Kiezen

Met een blik op oneindig staarde ik uit het raam, alles om me heen vergetend. Mijn blik staarde naar de zonsondergang. Kleuren eromheen vervaagden, het rood en geel werd duidelijker.
Plotseling stond ik daar weer. 's Avonds, aan het strand. Palma de Mallorca, augustus 2006. We keken samen naar de zonsondergang, wetend dat dit voorlopig onze laatste avond samen was. Hij greep me steviger vast en keek me aan. In zijn donkerbruine Spaanse ogen was al het verdriet leesbaar, maar hij was sterk. Hij huilde niet. Mijn blik gleed over zijn gezicht. Hij was zo knap, en zo lief! Ik wist dat de kans dat ik hem ooit nog weer zou zien erg klein was, maar ik was te verliefd om me er helemaal aan over te geven.
Ik voelde een brok in mijn keel, ik voelde tranen opkomen. Oneindig teder streek hij met zijn hand over mijn natte wang en zoende me nog maar eens. Ik hoorde zijn fluisterende stem weer bij mijn oor: "Te quiero..." Ik lachte door mijn tranen heen. Zo ver reikte mijn Spaans nog net. Ik hou van jou...

Ik schrok wakker en keek op mijn horloge. Shit! Half vijf! Ik had Engels nog niet af, ik moest dat verslag voor geschiedenis nog afmaken en ik had om zes uur afgesproken met Jeremy!
Back to life...

Toen ik mijn Engels afgemaakt had en mijn geschiedenis afgeraffeld, ging mijn telefoon. Jeremy, een hele lieve jongen, die volgens mij een oogje op me had. Hij was trouwens ook niet onaantrekkelijk. Ik nam op.

"Hey Jeremy!"
"Lieve Daphne, ik dacht dat wij wat zouden gaan eten?"
"Ja, zes uur toch?"
"Nee, half zes. Het is nu kwart voor zeven, ik sta te wachten," zei hij lichtelijk geïrriteerd.
"O, shit... sorry. Ik heb het ook zo druk! Ik kom er direct aan. Tot zo!"
"Tot zo."

Ik rende de trap af. Ik wurmde me in mijn schoenen en greep half in mijn jas mijn fietssleutels.
"Mam?"
"Ja?"
"Ik ben uit, met Jeremy!"
"Oké, voor één uur thuis, hè!"
"Ja, ja..."
Ik racete door alle rode lichten en ondertussen dacht ik weer even terug aan een jaar geleden. Ik ga altijd nadenken als ik aan het fietsen ben.
Miguel. Zo heette hij. Mijn lieve vakantie vriendje op Mallorca. Ik heb hem nog veel geschreven, en hij mij ook. In het Engels, uiteraard. Maar toen kreeg ik het druk met school, en kwam er niet veel meer van terecht. Toen stopte ik met pijn in mijn hart met schrijven, in de laatste brief had ik het uitgelegd. Ik schreef dat ik hoopte dat we elkaar ooit weer eens zouden zien, maar dat ik nu geen tijd had om te schrijven en dat het idee dat hij zo ver weg was me alleen verdrietig maakte. En dat was waar. Hij heeft er nooit op gereageerd, ik weet niet hoe hij zich voelde. Door geen contact meer te hebben kon ik het wel beter verwerken. Nu denk ik minder aan hem dan eerst, en ben ik meer en meer bezig met Jeremy. Die is ook hartstikke lief en best wel knap, en bovendien woont hij in de buurt.
Miguels gezicht kwam weer even voorbij vliegen in mijn gedachten. Ik zuchtte en haalde mijn schouders op. Voorbij.

Om vrijwel precies zeven uur kwam ik aan bij de Sphynx, een redelijk goedkoop maar goed Egyptisch restaurant. We zouden daar even een hapje eten, en daarna naar de film gaan. Als vrienden waren we wel vaker samen naar de film geweest, maar vanavond was het toch anders. Ik had redelijk leuke kleding aangedaan, en ik zag vanuit de verte dat Jeremy de moeite had genomen een overhemd aan te trekken. Dit was een date.

Tijdens het eten praatten we over van alles en nog wat. Over hoe het ging met op school, bijvoorbeeld. Daar praatten we normaal gesproken nooit over, dus je ziet maar hoe nerveus we waren. Er hing een spannende doch prettige sfeer.
"Dus, hoe is het nou met die sukkel van Latijn," vroeg Jeremy, hard zoekend naar gespreksstof.
"Och, dat gaat wel. Beter dan in het begin. Het is trouwens een hartstikke aardige vent, alleen een echte nerd. Echt een sukkel. Volgens mij hoort hij nog helemaal niet voor de klas te staan. Laatst kregen we het voor elkaar om de wave te doen in de klas zonder dat hij het echt goed door had." Ik grinnikte bij de herinnering. Jeremy grijnsde.
"Dat moet je bij onze lerares Latijn toch niet proberen, die ziet alles."
"Tja..."
Bijna tegelijk namen we allebei weer een hap. Ik begon maar aan het kluiven van mijn spareribs, dan hoefde ik even niet te praten. Jeremy keek op zijn horloge.
"Nog een krappe drie kwartier voor de film begint. Tijd zat. Hierna nog even een ijsje halen? Ik trakteer."
"Daar zeg ik geen nee tegen."

Van het restaurant liepen we zwijgend en likkend aan ons ijsje naar de bioscoop. Het was vlak bij elkaar. Normaal hadden we altijd wel iets om over te kletsen, maar nu leek het of er niets meer te zeggen was. Niets meer te vertellen, behalve één belangrijk ding en dat lag bij ons allebei op het puntje van onze tong maar we konden er niet opkomen. Of misschien ook wel, maar wisten we niet hoe het te brengen.
"Nog vijf minuten," zei Jeremy. "Komt goed uit, kunnen we nog even ons ijsje opeten."
Ik knikte. Ik staarde voor me uit naar de straat. Ik keek omhoog. Het begon steeds eerder donker te worden. Ik zag één enkele vroege ster in de lucht staan.
Dat deed me ergens aan denken. Plotseling vervaagde de wereld om me heen weer en bleef alleen die ster staan. Ik ben een dromer. Mijn gedachten dwaalden af naar de straatjes van Palma de Mallorca. Ik keek in de bruine ogen van Miguel. Het leek of ik zijn stem weer hoorde.
"Tu," zei hij en drukte met zijn wijsvinger op het puntje van mijn neus, "eres un estrella."
Ik glimlachte.
"What does that mean?"
"You are a star."
Ik smolt van binnen. Versierders hoor, die Spanjaarden. Ik grijnsde breed en antwoordde:
"Yes, I am your star."
Glimlachend schudde hij zijn hoofd.
"No, you are nobody's star, you're free, and that's what makes you beautiful."

"Waar denk je aan?"
Ik keek op. Jeremy keek me lachend aan.
"Je was ergens anders."
"Ja, ik dacht zomaar wat. Niks bijzonders," antwoordde ik maar. Niet echt leuk, als je op een soort van date aan je oude vriendje terugdenkt, of wel soms?
Ik mikte mijn hoorntje in de afvalbak en liep achter Jeremy aan de bioscoop in.

De film was een slappe romantische komedie. Op zich wel grappig hier en daar, maar niet interessant genoeg om ons niet wat meer met elkaar bezig te houden. Ik keek steeds voorzichtig opzij naar Jeremy. Ik zag dat hij dat ook deed, en iedere keer als onze blikken elkaar kruisten, keken we allebei weer gauw naar het doek.
Ik ben altijd al een beetje een schijter geweest, ik durf nooit zo goed. Vandaar dat het Jeremy was, die als eerste voorzichtig een arm om mijn schouders legde. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder. Ik grinnikte, hoe cliché, tijdens de zoen-scène.
"Weet je," fluistert Jeremy in mijn oor, "dit is altijd het moment waarop ze elkaar vertellen dat ze stiekem verliefd op elkaar zijn."
Ik grijnsde. "Moet je me soms iets vertellen, Jeremy?" Ik hoorde hem zuchten. Hij ging verzitten en keek een poosje naar me. Hij zuchtte nog een keer en zei toen:
"Ja."
En daarmee was eigenlijk voldoende gezegd.
De film begon met de aftiteling en mensen gingen al staan. Ook Jeremy pakte mijn hand en trok me mee naar de uitgang. We gingen steeds harder lopen en buiten op straat drukte hij me tegen de muur en zoende me. Als in een reflex streelde ik zijn haar.
Hij stopte even en keek mee aan. Hij glimlachte. Hij had er wel lang op moeten wachten, dat geef ik toe. Ik zoende hem terug.
Hand in hand renden we terug naar onze fietsen. De avond was nog jong.

Ik was vergeten hoe geweldig het voelde om verliefd te zijn, als je liefde werd beantwoord. Dat weekend was het eerste weekend in maanden dat ik niet aan Miguel gedacht had. Ik had al mijn tijd nodig voor Jeremy.
We gingen wandelen in het park, zwemmen in het zwembad en wandelen over het strand. Lekker uit ons hemd waaien.
We liepen hand in hand het zand op. Ik hield van het strand, maar ik had altijd een hekel aan al dat zand in mijn schoenen als je er in de herfst heen ging. Daarom deed ik ze maar uit.
"Wat doe je nou," vroeg Jeremy.
"Ik trek mijn schoenen uit, ik houd niet van al dat zand in mijn schoenen..."
"Wacht maar," zei hij lachend en tilde me op. Ik gilde het uit.
"Zet... me... neer! Jeremy!"
"Zo krijg je helemaal nergens zand!"
Het eindigde die dag weer bij Jeremy thuis tot diep in de nacht...

Maar alles veranderde de week daarna. Ik heb nog moeite om te geloven wat er gebeurde. Het was vrijdag, onze verkering was precies één week aan. Jeremy kwam 's middags bij me langs.
Ik sprong op van de bank toen ik Jeremy's vrolijke gezicht voor het raam zag. Ik rende naar de deur, maakte hem open en sprong in Jeremy's armen. Het was midden oktober en best koud, maar dat maakte niet uit. We bleven in de deuropening staan zoenen. En toen gebeurde het onmogelijke.
"Daphne...?"
Acuut stopte ik met zoenen. Had ik het goed gehoord? Die stem herkende ik uit duizenden. Er was er maar één op deze hele wereldbol met zo'n lieve stem. Ik maakte me los uit Jeremy's omhelzing en draaide mijn hoofd heel langzaam in de richting waar de stem vandaan kwam.
Ik had het goed gehoord. Daar stond hij. Miguel. Hij had een bos rozen in zijn hand die hij nu slap naar beneden liet hangen. Het verdriet wat op zijn gezicht stond op dat moment, zal ik nooit meer vergeten. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond en kreeg tranen in mijn ogen.
"Miguel, I... I..." Meer kon ik niet uitbrengen. Jeremy keek me verward aan.
"Liefje, wie is dat?"
Ik kon niet eens antwoorden. Ik was te verbaasd. Ik begreep er niks van. En ik voelde me zo rot, omdat ik wist hoe Miguel zich voelde.
In een fractie van een seconde veranderde Miguels gezichtsuitdrukking van overmand door verbijstering en verdriet naar woede. Zijn mond werd een streep, hij smeet de rozen op de grond en beende weg.
Ik wilde direct achter hem aan rennen, maar Jeremy hield me tegen.
"Wat is dit, Daphne? Wat is dit?" Zijn ogen keken me doordringend aan. Ik schudde, nu huilend, mijn hoofd.
"Ik leg het je zo uit."
Ik rukte me los en rende achter Miguel aan.
"Miguel, wait! Please!"

"Please! Let me explain!"
Miguel draaide zich om en keek me een lange tijd aan.
"I don't think there is anything to explain. I read your last letter, I just thought that..." Hij zweeg en staarde naar de grond. Ik zag een druppel over zijn neus rollen en op de straat uit elkaar spatten.
"You thought what?"
"That it had nothing to do with me. I thought I could still come back. But now I see why..."
"No, no! You don't understand. When I wrote that letter, I didn't even know him," zei ik, en ik wees in Jeremy's richting. "It was just I didn't expect you to come back. I thought I would never see you again anyway, and then I had so little time to write you. Life goes on, you know."
Dat tegen hem zeggen deed meer pijn dan ik gedacht had. Maar op dat moment dacht ik: het is niet anders, hij is te laat. En alsof hij mijn gedachten kon lezen, antwoordde hij:
"It doesn't matter anymore. I'm too late. Just a shame I saved up all my money to come here. I just had to see you, estrella."
Hij veegde zijn ogen droog, zuchtte, haalde zijn schouders op en glimlachte flauwtjes in mijn richting.
"I just had to see you. I still love you, you know that. I always will."
Ik schudde lichtjes mijn hoofd. Arme jongen. Ik keek om, en ik zag Jeremy niet begrijpend onze kant op kijken. Ik keek weer terug naar Miguel. Op dit moment wist ik niet van wie ik meer hield. Het enige wat ik wist, was dat ik mijn keuze al had gemaakt.
"You'd better be off now," zei ik zacht.
Hij knikte verslagen, draaide zich om en slenterde weg.
Ik kreeg plotseling zo'n spijt. Spijt van die brief die ik geschreven had, spijt van de romance die ik met Jeremy begonnen was. Spijt dat ik hem nu weg had gestuurd.
Maar aan de andere kant was ik nog steeds verliefd op Jeremy. En daar moest ik heel sterk aan vast houden, of anders zou dat nog over gaan ook. Nu ik Miguel weer gezien had...
Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht en schudde woest mijn hoofd. Ik moest ophouden met dat gepeins! Ik had mijn keuze al gemaakt. Ja toch?

"Dus," zei Jeremy met een diepe zucht, "dat was je vriendje uit Mallorca."
"Ex-vriendje," zei ik.
"Had je het al uitgemaakt?"
"Soort van..."
"Had je het al uitgemaakt, ja of nee?" Hij klonk boos, maar ik wist dat hij meer gekwetst was.
"Ik had hem een brief geschreven, waarin ik zei dat ik geen tijd had om hem te schrijven..."
Hij hurkte voor me neer en keek me aan.
"Ja of nee, Daphne!"
Ik sloeg mijn ogen neer, en zweeg. Wat moest ik nou zeggen? Ik wilde Jeremy niet kwetsen, en ik wilde hem zeker niet kwijt.
"Jezus!" Hij liep bij me vandaan en legde zijn handen gevouwen achter zijn op zijn hoofd.
"Hoe moeilijk is die vraag? Heb je het toen met hem uitgemaakt, ja... of... nee?"
Ik bleef zwijgen. Ik wist het antwoord maar al te goed. Ik boog mijn hoofd diep naar voren. Ik durfde hem niet aan te kijken toen ik met een heel zacht piepstemmetje zei:
"Nee."

En zo was het. Ik had hem geschreven dat ik hoopte dat ik hem ooit weer zou zien, maar dat ik geen tijd meer zou hebben om hem te schrijven. En daarmee bedoelde ik dat ik verder wilde met mijn leven, want ik dacht dat ik hem nooit meer zou zien. Maar toen ik die brief schreef, hoopte ik echt dat ik hem nog eens tegen zou komen. Toen ik verliefd werd op Jeremy, was ik die mogelijkheid glad vergeten.

Jeremy zuchtte diep. Hij plofte neer op de bank tegenover me en staarde naar me.
"Wat moet ik nou doen?"
"Niks. Gewoon mijn vriendje blijven. Ik heb hem nu wel duidelijk gemaakt dat het over is, omdat het te lang geleden is. Omdat hij te laat terugkwam," zei ik zacht.
"Daphne, echt, niets liever dan dat. Ik hou van je, dat weet je. Maar hij vast ook. Dit is echt heel lullig voor die gozer. Hij is speciaal voor jou uit Mallorca hierheen gekomen! En nu wijs je hem meteen de deur," zei Jeremy.
"Weet ik," zei ik en begon te huilen. "Maar wat had ik dan moeten zeggen? Ik heb jou nu toch!"
Jeremy knikte. "Daar heb je wel gelijk in. Hij heeft, hoe lullig het ook is, te lang gewacht. En nu ben je weer bezet." Hij knipoogde.
Ik zuchtte opgelucht. Fijn dat hij het met me eens was. Hij stond op en kwam naast me zitten. Hij sloeg een arm om me heen en drukte een zoen in mijn haar.
"Maar liefje, je zit hier zo geëmotioneerd te zijn..." zei hij. Ik lachte even door mijn tranen heen.
"Weet je zeker dat het voor jou ook over is? Kan je het aan om door te gaan met mij, en hem achter je te laten?"
Ik dacht even na, maar zei toen vastberaden:
"Ja. Ik heb ook geen andere keus meer."
"Je hebt altijd een keus," zei Jeremy.
"Nee, ik weet het zeker. Het is over tussen Miguel en mij." Ik slikte. Het klonk veel definitiever dan ik wilde.

Het voelde niet echt goed. Ik durfde niet aan mezelf toe te geven dat ik eigenlijk niet kon kiezen. Jeremy vroeg me vaak of alles wel goed met me ging, als ik in de klas weer eens dromerig uit het raam zat te staren. Van mijn moeder had ik ook al een paar keer de vraag naar me toe geworpen gekregen, of ik soms ziek was. Ja, misschien was ik wel ziek. Ik voelde me ziek. Iedere keer als Jeremy me een teder kusje wilde geven, draaide ik mijn hoofd opzij. Daarna corrigeerde ik mezelf wel snel weer, en zoende hem terug. Maar hij voelde ook dat er iets niet goed was.
"Ik ga het je toch nog een keer vragen, Daphne. Heb je nou wel of niet voor mij gekozen?"
Zijn stem trilde, en ik wist (omdat het een gevoelige jongen was), dat hij ieder moment kon gaan huilen. Daar kan ik slecht tegen, mannen die huilen. Daarom loog ik maar:
"Ja, lieverd, ik heb voor jou gekozen. Dit hebben we toch al eens besproken?"
"Jawel," zei Jeremy zuchtend, "maar waarom doe je dan zo... zo..."
"Zo?"
"Zo afstandelijk. Alsof wat wij hebben niet mag, of zo..."
Ik trok één wenkbrauw op.
"Ja, ik weet ook niet hoe ik het anders moet omschrijven," beantwoordde hij mijn blik en haalde zijn schouders op.
Ik liep naar hem toe, streek met mijn hand door zijn blonde haar en zoende hem. Ik acteerde goed, het kwam heel zeker over.
"Hou nou maar op met dat getwijfel. Ik hoor bij jou, dat heb ik je al zo vaak gezegd."
Hij knikte opgelucht. Hij gaf me een knuffel.
"Oké. Ik hou van je, dat weet je, toch?"
"Ja, natuurlijk! Ik hou ook van jou..." Hmm... Dat laatste kwam er toch weer ietsjes te onzeker uit.

Onze woonplaats was, en is nog steeds niet zo groot. Er is welgeteld één hotel in de buurt, in een iets grotere plaats verderop.
Vijf dagen nadat ik Miguel had gezien, ging Jeremy als begeleider mee op brugklaskamp. Dat vindt-ie leuk, beetje lol maken met die kiddo's, zoals hij dat zelf zegt. Ik heb uiteraard vriendelijk bedankt, ik vond één keer meer dan voldoende.
Hoe het ook zij, ik was wel alleen dat weekend, plus de donderdag en vrijdag daarvoor. Die eerste twee dagen kon ik me beheersen, maar in het weekend ging het mis. Het was echt nog niet over. Ik moest en zou Miguel nog een keer zien, als hij er tenminste nog was.
Ik zei tegen mijn moeder dat ik naar Jorinde ging, mijn beste vriendin. In werkelijkheid fietste ik door de polders in de regen, naar de stad in de buurt waar het hotel was. Zeiknat zette ik mijn fiets op slot voor de ingang en liep ik naar de deur. Onder het afdakje probeerde ik in de weerspiegeling van het raam mijn haar enigszins te fatsoeneren, zonder al te veel succes. Gelukkig had ik wel de moeite genomen om een regenjas aan te trekken, anders was het nog erger geweest.
Ik liep het hotel binnen en zag een meisje achter de balie zitten. Ze speelde met puntjes van haar (waarschijnlijk geverfde) platinablonde haar en ze kauwde op kauwgom. Ook walgelijke roze lippenstift. Ik vermoedde dat ze erg om werknemers verlegen zaten bij dat hotel, en daarom drastische maatregelen hebben moeten nemen.
Ik liep naar de balie toe.
"Ehm, pardon," begon ik.
"Hallo, kan ik u helpen," vroeg ze quasi-opgewekt.
"Ja, ik vroeg me af of Miguel Ramón y García hier verblijft..." Ik beet op mijn onderlip. Duimen.
"Ehm, ik zal even in de computer kijken..."
"Graag."
"Ja, Ramón y García, ik zie hem. Hij blijft tot volgende week woensdag. Als het goed is..."
Ze zette zich af met haar roze pumps en rolde met haar bureaustoel naar de kast met kamersleutels.
"Ja, hij is nu gewoon op zijn kamer. Wilt u dat ik hem bel, en zeg dat er bezoek voor hem is?"
Ze viel me toch mee.
"Als dat zou kunnen, graag."
Ze pakte de telefoon en drukte een toetsencombinatie in.
"Hello, mr. Ramón? There is a visitor for you. Ehm... it's a girl, sir." Ik glimlachte.
"Okay, I'll tell her. Thank you, sir."
Ze legde de hoorn op de haak en keek me vriendelijk aan.
"Kamer nummer tweeënveertig, op de tweede verdieping, u kunt naar hem toe."
Ik zuchtte opgelucht.
"Dank u."

Ik stapte in de lift en begon me af te vragen waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Wat dacht ik hier nou mee te bereiken? Ik kon de tijd niet terugdraaien door naar hem toe te gaan. Toen bedacht ik me dat het ook niet echt onderdeel was van een plan, maar dat ik hem gewoon wilde zien. Hij was nu nog hier, straks was hij weer weg en dan zou hij voorgoed verdwijnen uit mijn leven. Dan moest ik genoegen nemen met Jeremy. Niet dat dat een probleem was, ik hield ook van Jeremy. En voordat Miguel terug kwam was ik ook helemaal tevreden met hem. Tenminste, meestal dan.
De deuren van de lift gingen open en ik liep langs de deuren. Ik kreeg een apart vakantie-gevoel. Alhoewel ik op Mallorca in een huisje sliep, niet in een hotel. Met mijn ouders had ik wel altijd in een hotel geslapen.
"Veertig, eenenveertig, tweeënveertig," telde ik zachtjes in mezelf. Ik stopte voor de laatste deur. Ik nam diep adem, en klopte aan. Mijn hand trilde toen ik met mijn knokkels op de deur tikte. Een fractie van een seconde later vloog de deur open en trok Miguel me in zijn armen.

Ik sloot mijn ogen en hield hem vast. Tranen liepen over mijn wangen. Geen idee hoe lang we daar gestaan hebben, lang, in ieder geval. Ik wist dat dit één van de laatste keren was en dat ik al verschrikkelijk fout bezig was. Maar ik wilde hem niet loslaten. Ik wilde hem nooit meer loslaten. Ik drukte mijn gezicht tegen zijn borst en begon te snikken. Hij streelde mijn haar en suste me.
"Shh, estrella," zei hij zacht. Estrella, zo had hij mij altijd genoemd. Ster.
"I'm not a star anymore," snikte ik. "Everything is such a big mess..." Miguel pakte mijn schouders beet en keek me aan. Ik keek diep in zijn donkerbruine Spaanse ogen.
"What are you doing, Daphne?"
"Ja," zei ik zacht en schudde mijn hoofd, "what am I doing?"
We zwegen een poosje. Miguel vroeg voorzichtig:
"Do you want to come in?" Ik knikte gelaten. Wat maakte het ook nog uit? Alles was toch al een puinhoop. Dit kon er ook nog wel bij.
Miguel plofte op het bed neer. Ik nam plaats op een stoel bij een klein bureau en keek naar hem. Hij was nog steeds ontzettend knap. Ik schudde mijn hoofd. Wat had ik toch gedaan? Het was te laat, en wat had ik een spijt.
"So..." begon Miguel zachtjes.
"Yes?"
"So do you love him?"
"Jeremy? Yes, I do." Ik zei het, en ik wist dat het zo was, en toch voelde het alsof ik een leugen vertelde. Miguel legde zijn hoofd in zijn handen en staarde naar het tapijt. Ik beet op mijn lip.
"Are you allright," vroeg ik zacht.
"No, not really. I don't know how hard it is going to be to forget you. Hard, I suppose."
Hij had het al over mij vergeten. Ik zou hem zeker nooit kunnen vergeten.
"I'll never forget you," zei ik dan ook maar.
"But you love someone else. This Jeremy-guy."
"Yes, I do. But I love you too. The truth is I don't know who I love more."
Nadat die woorden mijn mond hadden verlaten besefte ik dat Miguel toch weer de eerste was aan wie ik de waarheid vertelde. Ik loog tegen Jeremy. Omdat ik van hem hield, maar toch, ik loog tegen hem. Tegen Miguel had ik nooit gelogen en zou ik ook nooit liegen.
Miguel keek me schuin aan.
"You do know who you love more, but you are affraid to admit it."
"No, I'm serious, I can't choose. But I don't have a choice, I already have a boyfriend. That's the whole problem."
"Exactly! You do know that you love me more than him but you don't want to hurt him, right? So you hurt yourself. And me, but I was too late. You're still sweet, estrella."
Ik kreeg een zwaar gevoel in mijn hoofd. Ik wist niet meer wat ik moest denken. Ik haalde mijn schouders op. Langzaam kwam Miguel naar me toe. Hij legde zijn armen gekruist om mijn middel en trok me naar zich toe. Alle vlinders vlogen met honderden tegelijk rond in mijn buik toen zijn lippen de mijne raakten. Ik vergat heel even alles om me heen.
Toen we al op het bed zaten besefte ik waar ik mee bezig was. Ik stopte onmiddellijk en stond geschrokken op.
"What's wrong?" Miguel keek me verbaasd aan.
"Sorry, Miguel. This is not good. I'm not free, I really don't want to hurt Jeremy."
"He doesn't have to know..."
"I don't want to be unfair to him."
"You already are, aren't you?"
Ik haalde mijn schouders op. Hoe je het ook wendt of keert, ik had al een vriendje en dit ging te ver.
"I have to go. Sorry!" Ik trok mijn vestje weer aan en liep de hotelkamer uit. Het hotel uit, de stromende regen in. Ik kreeg spijt van steeds meer dingen. Nu had ik weer spijt dat ik gegaan was. Ik moest hier echt een punt achter zetten. Ik kon niet meer kiezen! Het was te laat. Ik had Jeremy nu, het was te laat. Gewoon te laat.

Ik fietste weer terug over het weiland terwijl ik bijna weg werd gevaagd door de wind en weggespoeld door de hozen water. De tranen liepen over mijn wangen. Ik was weer aan 't fietsen, dus ik begon weer na te denken.
Ik dacht natuurlijk aan Miguel. Aan Mallorca, aan alles wat hij me had laten zien, aan de nachten... en hoe we elkaar hadden ontmoet.
We hadden elkaar op het strand voor het eerst gezien. Voor hem was het liefde op het eerste gezicht. Ik geloofde daar nooit in. Ik zat op het strand te kletsen met een Nederlands meisje dat ik daar had ontmoet. We keken naar de mensen, en vooral naar leuke jongens. Ik zag een paar Spaanse jongens zwemmen in de zee. Een van hen dook net op uit het water en keek me recht in de ogen aan. Miguel.
Ik vond hem wel knap, maar meer niet. Hij bleef steeds onze kant op kijken. Op een gegeven moment pakte hij zijn handdoek en legde die naast de onze. Hij zei iets in het Spaans tegen ons.
"Sorry, do you speak English," vroeg Kelly, het Nederlandse meisje.
"Yes, off course," antwoordde hij haar, maar hij keek naar mij.
"I asked if I could sit here," vervolgde hij.
"Sure," zei ik, "you can sit anywhere. It's a beach, you know..."
Toen begon hij te grinniken, pakte zijn handdoek op en kwam naast mij zitten. We raakten aan de praat, en het duurde niet lang of ik was helemaal in de ban van hem. Ik was daar nog twee weken, wist ik. Normaal zou ik hebben geprobeerd om niet verliefd te worden omdat ik toch weer weg zou moeten, maar nu kon dat me niet schelen. Je hebt het ook niet in de hand. Ik wilde ervan genieten zo lang als het kon. We brachten zoveel mogelijk tijd met elkaar door als we hadden. We waren onafscheidelijk.
En nu was dat voorgoed voorbij. Woensdag ging hij weg en zou ik hem nooit meer terug zien. En waarom? Omdat ik Jeremy al had gekozen. Gefrustreerd en machteloos schopte ik tegen mijn trapper. Ik fietste naar het huis van Jorinde. Ik moest met iemand praten.

"Meid, wat zie je eruit! Kom erin!"
Geschrokken en verbaasd trok Jorinde mij naar binnen. Ik zou ook geschrokken zijn, als zij als een verzopen kat met uitgelopen mascara en rode ogen van het huilen in de regen voor mijn deur zou staan.
"Wat is er met jou gebeurd?" Direct begon ik weer te snikken en meteen sloeg Jorinde een arm om me heen. Ik trok mijn jas en schoenen op de mat uit en liep met haar mee naar binnen. Ik kon er nog steeds geen zinnig woord uitkrijgen. Jorinde wreef over mijn rug en liet me uithuilen. Ze stelde geen vragen, maar wachtte gewoon totdat ik het zelf zou vertellen. Dat deed ze altijd als ik ergens om moest huilen, als ik echt diep in de put zat, zoals nu.
Toen ik rustiger werd, begon ik langzaam met horten en stoten het verhaal te vertellen.
"W-weet je nog, dat ik je over Miguel h-heb verteld?"
"Ja, dat heb je zo vaak gedaan, dat vergeet ik nooit meer." Ze knipoogde.
Ik lachte even. Toen werd ik weer ernstig: "Hij is hier."
Jorindes ogen werden groot.
"Hier," vroeg ze, "in het dorp?"
Ik schudde mijn hoofd. "In het Ibis Hotel, over het weiland."
"Ben je naar hem toe geweest?"
Ik knikte en boog mijn hoofd.
"En nu heeft Jeremy het zeker uitgemaakt..."
Mijn hoofd schoot meteen weer omhoog.
"Nee, dat is het hele punt juist..."
Ik vertelde Jorinde het hele verhaal uitgebreid. Over dat Miguel Jeremy en mij gezien had, over wat er bijna gebeurde in zijn hotelkamer, en vooral over de spijt die ik had van de loop van zaken. Toen ik eindelijk uitgesproken was, zwegen we allebei een poosje. Jorinde dacht na.
Jorinde was een meisje met deels een Italiaanse achtergrond. Ze was heel licht getint en had mooi vol krullend donkerblond haar. Veel mooier dan mijn blonde dunne slierterige haar dat heel snel vet werd en altijd vet leek. Jorinde had bruine ogen, en altijd stralend witte tanden. Hoe ze dat voor elkaar kreeg? Ze kon zo in de reclame. Ze had een hele lieve 'nonna', oftewel oma. Dat was een echte Italiaanse mama.
"Dus als ik het goed begrijp, miste je Miguel heel erg en ging je daarom naar hem toe. Stiekem. En nu heb je net op tijd een ramp weten te voorkomen, maar je wilt eigenlijk helemaal niet verder met Jeremy. Maar je voelt het ook niet zo sterk dat je hem maar meteen bot de bons wilt geven, want je wilt hem geen pijn doen. En daarom verzwijg je alles en loop je tegen hem te liegen dat alles in orde is," vatte Jorinde samen.
"Omdat ik van hem hou," voegde ik eraan toe. "Denk niet dat ik niet meer om Jeremy geef, ik hou echt nog wel van hem. Maar Miguel..." Ik zuchtte.
"Ja, Miguel, die...?" Jorinde maakte een handgebaar dat ik mijn zin af moest maken.
"Hij is een soort verslaving. Ik wil niet naar hem toe komen, maar ik moet. Ik moet gewoon! Ik mis hem, Jorinde, ik mis hem zo!" Ik begin weer te huilen. Jorinde pakt me vast en wreef over mijn rug en armen alsof ik het koud had. "Woensdag is hij weg," piepte ik, "en dan zie ik hem nooit meer terug..."
"Doe daar dan wat aan," zei ze meteen.
Ik schudde mijn hoofd. Ze begreep het niet.
"Dat kan toch niet, hij moet weg. Vanwege Jeremy, snap je?"
"Weet je Daph, eigenlijk snap ik het niet. Maar je zult wel gelijk hebben, want ik schat wel vaker dingen verkeerd in. Maar als je je weer even down voelt, ik ben er voor je. Dat weet je, hè?"
"Dankjewel." Ik veegde mijn tranen af. Daar heb je dus vrienden voor.

Terug | Auteur: Artemiss