke ogen. Ook de meisjes begrepen Davids woorden maar half en keken hem vragend aan.
David zuchtte. ‘Ik weet dat het als slecht nieuws klinkt, jongens, maar het valt echt wel mee. Ik kan jullie niet verbieden om van iemand te houden en dat wil ik ook helemaal niet, maar jullie weten zeker wel dat in onze wereld overal regels aan verbonden zijn.’
‘Ja, dat heet artistieke vrijheid,’ merkte Bill sarcastisch op. Gustav, Georg en Chantal gniffelden even; de andere drie staarden nog steeds niet-begrijpend naar David.
Die schraapte zijn keel en stak een vinger op. ‘Regel nummer één: ga niet hand en hand de straat op, zeker niet herkenbaar. Of eigenlijk, ga niet met zijn tweeën over straat en vermijd babywinkels als de pest, zelfs al heb je er een nieuw neefje of nichtje bij.’
Nu trokken de broers tegelijkertijd hun wenkbrauwen omhoog en Bill begon al: ‘Waarom zouden we in godsnaam...’, toen David naar hem wuifde dat hij zijn mond moest houden en nog een vinger omhoog stak. ‘Regel nummer twee: als er een cameraploeg in de buurt is, geen gezoen en klef gedoe voor de lens.’ Volgende vinger. ‘Regel nummer drie: bestempel elkaar in elk geval openlijk nóóit als “de ware liefde”.’ Hierbij wierp hij Bill een strenge blik toe en kreeg een frons terug. ‘Regel nummer vier: altijd blijven lachen, ook als jullie net ruzie hebben gehad. En regel nummer vijf: noem nóóit de achternaam van het meisje in een interview.’
Hij liet dat alles even bezinken en voegde er vervolgens bij: ‘En dat zijn overigens de regels voor als het ooit bekend is geworden.’
Nog vóór Raquel überhaupt had begrepen wat David daarmee bedoelde, kwam er van de broertjes al een luide “Wat?” Ze schoten synchroon overeind en zelfs Tom, de relaxte helft van de tweeling, keek David met fonkelende ogen aan.
‘Hoe bedoel je, “als”?’ vroeg Bill, gevaarlijk dicht tegen woede aan. ‘Zodra, hoor je te zeggen. Wanneer. Niet als.’
David liet zich door de dreigende toon niet uit het veld slaan; nog even kalm als eerst verduidelijkte hij zijn woorden: ‘Jawel, ik bedoel wél “als”. Regel nummer nul is namelijk dat je een relatie geheimhoudt tot het niet meer mogelijk is. Zoals ik jullie vijf jaar geleden ook al heb verteld, heren.’
Nu viel bij Raquel ook het kwartje. David wilde dat de band, in elk geval publiekelijk, deed alsof ze allevier single waren. De achterliggende redenen kon ze wel raden, maar toch voelde ze een lichte steek door zich heengaan. Haar relatie was een geheim. Ze was verliefd en niemand mocht het weten. Ze had voor het eerst een vriendje en tegelijkertijd ook zwijgplicht.
‘Vijf jaar geleden, ja!’ Bills stem werd steeds harder. ‘Toen hadden we ook nog geen vriendin en moesten ons nog bewijzen als band! Sorry hoor, David, maar de situatie is nu wel een béétje anders.’
‘De spelregels blijven hetzelfde, Bill,’ wees de manager hem terecht. ‘Ik snap dat je er niet blij mee bent, maar het is beter zo.’
‘Klets niet! Wat nou “beter zo”, heb je liever dat we gaan lopen liegen en Tom met Jan en alleman blijft flirten omdat hij dat vijf jaar geleden ook deed?’ snauwde Bill, nu echt kwaad. Zijn broer liet het woord aan hem over, maar het was duidelijk aan zijn gezicht dat hij het volledig met de zanger eens was.
David maakte een wegwerpgebaar. ‘Kom op, jongens, wees redelijk. Hoe lang zijn jullie nou samen?’
‘Raquel en ik vier weken en één dag,’ antwoordde Bill prompt. ‘Tom en Hannah langer, vanaf Wenen al, maar de precieze datum weet ik niet.’
Vier weken en één dag. Het klonk niet als heel veel, maar Raquel voelde het toch kriebelen in haar maag. Vier weken en één dag. Morgen een maand, besefte ze. Morgen precies een maand. De kriebel werd sterker en tegelijkertijd registreerde ze nog eens extra de teleurstelling die Davids woorden opriepen. Een hele maand samen en niemand mocht het weten.
‘Vier weken en één dag,’ herhaalde de manager. ‘En je denkt dat je er na zo’n korte al mee wegkomt in de media? Zo naïef ben je toch niet, Bill. Sowieso kan je niet in de toekomst kijken, je weet nooit wat er nog fout kan gaan tussen jullie, en je snapt toch wel waar de pers dan over gaat schrijven.’
‘En bedánkt!’ katte Bill terug. ‘Fijn te horen dat je zo’n vertrouwen in ons hebt! Ik snap het best en je kan de pot op!’
Nu veranderde er iets in Davids gezicht. Hij begon zijn aanvankelijke kalmte te verliezen, zijn wenkbrauwen vormden een geërgerde frons. ‘Stel je niet zo aan, Bill. Als je écht snapt waar ik het over heb, begrijp je ook waarom ik wil dat jullie het geheimhouden.’ En met nadrukkelijke stem liet hij erop volgen: ‘Verkering verkoopt niet.’
‘Verkóópt niet!’ Bill gilde nu echt. Raquel kromp geschrokken ineen, zo had ze hem nog nooit meegemaakt. Hij kibbelde natuurlijk dagelijks met zijn broer, maar dat was iets anders. Zelfs de ruzie met Georg van vanochtend had nog iets speels gehad. Hier was daar geen spoortje meer van over: Bill was woedend – meer dan woedend. Laaiend.
‘Verkóópt niet!’ herhaalde hij met razende stem. ‘Alsof dat het enige is wat telt! Alsof we plotseling geen concerthal meer vullen omdat we verdomme gelukkig zijn! Ik dacht toch écht dat we muziek maken, niet strippen!’
‘Natuurlijk gaat het om de muziek, overdrijf niet!’
‘Ik overdrijf niet, jíj overdrijft! Alsof elke keer dat ik één of andere groupie goedemorgen wens weer vijftig albums verkoopt of zo!’
‘Meisjes moeten kunnen dromen, Bill. Bijvoorbeeld dat ze ooit het hart van hun idool veroveren! En of je het nu wilt of niet, het grootste deel van jullie fanbasis is vrouwelijk en onder de twintig.’
‘Oh, nu voel ik me metéén serieus genomen!’ Snijdend sarcasme. ‘Ik ben nog geen machine! Of beter nog, een marionet? Fuck you, David!’
‘Zo is het genoeg,’ zei David scherp, nu net zo kwaad als Bill maar een stuk beheerster. ‘Je weet dat we jullie zo veel mogelijk vrij laten in jullie keuzes, maar dat betekent niet dat we geen grenzen meer kunnen stellen. Een nieuwe tattoo is iets anders dan een vriendin. Als ik zeg dat jullie het geheim moeten houden, dan gebeurt dat, en daarmee basta!’
Bill opende zijn mond, klapte hem weer dicht, sprong toen overeind en stormde de kamer uit. De deur knalde achter zijn rug terug in het frame; David leunde met een zucht achterover in zijn stoel. Toen duwde ook Tom zich omhoog, stapte over Hannah’s benen en verliet net iets rustiger de ruimte. Hij deed duidelijk zijn best om niet zo hard met de deur te slaan als zijn broer, maar het bleef een galmende klap.
De kamer werd doodstil.

45.

Bill leunde aan de achterkant van het gebouw tegen de bakstenen muur toen Tom zich bij hem voegde. Hij had niet hoeven zoeken naar zijn broertje, wist feilloos waar die zou zijn. Hier op de parkeerplaats kon niemand hen zien, hier was het rustig.
Zwijgend tastte Tom in de zakken van zijn veel te grote spijkerbroek en haalde er met enige moeite een pakje Marlboro uit, dat hij onder Bills neus duwde. De zanger hengelde naar een sigaret; ondertussen zocht Tom verder, ditmaal naar zijn aansteker, waarmee hij vervolgens eerst Bills sigaret en toen die van zichzelf aanstak. Nog altijd zwijgend stonden ze naast elkaar en rookten.
Ten slotte verbrak Bill de stilte; hij drukte de sigaret uit op de muur en wierp de peuk zo ver mogelijk van zich af. ‘Denk je dat we David kunnen ontslaan?’
‘Ik denk dat een andere manager er precies zo over denkt als hij,’ antwoordde Tom rustig en blies een kringeltje rook uit, voor hij hetzelfde deed als Bill en zijn sigaret weg mikte.
‘Hm...’ Voor een buitenstaander was dat waarschijnlijk een nietszeggend antwoord geweest, maar Tom wist precies wat zijn broer met die brom bedoelde. Hij hield Bill nog eens het pakje sigaretten voor en zei: ‘Ik vind het ook niet leuk, maar discussiëren heeft geen zin. Uiteindelijk heeft David toch het laatste woord.’
Bill uitte een geluid dat het midden hield tussen gesnuif en gegrom. ‘Maar wij hebben de laatste daad.’
Zijn wederhelft plukte de aansteker tussen zijn vingers vandaan en knikte. ‘Precies.’

Toen Bill zijn kamerdeur openstootte, rook Raquel de tabak al om hem heen. Ze lag op zijn bed, hoofd bij het voeteneinde en benen opgetrokken, en keek zwijgend toe hoe hij de deur achter zich sloot. Vervolgens trok hij zijn jack uit, gooide die achteloos in een stapel kleren en waadde door de rommel naar de andere kant van de kamer. In het voorbijgaan streken zijn vingers even langs Raquels voorhoofd; ook al rook zijn hand eveneens naar sigaretten, toverde die aanraking een glimlachje op haar gezicht.
Eenmaal aan de andere kant van zijn kamer trok Bill een lade van zijn bureau open en rommelde net zo lang door de inhoud tot hij een pakje kauwgum vond. Met het pakje in de ene hand schoof hij de gordijnen opzij met de andere, zette vervolgens het raam een stukje open.
Samen met de koele wind kwam de zanger op het bed af; hij liet zich op de zijkant zakken en wipte een kauwgumpje in zijn mond. De sigarettengeur nam meteen af, tot Raquels opluchting. Ze draaide zich op haar zij, keek hem even aan en vroeg toen: ‘Rook je?’
Het antwoord wist ze natuurlijk al, maar Bill begreep dat ze eigenlijk een andere vraag stelde. Hij beet het kauwgumpje doormidden en antwoordde zacht: ‘Soms. Als David me op de zenuwen werkt.’
Het glimlachje dat over zijn gezicht schoot, was nauwelijks vrolijk te noemen en verdween ook snel weer. Hij reikte nu naar haar hand, vlocht zijn vingers door de hare.
Een tijdje bleef het weer stil. Raquel staarde naar zijn gezicht, de hoge jukbeenderen, volle lippen, het moedervlekje op zijn kin waar hij soms over klaagde, omdat het eigenlijk de enige imperfectie was in zijn gezicht.
Vier weken en één dag, dacht Raquel. Morgen een maand. Op dat moment besloot ze dat het haar niets uitmaakte wat David zei. Als zij een geheim moest zijn, dan was ze een geheim – zolang ze Bill maar mocht houden.
Diezelfde Bill kneep zachtjes in haar hand. ‘Het spijt me.’ Hij haalde even diep adem, ze zag hem fronsen. Waarschijnlijk dacht hij er anders over dan zij; hij was koppiger. De schok van het nieuws kwam bij haar harder aan en bleef bij hem langer hangen.
‘Ik begrijp David wel,’ mompelde ze. Bills frons werd dieper, hij maakte een beweging alsof hij zijn hand terug wilde trekken, maar Raquel hield hem vast en keek hem ernstig aan. ‘Ik begrijp hem, Bill. Dat betekent niet meteen dat ik het met hem eens ben. Maar... Als dat de manier is om hem tevreden te houden...’
‘Ik praat nog wel met hem,’ viel Bill haar in de rede en kneep iets harder in haar hand. ‘Zo makkelijk komt hij er niet mee weg.’
Zijn ogen vlamden; nu moest Raquel even grijnzen, hij zag er zo eerder schattig dan indrukwekkend uit. Of dat lag aan haar, dat kon natuurlijk ook. Ze duwde zich overeind en gaf hem een kus. ‘Mij maakt het niet uit, zolang ik je maar mag houden.’
Bills antwoord was een hartstochtelijke kus terug, die Raquel vertaalde als “We komen er wel uit”. En daar had ze alle vertrouwen in; natuurlijk was het even slikken, maar daar kon ze tegen. Dat moest gewoon.

Zodra Raquel op zondagavond de huisdeur openduwde, kwam Jonathan uit de woonkamer gestormd en vloog haar om de hals, alsof ze twee maanden weg was geweest in plaats van twee dagen. Ze liet haar tas vallen en knuffelde haar broertje stevig terug; waarschijnlijk had hij een heel saai weekend gehad met alleen Elvira om zich heen. Raquel nam zich voor om dat zo snel mogelijk goed te maken.
‘Waar is mam?’ vroeg ze, toen Jonathan haar eindelijk losliet.
‘Boven,’ mompelde hij. ‘Met de laptop.’
Hij keek er zo treurig bij dat Raquel hem nog eens in haar armen trok. ‘Kom,’ zei ze bemoedigend, ‘het is nog niet zo laat, we kunnen nog wel een spelletje doen of een film kijken, als je wilt?’
Jonathans ogen lichtten meteen op. ‘Aladdin?’
Dus maakte Raquel warme chocolademelk, opende een pak koekjes en schoof de dvd in de dvd-speler. Jonathan nestelde zich tegen haar aan; door steeds hele kleine slokjes choco te drinken slaagde hij erin tot het einde van de film wakker te blijven, maar toen was het ook wel voorbij. Raquel joeg hem naar de badkamer en ruimde vervolgens de bekers op. Toen Jonathan onder zijn dekens lag gaf ze hem nog een nachtzoen, sloot daarna zachtjes zijn deur.
Op de overloop bleef ze een tijdje besluiteloos staan. Zelf ook al gaan tandenpoetsen of eerst Elvira begroeten? Bijtend op haar onderlip besloot Raquel tot dat laatste en klopte op de deur van haar moeders werk- en slaapkamer. Ze kon het driftige tikken van de laptoptoetsen zelfs door de deur heen horen; van Elvira kwam geen antwoord, dus ging het meisje simpelweg naar binnen.
Haar moeder zat achter haar bureau, omgeven door stapels mappen, documenten, opnameapparaatjes en roestvrij stalen pennen. Het enige licht in de kamer kwam van het laptopscherm, waar de cursor als een idioot door het beeld sprintte. Raquel knipte het grote licht aan en zei zacht: ‘Mam, het is kwart voor tien.’
Lichtelijk verstoord draaide Elvira haar hoofd om naar de deur. ‘Ik weet het, kind. Ik maak dit nog even af.’
Raquel beet op haar lip, wilde eigenlijk vragen hoe lang dat “even” nog ging duren, en mompelde in plaats daarvan: ‘Ik ga naar bed, oké?’
‘Slaap lekker.’ Elvira draaide zich alweer terug, hield toen in en informeerde: ‘Hoe was het in Hamburg? Goede reis gehad?’
‘Ja, het was...’ Raquel zocht naar een passend woord, maar bleef uiteindelijk toch steken op “leuk”. Ze wilde haar moeder van Davids bezoek vertellen, maar met haar blik op de laptop kreeg ze geen woord uit haar keel. Morgen, dacht ze. Morgen precies een maand – en dan heb ik wel weer de moed om met mama te praten.
‘Welterusten,’ wenste ze nog, toen sloot ze de deur achter haar rug en liep vlug de badkamer in. Na het tandenpoetsen kleedde ze zich om, kroop in bed en hengelde haar gsm uit de rechterzak van haar jeans, die ze achteloos op de grond had laten liggen. Eén nieuw bericht, ongeveer een kwartier geleden verzonden en ontvangen.
Welterusten, sweetie! Ik mis je nu al. :) Liebe, Bill.
Raquel kon niet anders dan breed glimlachen en typte snel een berichtje terug. Ik jou ook... Maar ik zal van je dromen. :D Kus

Lees het complete verhaal..